खरस्य आज्ञया सारथिः अश्वान् प्रचोदयामास यत्र रामः महाबाहुः एकाकी धनुष्मान् स्थितः। ततः खरं समागच्छन्तं दृष्ट्वा सर्वे रात्रिचराः तस्य मन्त्रिणः समन्तात् महान् शब्दं कृत्वा तं पर्यवेष्टयन्। खरः रात्रिचराणां मध्ये रथस्थः ताडितः रक्तग्रहः इव तारेषु प्रादुरभवत्। ततः खरः सहस्रशः बाणैः रामं अप्रतिमबलं समरे आक्राम्य घोरं निनादं चकार। तदनन्तरं सर्वे कोपिताः रात्रिचराः दुर्जयम् रामं घोरधनुष्मन्तम् विविधैः शस्त्रैः समरे अभ्यवर्षन्। राक्षसाः क्रोधसन्तप्ताः वीरं समरे गदाभिः, शूलैः, तोमरैः, खड्गैः, परशुभिः च ताडयामासुः। ते महाकायाः महाबलाः मेघसमूहोपमाः काकुत्स्थं रथैः अश्वैः च आक्रामन्। रामं हन्तुम् इच्छन्तः समरे नागैः पर्वतशृङ्गोपमैः अग्रे अभ्यधावन्; राक्षससमूहाः रामं बाणवर्षैः अभ्यवर्षन्। रामः सर्वतः घोररूपैः राक्षसैः परिवृतः पर्वतराजः महाभूतैः मेघैः वर्षं कृतः इव अभवत्। उत्सवदिवसेषु महादेवः गणसमूहैः परिवृतः यथा, तथा राघवः यातुधानैः प्रक्षिप्तानि शस्त्राणि प्राप्य स्थितः। सः तानि बाणैः प्रत्यगृह्णात्, यथा समुद्रः नदीवर्षाणि गृणाति; सः तेन घोरशस्त्रैः शरीरं विद्धः अपि न चचाल। रामः सर्वाङ्गः विद्धः रक्तलेपनः महागिरिः विद्युत्प्रभाभिः ताडितः इव अभवत्। सः सन्ध्याकालमेघैः आच्छादितः सूर्यः इव दृष्टः; देवाः, गन्धर्वाः, सिद्धाः, महर्षयः च विषण्णाः अभवन्। एकं रामं बहुसहस्रैः परिवृतं दृष्ट्वा, सः क्रुद्धः धनुः चक्राकारं कृत्वा सज्जीकृतवान्। सः शतशः सहस्रशः तीक्ष्णान् बाणान् समरे मुमोच, अपरिहार्यः, असह्यः, मृत्युना निर्मितपाशान् इव। सः सुवर्णाभरणैः कृतपक्षैः बाणान् लीलया समरे प्रक्षिप्य शत्रुसैन्ये पतितवान्। मृत्युपाशैः इव तानि राक्षसाणां प्राणान् गृहीत्वा, राक्षसदेहेषु विद्धानि बाणानि रक्तेन सिक्तानि अभवन्। ते बाणाः आकाशं गत्वा ज्वलनप्रभया प्रज्वलिताः ददृशिरे; अनन्ताः रामस्य बाणाः धनुष्चक्रात् निर्गच्छन्तः। ते अत्यन्तं घोराः, राक्षसाणां प्राणान् हरन्तः, धनुषा ध्वजाग्राणि, कवचानि, शिरांसि, आयुधानि च छिन्नानि। समरे रामः शतशः सहस्रशः कङ्कणयुक्तबाहून् गजदन्तोपमजघनान् च छित्तवान्। सुवर्णयुक्ताश्वान् रथयुतान् सारथिभिः सह, गजान् च गजपतिभिः, अश्वारोहीन् च रामः बाणैः हतवान्। रामस्य बाणाः तन्त्रीसंनद्धाः तान् विदार्य भग्नानि कृतवन्तः; पदातीन् समरे हत्वा यमसदनं प्रेषितवान्। तदनन्तरं विविधैः बाणैः प्राणस्थानि विद्धा सेना रामात् शुष्कवनं अग्निना इव शान्तिं न प्राप्तवती। केचिद् महाबलाः वीराः क्रुद्धाः शूलैः, प्रासैः, परशुभिः रामं रात्रिचराः समरे प्रक्षिप्य हन्तुम् उद्धृतवन्तः। रामः महाबाहुः वीरः तेषां शस्त्राणि बाणैः प्रत्यवर्त्य तेषां प्राणान् गृहीत्वा शिरांसि ग्रीवाश्च छित्तवान्। छिन्नशिरांसि भग्नकवचानि भग्नधनुषः वृक्षाः वायुनाः क्षितौ पतिताः इव तत्र पतितानि। ये अवशिष्टाः तत्र, बाणैः विद्धाः रात्रिचराः विषण्णाः खरं शरणं गत्वा पलायितवन्तः। दूषणः धनुः आदाय सर्वान् उत्साहयन् महाक्रोधेन मृत्युः क्रुद्धः इव अग्रे अभ्यधावत्। तदनन्तरं दूषणस्य साहाय्येन निर्भयाः सर्वे पुनः रामं प्रति अभ्यधावन्, शालतालवृक्षैः शिलाभिः च आयुधानीव धारयन्तः। शूलगदाभिः रज्जुभिः च महाबलाः राक्षसाः समरे बाणवर्षं शस्त्रवर्षं च प्रक्षिप्य अभ्यवर्षन्। राक्षसाः वृक्षान् शिलाः च समरे प्रक्षिप्य घोरं अद्भुतं रोमाञ्चनं युद्धं अकुर्वन्। पुनः तैः राक्षसैः सर्वतः रामं घोरतरं युद्धं कृत्वा समरे आक्रान्तम्। ततः सर्वदिशाः सर्वप्रदेशाः राक्षसैः पूर्णाः, बाणवर्षैः आच्छादिताः दृष्ट्वा, रामः बलवान् घोरं शब्दं कृत्वा तेजस्विना अस्त्रं प्रयोक्तुम् आरभत्; गन्धर्वास्त्रं राक्षसेषु प्रायोजयत्। ततः धनुषः चक्रात् सहस्रशः बाणाः उत्पन्नाः सर्वदिशः बाणैः पूरिताः समागच्छन्। राक्षसाः बाणैः ताडिताः रामं बाणान् संधाय प्रक्षिप्य घोरान् उत्तमान् च बाणान् विक्षिपन्तं पश्यन्। बाणानां तमः आकाशं आच्छादितम्, सूर्ये स्थिते अपि; रामः तानि बाणानि प्रक्षिपन्तं इव स्थितः। बहवः एकस्मिन्मुहूर्ते पतिताः, बहवः हताः, बहवः भग्नाः; भूमिः सर्वत्र राक्षसैः आच्छादिता। हतानां, पतितानां, श्रान्तानां, छिन्नानां, भग्नानां, विदारितानां राक्षसाणां सहस्राणि सर्वत्र दृष्टानि। पगोटकैः शिरांसि, कङ्कणैः बाहवः, जघनैः बाहवः छिन्नाः, नानाविधानि भूषणानि विभूषितानि तत्र तत्र दृष्टानि। एवं रामः महाबलः, महाबाहुः, अप्रतिमवीर्यः, राक्षससेनां समरे विनिहन्ति स्म, तस्य पराक्रमं, तेजः, शौर्यं च सर्वे लोकाः विस्मयेन अपश्यन्।