खरः, युद्धे भीषणः निरन्तरः च, स्वस्य इच्छानुसारं चतुर्दशसहस्राणि राक्षसान् अनुगच्छन्ति इति दुष्टं बलं प्रकटयन् तं सौम्यं दुषणं सम्बोध्य अब्रवीत् — “मेघसमानवर्णाः, लोकनाशनपरायणाः, सर्वे युद्धाय सज्जाः राक्षसाः मम आज्ञया चरन्ति; सर्वान् एतान् राक्षसान् संगृह्य आगच्छ, सौम्य। शीघ्रं मे रथं आनय, धनुषः विविधाः शराः, खड्गाः, तीक्ष्णाः शूलाः च सह। अहं अग्रतः गच्छितुम् इच्छामि — युद्धकुशलस्य, दुर्वृत्तस्य रामस्य, महात्मनः पौलस्त्यैः सह विनाशाय।” एवं वदन्तं खरं दुषणः सूर्यसदृशं महद् रथं, मणिमययुगं, सुवर्णरथचक्रयुक्तं, मेरुशिखराभं, सुवर्णशोभितं, मत्स्यपुष्पवृक्षशैलचिह्नैः, सुवर्णचन्द्रसूर्यैः, शुभपक्षिसमूहैः, ताराभिः, पताकाखड्गैः, उत्तमघण्टाभिः, सदा उत्तमाश्वयुक्तं रथं खरस्य समर्पयामास। तदा खरः, क्रोधात्, रथं आरोहति स्म। खरः, महद् सेनां रथैः, कवचैः, आयुधैः, पताकाभिः सहितां दृष्ट्वा, सर्वेभ्यः राक्षसेभ्यः दुषणं प्रति “गच्छाम” इति आज्ञाम् ददौ। ततः भीषणकवचायुधपताकयुक्ता राक्षससेना जनस्थानात् गर्जन्ती, शीघ्रं गतवती। तेषां हस्तेषु गदा, शूलाः, त्रिशूलाः, तीक्ष्णकुठाराः, खड्गाः, चक्राणि, मुसलाः, प्रासाः, लांसाः, लोहमुष्टयः, महाधनुषः, वज्राः च दीप्तिमन्तः अदृश्यन्त। चतुर्दशसहस्राणि भीषणराक्षसाः खरस्य इच्छानुगता जनस्थानात् निर्गताः। तेषां प्रचण्डराक्षसानां धावन्तीनां खरस्य रथः किञ्चित् पृष्ठतः अनुगच्छति स्म। खरस्य रथः, शत्रुनाशकः, प्रेरितः, सर्वदिक् च अन्तरदिक् निनादेन पूरयामास। खरः, क्रोधवर्धितः, कठोरवाणी, शत्रुविनाशाय मृत्युसदृशः, पुनः सारथिं गर्जन् अभ्याज्ञापयत्, मेघवत् पत्थराणि क्षिपन्। श्रीवाल्मीकि रामायणे, अरण्यकाण्डे, त्रयोविंशतितमः सर्गः आरभ्यते। तदा, तत्र, अशुभं भीषणं सेनायाः प्रस्थानसमये, गाढरक्तवर्णं रुधिरवर्षं, गर्दभवर्णं, तेषां उपरि अभवत्। तस्य रथस्य युक्ताः शीघ्राश्वाः, पुष्पभूषिते राजमार्गे, आकस्मिकं पतिताः। सूर्यस्य चतुर्दलवर्तुलं, रक्तवर्णं, ज्वलनचक्रवत्, अभवत्। उन्नतसुवर्णपताकायाः समीपे, महाकायः भीषणः गृध्रः उपाविशत्। जनस्थानसमीपे, मांसभक्ष्यजीवाः, पक्षिणः, खरनादं कृत्वा, विविधं भीषणं शब्दं कृतवन्तः। दीप्तदिशायाम्, उग्राः, भीषणाः, शुभाः च, रात्रिचराणां घोरं शब्दं कृतवन्तः। महत् मेघाः, गजभिन्नसदृशाः, रुधिरवारिस्रोतसः युक्ताः, आकाशं व्याप्य, आकाशाभावं कृतवन्तः। तत्र, घोरं अन्धकारं उत्पन्नम् — रोमाञ्चं जनयन्ति, दिशः च अन्तरदिशः अपि न प्रकाशन्ते। सन्ध्या, कालहीनता, ताजरक्तवर्णा, तदा, भीषणपशुपक्षिणः खरं प्रति नादं कृतवन्तः। बकाः, शृगालाः, गृध्राः, युद्धे अशुभदायकाः, भीषणशकुनिवत् नादं कृतवन्तः। बले प्रति, ज्वलनमुखः कबन्धः, लोहमुष्टिसदृशः, सूर्यसमीपे दृष्टः। महादैत्यः स्वर्भानुः, सूर्यं असमये गृहीत्वा, वातः तीव्रः वाति, सूर्यः दीप्तिहीनः अभवत्। तत्र, अग्निशिखासदृशाः तारा, रात्रिहीनाः, अभवत्; पद्माः, मत्स्यपक्षिणः लुप्ताः, शुष्काः अभवत्। तस्मिन् काले, वृक्षाः पुष्पफलविहीनाः अभवत्; मेघवर्णः रजः, वातरहितः, उत्पन्नः। तत्र, चञ्चुपक्षिणः “चीची”, “कूची” शब्दं कृतवन्तः; भीषणाः उल्काः शब्दयन्त्यः पतिताः। पृथिवी, पर्वतवननिकेतैः सह, कम्पिताः, खरः रथात् गर्जन्। तस्य वामभुजः कम्पितः, वाणी चापलः, अश्रूणि च नेत्रे, सर्वतः अपश्यत्। ललाटे पीडा अभवत्, तथापि मोहात् न निवर्तितः; तेषां महद् रोमाञ्चजनकं शकुनं दृष्ट्वा। तदा खरः हसन् सर्वे राक्षसान् उवाच — “एतानि महान्ति भीषणानि शकुनानि उत्पन्नानि। अहं तेषां विषये न चिन्तयामि; मम बलात्, बलिनः दुर्बलः च तुल्यः। तीक्ष्णैः शरैः दिवः तारा अपि पतयितुम् शक्याः। क्रुद्धः, मृत्युनियमं अनुसरन्, रामं बलदर्पितं, लक्ष्मणं च, मृत्युम् आनयिष्यामि। तीक्ष्णैः शरैः विना तौ न हनिष्यामि, मम प्रयोजनं रामलक्ष्मणयोः विनाशः। एतद् भवतः पुरतः स्पष्टम्; अहं न मिथ्या वदामि। क्रुद्धः अपि, मत्तैरावतारूढं देवराजं अपि हनिष्यामि।” एवं श्रीरामायणस्य अरण्यकाण्डे खरः राक्षसैः सह युद्धाय प्रस्थितः, अशुभशकुनैः आक्रान्तः, स्वबलं प्रकट्य, रामलक्ष्मणयोः विनाशाय दृढनिश्चयः अभवत्।