एकदा, महाक्रतुः विघातकौ मारीच-सुबाहु, यः बलशाली च शिक्षितः च आसन्, तस्मिन् समये राजा दशरथः शोकितः अभवत्। सः निश्चयेन उक्तवान्, "अहं मम पुत्रं न दास्यामि।" ततः सः स्वसखानां च सहायकानां सह युद्धं गन्तुं इच्छति, अन्यथा तं कुटुम्बं सह याचयिष्ये। तस्य वचः श्रुत्वा, कुशिकसुतः महर्षिः विश्वामित्रः क्रोधेन भिन्नः अभवत्, यथा अग्निः गhee सह यज्ञे प्रज्वलितः। तस्य क्रोधं दृष्ट्वा, सम्पूर्णं पृथिवी कम्पितं जातं, देवाः च महादुःखं अनुभवन्। ततः विश्वामित्रः राजा दशरथं सम्बोधितः, "त्वं इक्ष्वाकु-वंशे जातः धर्मस्य अवतारः। धर्मं त्यक्तुं न उचितं, राघवः त्रिलोक्यां धर्मात्मा प्रसिद्धः अस्ति।" इति सः राजा दशरथं उपदिष्टवान्। "यः कश्चित् वचनं दत्वा न करोति, सः स्वकर्माणां विनाशं प्राप्नोति; अतः रामं प्रेषय।" विश्वामित्रः यः सर्वेषां अस्त्राणां ज्ञाता, तस्य ज्ञानं अनन्तं अस्ति। तस्य कृते, राजा दशरथः रामं सह लक्ष्मणं आमन्त्रितवान्। तत्र रामः मातरं, पिता दशरथं च वन्दित्वा, विश्वामित्रस्य सह गन्तुं सज्जः अभवत्। राजा दशरथः हर्षितः, रामं आलिङ्ग्य, तं कुशिकसुताय समर्पितवान्। तस्मिन् समये, रामः कमलाक्षः विश्वामित्रस्य सह गत्वा, सुखदं वायुः प्रवृत्तः। पुष्पवृष्टिः अभवत्, दिव्यशङ्खानां च नादः श्रूयताम्। विश्वामित्रः अग्रे गत्वा, रामः धनुषं धारयन्, लक्ष्मणः तस्मिन् अनुगच्छति। ते यथा अष्विनौ तेषां दादा, तेजस्विता च सौन्दर्येण युक्ताः, विश्वामित्रस्य अनुगच्छन्ति। रामः लक्ष्मणः च, धनुषं धारयन्तौ, सुसज्जितौ, सदा धर्ममार्गे स्थितौ, दक्षिणसरणिं गत्वा सरयूपारं प्रापितवन्तौ। ततः विश्वामित्रः रामं मधुरवचनैः उवाच, "पेयम्, मम पुत्र, यथा उचितं समयं न गत्वा।" "अहं तव मन्त्राणां संग्रहं प्रेषयामि—बलं च अतिबलं च। एतेन त्वं न कदाचित् थकं, ज्वरं, वा रूप परिवर्तनं अनुभविष्यसि।" "न च त्वं कदाचित् दुष्टात्मनां प्रभावेन पराजितः भविष्यसि, यथा त्वं पृथिव्याम् बलशाली।" एषः कथा महर्षिः विश्वामित्रस्य, रामस्य च साहसं प्रकटयति।