राजा दशरथः कौशिकसुतं रामं, धर्मपुत्रं च लक्ष्मणं च समाह्वयत। तत्र तु कौलिकः महर्षिः विश्वामित्रः राजा दशरथं प्रति वचनं आरभते। "हे राजन्, रामं, यः धर्मेण प्रमुखः, न गृहीतव्यः। कः तु राक्षसः, कस्य पुत्रः, कः च सः?" इति प्रश्नं कृत्वा, विश्वामित्रः राजा दशरथं प्रति तेषां राक्षसाणां बलं च गूढं पृच्छति। "हे महर्षि, तेषां बलं किं, कः च तान् रक्षति? रामः तेषां राक्षसाणां प्रतिकृत्य कस्य उपायेन युज्यते?" इति राजा दशरथः विश्वामित्रं प्रतिप्रश्नं करोति। विश्वामित्रः दारुणं उत्तरं ददति, "हे राजन्, रावणः नाम राक्षसः अस्ति, यः पौलस्त्य वंशजः। ब्रह्मणा वरं प्राप्य, स त्रिलोकानां दुःखं जनयति। सः अतीव बलवान् अस्ति, राक्षसैः सह सन्नद्धः। रावणः राक्षसाणां अधिपति इति कथ्यते।" "सः वैश्रवाणः भ्राता, ऋषिः विश्वरथस्य पुत्रः च, किन्तु यः यज्ञं प्रत्यक्षं न बाधते। किन्तु तस्य प्रेरणया द्वौ राक्षसौ, मारीचः च सुभाहुः, यज्ञं बाधितुम् आगच्छन्ति।" इति विश्वामित्रः राजा दशरथं प्रति विदितं ददाति। राजा दशरथः, "हे महर्षि, अहं तं पुत्रं न दास्यामि, न च बालं, यद्यपि मम पुत्रौ सुन्द उपसुन्दौ युज्यते।" इति प्रतिवचनं ददाति। "ते मारीचः च सुभाहुः, यज्ञं बाधितुम् अतीव बलवान् च शिक्षिताः, अहं मम पुत्रं न दास्यामि।" "सः राक्षसः, युद्धे, बलं गृहीत्वा, अहं तं वा तेषां बलं प्रतिकृत्य युज्ये। अन्यथा, अहं तव सुतं युज्ये।" इति राजा दशरथः शङ्कितः अभवत्। तस्मिन् क्षणः, राजा दशरथस्य वचः श्रुत्वा, कौलिकः महर्षिः विश्वामित्रः क्रोधेन भृशं कम्पितः अभवत्। तदा सम्पूर्णं पृथिवी कम्पितम् अभवत्, देवाः च भयात् त्रस्ताः अभवन्। महर्षिः वसिष्ठः, "हे राजा, त्वं इक्ष्वाकुवंशजः, धर्मस्य स्वरूपं, स्थिरः च धर्मात्मा, धर्मं न त्यजः।" इति राजा दशरथं उपदिशति। "रामः त्रिलोकेषु धर्मेण प्रसिद्धः अस्ति; तस्मिन् धर्मे स्थिरः रह।" "यः 'अहम् एष्यामि' इति वदति, सः यः न कर्तुम् अर्हति, तस्य पुण्यं च नाशं गच्छति; तस्मात् रामं प्रेषय।" इति वसिष्ठः राजा दशरथं प्रति वदति। "रामः यदि अस्ति, तो राक्षसाः तं न दहन्ति, यः कौलिकस्य पुत्रेण रक्षितः अस्ति।" इति वसिष्ठः रामस्य बलं वर्णयति। "सः धर्मस्य अंशः, अतीव शक्तिमान्, सर्वेषां ज्ञानं अतिक्रम्य, तपः समर्पितः च अस्ति।" इति वसिष्ठः रामस्य गुणान् वर्णयति। "सः सर्वाणि अस्त्राणि ज्ञातः, यः सर्वत्र विद्या ज्ञातः।" इति वसिष्ठः रामस्य विद्या विषये वदति। "एवं महर्षिः विश्वामित्रः, सर्वज्ञः च, राजा दशरथः रामं प्रेषयितुं सहर्षः अभवत्।" इति वचनं श्रुत्वा, राजा दशरथः हर्षितः अभवत्। इति कथा समाप्ता।