ततः पद्मनयनः रामः लक्ष्मणं सौमित्रिं महात्मानं, यशोवृद्धिं कुर्वाणं, वीर्यवन्तं स्वानुगतं, सस्मितमुवाच। "पश्य, लक्ष्मण! एते वृक्षा रक्तपल्लवाः, मृगाः पक्षिणश्च शान्ताः दृश्यन्ते, न च दूरस्थं मुनिवासमिदं, यस्य महर्षेः शुद्धचित्तस्याश्रमः। स एष लोके ख्यातोऽगस्त्यस्याश्रमः, स्वकृत्यैः श्रमितानां श्रमं हरति। वनमिदं घनधूमैः पूरितं, वल्कलग्रथितमाल्यैः शोभितं, मृगयूथैः शान्तमिव, नानाविधैः पक्षिभिः कूजन्तमिव च। स एष मुनिः लोकहितकाम्यया बलात् मृत्युमपाकरोत्, पुण्यकर्मणा दक्षिणां दिशं शरण्यां चकार। अस्यैव मुनेश्चरितेन दक्षिणा दिक् राक्षसैः भीता, दृश्यते तु न तेषां रम्या। यदा तेन धर्मात्मना दिक् सा स्वीकृता, तदा प्रभृति निशाचराः शान्ताः निरवैराः च। एषा दक्षिणा दिक् भगवतः नाम्ना त्रिषु लोकेषु प्रसिद्धा, दुष्कृतिभिरजय्या। सूर्यस्य मार्गं सदा वारयितुं महाविन्ध्यः तस्याज्ञया नातिवर्धते। एषा दीर्घायुषी कीर्तिमती चागस्त्यस्याश्रमः, विनीतैर्मृगैः सेव्यमानः। स धर्मज्ञो मुनिः, लोकैः पूजितः, सतां हिते नित्यं रतः, आगतान् अस्मान् स्रेयसा संयोजयिष्यति। अत्राहं तं महर्षिं अगस्त्यं पूजयिष्यामि, सौम्य, अत्रैव वने शेषकालं वत्स्यामि। अत्र देवाः गन्धर्वैः सिद्धैः ऋषिभिः च सह, नियताहाराः, नित्यं अगस्त्यं सेवन्ते। अत्र न कश्चिद् अनृतवादी, क्रूरः, छद्मचारी, पापात्मा वा वसति; एष एव मुनिः। अत्र देवाः यक्षाः नागाः पक्षिणश्च, नियताहाराः, धर्माराधने रताः वसन्ति। अत्र महात्मानः सिद्धाः दिव्यरथैः सूर्यसंकाशैः, देहं त्यक्त्वा, दिव्यरूपैः दिवं गताः। अत्रैव देवाः यक्षत्वं, अमरत्वं, राज्यं च प्राप्यन्ते, शुभैः हविभिः पूज्यमानाः। आगताः स्म वयं, सौमित्रे, अस्म्याश्रमम्; त्वं प्रथमतः प्रविश्य, मुनये आगमनं मम सीतया सह निवेदय। एवं समागताः सन्तः, लक्ष्मणः राघवस्य अनुजः, आश्रमं प्रविश्य, अगस्त्यशिष्यं समीपमुपेत्य, इदं वाक्यमुवाच— "राजा दशरथनाम, तस्य ज्येष्ठः वीर्यवान् पुत्रः रामः, भार्यया सीतया सह, मुनिं द्रष्टुमागतः। अहं लक्ष्मणः, अनुजः, भक्तः, यदि ते श्रुतमस्ति। पितुर्वचनात् अतीव दुर्गमं वनमिदं प्रविष्टाः स्म; वयं सर्वे मुनिपूजनाय इच्छामः, निवेदय।" तच्छ्रुत्वा लक्ष्मणस्य वचनं तपस्वी प्रत्युवाच— "एवं अस्तु" इति, स अग्निकुण्डं प्रविश्य, अगस्त्याय तदाख्यात्। प्रविश्य, स महायशसं मुनिं, यः तपसा दुर्बोधः, प्रणम्य, रामागमनं साक्षात् निवेदयामास। यथोक्तं लक्ष्मणेन, शिष्यः अगस्त्यप्रियः, "एते दशरथपुत्रौ रामलक्ष्मणौ," इति न्यवेदयत्। "सीतया सह आश्रमं प्रविष्टौ, रिपुनाशकौ त्वां द्रष्टुं समागतौ, सेवां च कर्तुमिच्छतः। यथायोग्यं आज्ञापय," इत्युक्त्वा, मुनिः रामलक्ष्मणयोः आगमनं विज्ञाय। स तु वाक्यं वदति वैदेह्यै— "सौभाग्येन रामो मम दर्शनाय आगतः, दीर्घकालानन्तरम्। ममापि हृदये तस्य आगमनं चिरं स्पृहितम्; स रामः सीतया लक्ष्मणेन च सहागच्छतु।" इति। शिष्यः प्रणम्य "एवं अस्तु" इति प्राह, ततः शीघ्रं निर्गत्य लक्ष्मणं प्रति वाक्यमब्रवीत्— "कः रामः? स मुनिं द्रष्टुं प्रविशतु।" लक्ष्मणः शिष्येण सह आश्रमं प्राविशत्। स च काकुत्स्थं जनकात्मजान्च शिष्यः सम्यक् अगस्त्यवाक्यं निवेद्य, विधिवत् सत्कृत्य, तान् प्रवेशयामास। ततः रामः सीतया लक्ष्मणेन च सह प्रविवेश। स आश्रमं शान्तं मृगैः पूर्णं ददर्श, तत्र ब्रह्मस्थानं, अग्न्यायतनं च। विष्णोः स्थानं, महेन्द्रस्य, विवस्वतः, सोमस्य, भगस्य, कुबेरस्य च स्थानानि अपि स पश्यति। धात्रविधात्रोः स्थानं, वायोः, वरुणस्य च आयतनं ददर्श। गायत्र्याः स्थानं, वसूनां, नागराजस्य, गरुडस्य च आयतनं अपि स पश्यति। कार्तिकेयस्य स्थानं, धर्मस्य च आयतनं ददर्श। एवं स रामः, शिष्यैः परिवृतं, स्वयं मुनिं तेजस्विनं आगच्छन्तं ददर्श। तदा स वीर्यवान् रामः लक्ष्मणं यशोवर्धनं वाक्यमुवाच।