कश्चित् समयः अस्ति, यत्र एकः महर्षिः, विश्वामित्रः इति नाम्ना, राजा दशरथं प्रति आगतः। सः अत्यन्तं थकितः च निराशः च अभवत्। तस्मिन् क्षणे राजा दशरथः तस्य वाक्यानि श्रुत्वा, मनसि क्रोधं न धारयामास। विश्वामित्रः राजा दशरथं उपदिशति, "हे राजन्, यः स्थितिः अस्ति, सा एषा एव, यथा साधना, तथा शापः न वर्जितः। तस्मिन्, त्वं त्वदीयं पुत्रं रामं, यः वीर्येण सत्यः अस्ति, दातव्यः।" "रामः, काकपक्षस्य इव केशधारिणः, मम दिव्यशक्त्या रक्षितः, सः सक्षमः अस्ति। सः तान् दैत्यान्, येSpoilers इति कथ्यते, नष्टयिष्यति, यः तस्मिन् शङ्कायाम् नास्ति। तस्य द्वारा, त्रिभुवने कीर्तिः सम्प्राप्ता भविष्यति, च तौ दैत्यान् रामस्य समक्षं न स्थास्यतः।" "अन्यः कश्चित्, रघुसुतः रामः, एषः दैत्यान्, ये गर्विताः च कालदण्डेन बन्धिताः, न हन्तुं शक्नोति। तस्मिन्, त्वं पुत्रस्य प्रति स्नेहं न धारय, हे राजन्। अहं तव पुत्रं रामं जानामि, यः महात्मा च वीर्येण सत्यः अस्ति। यदि त्वं धर्मं च महाकीर्तिं पृथिव्यां इच्छसि, तर्हि रामं दातव्यः।" "यदि तव मन्त्रिणः, हे काकुत्स्थ, सहमतिम् उपयास्यन्ति, तर्हि विश्वामित्रस्य नेतृत्वे सर्वे मन्त्रिणः सहमतिं प्राप्नुयुः। तव प्रियं च unattached च रामं दातव्यः। यः यज्ञस्य कालः दशरात्रः अस्ति, रामः, कमलनयनः, यज्ञस्य समये विलम्बं न करिष्यति।" एवं विश्वामित्रः मौनं धारयति। तस्य शुभवाक्यानि श्रुत्वा, राजा दशरथः महादुःखेन कृतकृत्यः, कम्पमानः च, चित्तं पुनः प्राप्य, भयेन च व्याकुलः अभवत्। तस्मिन् क्षणे राजा दशरथः, विश्वामित्रस्य वाक्यानि श्रुत्वा, अतीव दुःखितः, चञ्चलः च, आसनेन उत्थाय, वदति, "मम रामः, कमलनयनः, न सहस्त्रद्वयं वर्षाणि प्राप्य, यः दैत्यानां सह युद्धं कर्तुं अयोग्यः अस्ति।" "अयं मम सेना, एकः अक्षौहिणी, यः मम अधीनः अस्ति; एषः बलः, यः रात्रिभक्षिणां दैत्यानां सह युद्धं करिष्यति, रामं न गृहीतव्यः। अहं स्वयम् धनुषं धारयित्वा, युद्धे तव रक्षणं करिष्यामि। यावत् जीवामि, अहं रात्रिभक्षिणां सह युद्धं करिष्यामि।" "त्वं यज्ञस्य प्रतिज्ञां न बाधितुं शक्नोषि; अहं तत्र गमिष्यामि, रामं न गृहीतव्यः। सः एकः बालः, ज्ञानं न ज्ञातः, न च बलं वा दुर्बलता ज्ञातः; सः अस्त्राणां शक्तिं न जानाति, न च युद्धे कुशलः अस्ति।" "सः दैत्यानां सह युद्धं कर्तुं अयोग्यः अस्ति, यः दैत्या च कपटेन युज्यन्ते। रामं विना, अहं एकं क्षणं अपि सहनं न करिष्यामि। परं यदि त्वं, हे महर्षि, रामं गृहीष्यसि, तर्हि तं मम सह चारि सेना सह गृहीतव्यः।" "हे कौशिक, अहं षष्ट्यधिकं वर्षाणि जीवामि। सः कठिनतया प्राप्यते; रामं न गृहीतव्यः। मम चतुर्षु पुत्रेषु, तस्मिन् प्रति मम स्नेहः सर्वोच्चः अस्ति।" "रामं न गृहीतव्यः, यः धर्मे सर्वश्रेष्ठः अस्ति। तेषां दैत्यानां शक्तिः किम् अस्ति, तेषां पुत्राः कः, तेषां च कः? ते कति बलवंतः, च के तान् रक्षन्ति, हे महर्षि? कः रामं तेषां दैत्यानां समक्षं युज्येत? अहं, स्वयम्, मम बलैः वा कपटयुद्धैः, तेषां सह युद्धं कर्तुं योग्यः? सर्वं मम ज्ञातव्यं, किमर्थं मम युद्धं कर्तुं योग्यः? दैत्यानां गर्वः अतीव महान् अस्ति।" एवं राजा दशरथः विश्वामित्रं प्रति वदति। विश्वामित्रः तस्य वाक्यानि श्रुत्वा, "एकः राक्षसः अस्ति, नाम रावणः, पौलस्त्यवर्णः। सः ब्रह्मणा वरं प्राप्य, त्रिभुवने अतीव दुःखं ददाति।" "सः अत्यन्तं शक्तिशाली च बलवान् अस्ति, अनेकैः राक्षसैः समुपविष्टः। एषः राक्षसाधिपः रावणः, वैश्रवणस्य भ्राता च, मुनिः विश्वरवस्य पुत्रः। किन्तु सः यज्ञं प्रत्यक्षं न विघ्नयति।" "तस्य प्रेरणया, द्वौ राक्षसौ, महान् बलवंतौ—मारिचः च सुभाहुः—यज्ञं विघ्नयितुं सज्जः। तस्मिन्, हे धर्मज्ञ, मम पुत्रं प्रति कृपां दर्शय। अहं दुर्बलः, त्वं च, हे महर्षि, देवतायाः सदृशः।" "देवाः, दानवाः, गन्धर्वाः, यक्षाः, पक्षिणः, सर्पाः च रावणं न स्थास्यन्ति; मनुष्याः तु युद्धे तस्य संमुखं किमर्थं? रावणः, युद्धे, बलं प्राप्यते। तस्मिन्, अहं तस्य बलं वा तस्य सेना सह युद्धं कर्तुं अशक्तः।" "स्वयं मम बलं, हे महर्षि, वा मम पुत्रैः सह, अहं युद्धे तस्य सह न स्थास्ये।" एवं राजा दशरथः, रामं न दातुं प्रतिज्ञां करोति।