महान् वनवासिनां तपस्विनां समुदायः, प्रायः ब्राह्मणाः, रामस्य संरक्षणे स्थितः अपि, राक्षसैः अनाथवत् घोरतया वध्यते। ततः तैः रामाय उक्तम्—“आगच्छ, महाबुद्धीनां मुनीनां बहूनां शरीराणि पश्य, ये राक्षसैः वनान्तरे विविधैः प्रकारैः निहताः। पम्पातीरवासिनां, अनुमन्दाकिन्यां, चित्रकूटनिवासिनां च मध्ये महद् वधकर्म क्रियते। एवं, राक्षसैः वनवासिनां तपस्विनां प्रति क्रियमाणं भीषणं दुष्कृत्यं सहनं न शक्नुमः। अतः शरणं याचित्वा त्वां प्राप्ताः, हे राम, योग्य रक्षकः त्वम् अस्माकं रक्षणं कुरु, रात्रौचरैः वध्यमानानां। हे वीर, भूमौ त्वत्तः अन्यः शरणं न अस्ति; हे राजकुमार, राक्षसैः अस्मान् सर्वान् रक्ष।“ एवं श्रुत्वा धर्मात्मा ककुत्स्थसुतः सर्वान् तपस्विनः तपःपराण् इदं उवाच—“माम् एवं आदेशयितुम् न अर्हथ; तपस्विभिः कथं आदेश्योऽहम्? स्वधर्मार्थं एव अहं वनं प्रविष्टः। पितुः आज्ञा पालयन् राक्षसैः भवतः अपकारं अपाकर्तुं वनं प्रविष्टः। संयोगात् भवतः कार्यसिद्ध्यर्थं आगतः; मम वनवासः महाफलप्रदः भविष्यति। तपस्विनां राक्षसशत्रून् युद्धे हन्तुं इच्छामि; तपस्विनः तपोढाः मम वीर्यं लक्ष्मणसहितं पश्यन्तु।“ रामः, धर्मनिष्ठः, तपस्विनः वरं दत्त्वा, लक्ष्मणेन सह तपस्विभिः सह सुतिक्ष्णं प्रति प्रस्थितः। सप्तमः सर्गः इदानीं श्रोतव्यः। रामः, शत्रुनिग्रही, भ्राता लक्ष्मणः सीता च, तैः द्विजातिभिः तपस्विभिः सह सुतिक्ष्णाश्रमं ययौ। स दीर्घं मार्गं गतः, जलपूर्णान् नद्यः अतिक्रम्य, शुद्धं पर्वतं मेरुसदृशं दृष्टवान्। ततः रघुसुतौ सदा सह सीतया, विविधवृक्षसमृद्धं वनं प्रविष्टौ। पुष्पफलसमृद्धैः वृक्षैः युक्तं भयंकरं वनं प्रविश्य, एकान्ते स्थितं वाल्कलमालाभिः शोभितम् आश्रमं दृष्टवान्। तत्र रामः सुतिक्ष्णं तपोढं मुनिं, यथाविधि तपस्याभरणं धारणं कृतं, उपविष्टं अभ्यभाषत्—“अहं रामः, भगवन्, त्वां द्रष्टुम् आगतः; अतः धर्मज्ञ, सत्यवीर्य, मुनिवर, मम संवादं कुरु।” सुतिक्ष्णः प्रहर्षपूर्णं मधुरं वचनं उवाच—“स्वागतं ते, रघुवंशश्रेष्ठ, सत्यधर्मनिष्ठ राम; त्वया प्रवेशेन आश्रमः इन्द्रियवत् रक्षितः इव। केवलं त्वां प्रतीक्ष्य, महायशः, देहं त्यक्त्वा दिव्यलोकं न प्राप्तवान्। श्रुतम् मम, राज्ये विहीनः चित्रकूटे निवसन्, ककुत्स्थ, इन्द्रः अपि आगतः। देवः, महेश्वरः, सुराधिपः, मम समीपं आगत्य, मम तपसा सर्वलोकान् जितान् इति उक्तवान्। अत्र, देवर्षिभिः पूजिते स्थले, मम तपसः फलात्, त्वं सीतया लक्ष्मणेन सह निवसिति।“ तपस्याभिभूतं सत्यवचनं महर्षिं रामः, इन्द्रः ब्रह्मणे यथा, प्रत्युवाच—“महामुने, अहं स्वयम् लोकान् जितुं शक्नोमि; किन्तु, यथा त्वया निर्दिष्टं, अत्र वने वासं इच्छामि। सर्वार्थनिपुणः, सर्वभूतहिते रतः त्वम्; एतत् शारभङ्गेन गौतमेन च मम कथितम्।“ रामस्य वचनं श्रुत्वा, महर्षिः लोके प्रसिद्धः, प्रहर्षपूर्णं मधुरं वचनं उवाच—“एष आश्रमः, राम, पुण्यः रम्यः सदा मुनिसंघैः सेवितः, मूलफलसमृद्धः। अत्र महान् मृगसमूहः आगत्य, मोहितः, अहिंसन्, निर्भयः निर्गच्छति। अत्र अन्यः दोषः न अस्ति, केवलं मृगैः। तस्य वचनं श्रुत्वा, लक्ष्मणज्येष्ठः रामः, दृढधनुष्मान्, इदं उवाच—‘भाग्यशालिन्, एतान् मृगसमूहान् शरैः हन्तुं इच्छामि। तीक्ष्णेन शरेण हन्तुं शक्न्यामि; यदि तत्र तान् पालयेत्, किम् तद् अधिकं दुःखम्? अत्र आश्रमे दीर्घकालं वासं न शक्यते।’” एवं उक्त्वा रामः मौनं कृत्वा सायं सन्ध्यां अकरोत्। सायं सन्ध्यां कृत्वा, रम्ये सुतिक्ष्णाश्रमे सीतया लक्ष्मणेन सह वासाय व्यवस्थितः। ततः सुतिक्ष्णः महात्मा, द्वावपि नरश्रेष्ठौ यथायोग्यं पूज्य, रात्रौ सायं समाप्ते, शुद्धं तपस्विभिः योग्यं भोजनं दत्त्वा रात्रिं दृष्ट्वा। अष्टमः सर्गः इदानीं श्रोतव्यः। रामः सौमित्रिणा सह सुतिक्ष्णेन यथायोग्यं पूजितः, तत्र रात्रिं याप्य, प्रभाते उत्तिष्ठन्। राघवः समये सीतया सह, शीतं पद्मगन्धयुक्तं जलं उपयोज्य शुद्धिं कृतवान्। ततः तस्मिन् तपस्विनां शरण्ये वने, वैदेही रामः लक्ष्मणः च, प्रभाते विधिवत् अग्निं देवांश्च पूजितवन्तः।