एकदा, रामः, जो ब्रह्मणों का प्रिय था, वाक्यं प्रकटयामास। "हे ऋषि, मम इच्छा तव कृते अनुग्रहः प्राप्यते, च तव कार्ये योगदानं कर्तुं। त्वं प्रतिज्ञायाम् स्थिरः, तव याचना वदतु।" तदनन्तरं, ऋषिः विश्वामित्रः, आत्मनं सर्वेषां कार्याणां करणं मन्यते, किन्तु तं ब्रह्मणं स्वं दिव्यं रक्षकं च मन्यते। "एषः महद् भाग्यं मम आगमनात् आगतम्," इति सः अभाषत। विश्वामित्रस्य वचः श्रुत्वा, सः हृदयस्य प्रियं, विनीतं च बोलितं, महान् ऋषिः परमं हर्षं प्राप्य अभवत्। तस्मिन् समये, सः नवमं भागं श्रवेतुं प्रार्थयामास। "एषः भागः वैल्मीकि रामायणस्य, बालकाण्डे अस्ति," इति सः उद्घोषयामास। राजा दशरथः, सिंहवत् वीरः विश्वामित्रस्य अद्भुतं वचनं श्रुत्वा, चित्तं चञ्चलितं कृत्वा, सः अभाषत्, "हे राजन्, त्वं एकाकिनं कार्यं साधयितुं युक्तः, केवलं त्वमेव एषः कार्यं कर्तुं योग्यः।" विश्वामित्रः तं प्रार्थयामास, "हे राजन्, मम हृदये यत् संकल्पः अस्ति, तं त्वं साधयितुं युक्तः।" "मम प्रतिज्ञायाः पूर्त्यर्थं, अहं व्रतम् अङ्कुर्वे, किन्तु द्वौ दैत्यौ, यः स्वेच्छया रूपं धारयन्ति, तं विघ्नं कर्तुं आगच्छन्ति।" विश्वामित्रः वदति। "ते द्वौ दैत्यौ, मारीचः च सुभाहुः, यदा व्रतम् सम्पूर्णं निकटं गच्छति, तदा आगच्छन्ति।" "ते यज्ञपृष्ठं मांसं च रक्तं च वर्षन्ति, यदा यज्ञः अपवित्रः भवति, तदा तस्य पूर्तिः विघ्नं प्राप्यते।" सः निराशः, तत्र निश्चेष्टः, किंतु राजा, क्रोधं न प्राप्नोति। "अतः, हे राजन्, त्वं मम पुत्रं रामं दातुम् अर्हसि, यः शूरः अस्ति।" "रामः, काकपक्षस्य कर्णः यथा, मम दिव्यशक्त्या संरक्षितः, तं दातुम् अर्हसि। सः दैत्यौ नाशयिष्यति, अहं च तं विविधं आशीर्वादं दास्यामि।" विश्वामित्रः वदति। "सः त्रीणां लोकानां कीर्तिं प्राप्नुयात्, यः दैत्यौ न तिष्ठन्ति।" "रामः, रघुपुत्रः, तानां नाशयितुं एकः एव।" विश्वामित्रः पुनः राजा दशरथं प्रार्थयति। "यदि त्वं धर्मं च महाकीर्तिं इच्छसि, तर्हि रामं दातुम् अर्हसि।" राजा दशरथः, विश्वामित्रस्य वचः श्रुत्वा, महादुःखेन च कापि चञ्चलः अभवत्। सः समुत्थाय, भयेन च व्याकुलः, चिन्तयामास, "हे ऋषि, रामः नूतनः, षोडशवर्षः अस्ति; तं दैत्यैः युद्धाय युज्यते इति न जानामि।" "अयं मम सेना, अक्षौहिणी, यः मम अधिपत्यं धारयति; अहं तत्र गत्वा दैत्यानां सह युद्धं करिष्यामि।" राजा दशरथः वदति। "मम सेवकाः वीराः, अस्त्रविद्यायाम् निपुणाः, दैत्यानां सह युद्धाय योग्याः।" "हे ऋषि, रामं गृहीत्वा मा गच्छ; यः बालकः अस्ति, ज्ञानं न जानाति, न च बलं।" राजा दशरथः पुनः वदति। "तस्य विना, अहं क्षणं अपि न सहिष्ये।" "यदि त्वं रामं गृहीत्वा गच्छसि, तर्हि तं चतुर्विधसेनया सह गच्छतु।" राजा दशरथः विश्वामित्रं प्रार्थयति। "रामः, मम पुत्रः, सर्वोत्तमः धर्मेण, यः दैत्यानां सामर्थ्यं न जानाति।" "हे ऋषि, किमर्थं रामं गृहीत्वा गच्छसि? तानां सामर्थ्यं किम्? कः तानां रक्षकः?" राजा दशरथः पुनः प्रार्थयामास। "कथं रामः तानां दैत्यानां प्रति युज्यते?" "हे ऋषि, मम सेनया वा किमर्थं तानां प्रति युद्धं कर्तुं युक्तः?" राजा दशरथः विश्वामित्रं प्रार्थयति। एवं राजा दशरथः, विश्वामित्रस्य वचः श्रुत्वा, चिन्तामयः अभवत्, यः रामं रक्षितुं यत्नं करोति।