सर्वे ते अश्वा, ये पूर्वं पुरुहूतस्य श्रुताः शक्रस्य, दिव्याः खलु गगनमण्डले विचरन्ति। तेषां च सर्वतो युवान् शतशः शतशः पुरुषाः, सिंहोपमाः, कुण्डलधराः, खड्गधारिणः तिष्ठन्ति। तेषां सर्वेषां विशालवक्षसः दीर्घबाहवः लोहमुष्टिसमाः, रक्तवर्णवासांसि धारयन्तः, दुर्जयाः सिंहवत् तिक्ताः च दृश्यन्ते। तेषां वक्षसि ज्वलन्ति मणिमालाः अग्निसदृशाः, सर्वे च पञ्चविंशतिवर्षीयाः इव सौमित्रे प्रतीयन्ते। एषा एव देवतानां नित्यं आयुः, यथा एते सिंहोपमाः पुरुषाः रम्यदर्शनाः दृश्यन्ते। रामः तदा लक्ष्मणं सीतया सह स्थातुं निवेद्य, "कस्यायं दिव्यः रथस्थः प्रकाशमानः पुरुषः, स्पष्टं ज्ञातुमिच्छामि" इति उक्त्वा, सौमित्रिं स्थाने स्थापयित्वा, काकुत्स्थवंशजः शरभङ्गाश्रमं प्रति प्रस्थितः। तस्मिन्नेव काले, रामं समीपं आगच्छन्तं दृष्ट्वा, शचीपतिः शरभङ्गं समुपगम्य, देवतानां प्रति इदं वचनं अब्रवीत्— "रामः इह आगच्छति, यावत् सः मया सह संवादं न करोति, तावत् मां समाप्य नयत; ततः सः मम दर्शनं अर्हति। अहं कार्यं समाप्य विजयः प्राप्तः, शीघ्रं गमिष्यामि; सः महत् कर्म कर्तुं अर्हति, यत् अन्यैः दुष्करम्।" इति उक्त्वा, शरभङ्गं पूजयित्वा, वज्रधरः इन्द्रः दिव्यरथेन दिवं प्रस्थितः। इन्द्रे सहस्राक्षे गत्वा, राघवः स्वसैन्येन सह शरभङ्गं यज्ञाग्निसमीपे उपगच्छत्। रामः सीता लक्ष्मणश्च तस्य पादौ स्पृशित्वा, अनुमतिं लभित्वा, निवासं च आमन्त्रणं प्राप्त्वा, उपविशत्। ततः राघवः इन्द्रागमनं पृष्टवान्, शरभङ्गः सर्वं रामाय कथयामास। "एष इन्द्रः, हे राम, मम वरं दत्त्वा, तपसा दुर्गमं ब्रह्मलोकं मम गन्तुमिच्छति। त्वां समीपस्थं ज्ञात्वा, त्वां दृष्ट्वा विना ब्रह्मलोकं न गच्छामि, अतिथित्वं मम प्रियम्। त्वया सह संमिलित्वा, महात्मन् धर्मज्ञ, उत्तमं स्वर्गं गमिष्यामि। पुरुषश्रेष्ठ, मया अक्षयाः शुभाः लोकाः जिताः; ब्राह्मण्या दिव्याः च लोकाः त्वं मम गृह्णीहि।" एवं शरभङ्गस्य वचः श्रुत्वा, सर्वशास्त्रविद् सिंहोपमः राघवः प्रत्युवाच— "महामुने, अहं स्वयमेव सर्वान् लोकान् विजयिष्यामि; त्वया निर्दिष्टं वनं स्थलं एव मम इच्छामि।" राघवस्य इन्द्रसमबलस्य वचः श्रुत्वा, शरभङ्गः पुनः विवेकी वचनमुवाच— "इह, हे राम, तपस्वी धर्मात्मा सतीक्ष्णो नाम महातेजाः मुनिः वसति; सः ते अधिकं हितं करिष्यति। तं सतीक्ष्णं तपस्विनं शुद्धाश्रमे रम्ये वने गच्छ; सः ते निवासं विधास्यति।" "मन्दाकिनीं नदीं, हे राम, प्रवाहविपरीतं अनुगच्छ; सा पुष्पाणि नक्षत्राणि च वहति, ततः गन्तव्यं स्थानं प्राप्स्यसि। एषः मार्गः, सिंहोपम, एकक्षणं मां पश्य, यावत् अहं तु त्वचं सर्पः इव पुरातनं त्यजामि।" इति उक्त्वा, शरभङ्गः अग्निं प्रज्वाल्य, मन्त्रयुक्तं घृतं आहुतिं दत्त्वा, यज्ञाग्नौ प्रविष्टः। तस्मिन्नेव क्षणे, अग्निः महात्मनः शरभङ्गस्य केशं शरीरं त्वचं अस्थि मांसं रुधिरं च ददाह। ततः सः यज्ञवेद्यां दीप्तः युवाः इव अभवत्, शरभङ्गः दीप्तिमान् बभौ। सः अग्निहोत्रिणां, महर्षीणां, देवतानां लोकान् अतिक्रम्य, ब्रह्मलोकं गच्छत्। सः धर्मात्मा ब्राह्मणश्रेष्ठः ब्रह्मलोकं प्राप्त्वा, सृजन्ताम् अधिपतिं सह पार्षदैः अपश्यत्; सः ब्रह्मा तं ब्राह्मणं दृष्ट्वा हृष्टः सस्नेहम् अभ्यनन्दत्। शरभङ्गस्य स्वर्गारोहणे, ऋषिसभाः समागत्य, काकुत्स्थवंशसम्भूतं तेजस्विनं रामं उपगच्छन्। तत्र वैखानसाः वालखिल्याः सम्प्रक्षालाः मरीचिपाः, अश्मकुट्टाः पत्रभक्षाः च तपस्विनः आसन्। अपि च दन्तोलूखलाः जलनिषण्णाः भूमिशयनाः अनिद्राः च, व्योमवासिनः भूमिशयाः, वारिपरायणाः वायुभक्षाः, आकाशनिवासिनः, भूमिशयाः च आसन्। तत्र उर्ध्ववासिनः जितेन्द्रियाः शीतवस्त्रधारिणः जपपरायणाः, तपोनिष्ठाः पञ्चतपाः च आसन्। ते सर्वे धर्मविदः धर्मज्ञं रामं समीपं गत्वा, धर्मपरमं रामं वाक्यम् ऊचुः— "त्वं इक्ष्वाकुवंशस्य महाबलः रथी, पृथिव्याः अग्रणी, रक्षिता, यथा देवेषु मघवान्। त्रैलोक्ये ते कीर्ति वीर्यं च प्रसिद्धम्; त्वयि पितृभक्ति सत्यम् धर्मः च बहुलः दृश्यते। त्वं महात्मा धर्मज्ञः धर्मप्रियः; त्वां उपगम्य, रक्षिता, त्वत्तः सहायं याचामः; कृपया अस्माकं याचनं क्षमस्व।" इति संनातनधर्मस्य पावनकथा संस्कृतेन।