एकदा, रामस्य महात्मनः दर्शनं कृतं, ब्रह्मर्षिः विश्वामित्रः अतीव प्रसन्नः अभवत्। तस्य दृष्ट्वा, तस्य तेजस्विनीं तपोबलं च, रामः ब्रह्मर्षिः इव पूज्यः अभवत्। "हे ब्रह्मण," सः उवाच, "त्वं मम पुण्यस्य क्षेत्रे आगतः। तव आगमनं मम जीवनं शुभं कृतवान्। तव हेतुं किमर्थं आगतः?" विश्वामित्रः प्रत्युत्तरं ददाति, "हे राजन, मम उद्देश्यं तव पुत्रं रामं दातुं अस्ति। तस्य वीर्यं च सामर्थ्यं च अद्भुतं अस्ति। मम यज्ञस्य पूर्तिं बाधितुं दुःसाध्यं दैत्यद्वयं, मारीचं च सुभाहुं, यः यथा इच्छन्ति रूपं धारयन्ति, उपसंपन्नं अस्ति।" तेषां दैत्यद्वयं यज्ञवेदीं मांसपिण्डैः च रक्तैः च पातयन्ति, यः यज्ञं अपद्रवति। विश्वामित्रः, यः तपस्वी, कष्टितः च, "राजन्, अहं क्रोधितः न भूत्वा, किन्तु रामं दातुं त्वं अनुगृह्यताम्," इति वदति। "रामः, काकपक्षस्य समं केशं धारणयति, तस्य साहसस्य बलं च दैत्यद्वयं निवारयितुं योग्यः अस्ति। सः त्रिलोक्यां कीर्तिं प्राप्स्यति।" राजा दशरथः, विश्वामित्रस्य वचः श्रुत्वा, दुःखितः अभवत्। "मम रामः, पद्माक्षः, न तु षोडशवर्षः अस्ति। तस्य युद्धे राक्षसैः सह संग्रामं कर्तुं योग्यः नास्ति।" "अहं एकः अक्षौहिणी सेना, यः मम अधीनः अस्ति, तां सह राक्षसैः संग्रामं करिष्यामि। रामं न गृहीतुम्," इति राजा उवाच। "यद्यपि राक्षसाः कपटेन युध्यन्ति, अहं रामं विना जीवितुं अशक्तः। यदि त्वं रामं गृहीतुं इच्छसि, तं च चतुर्विधसेनया सह गत्वा गृहीहि," इति राजा विश्वामित्रं प्रार्थयति। राजा दशरथः, रामस्य प्रति अत्यधिकं स्नेहं ददाति, "सः मम चतुर्षु पुत्रेषु सर्वाधिकः प्रियः अस्ति।" इत्येवम्, राजा दशरथः, विश्वामित्रस्य आज्ञां चित्तं दातुं कठिनं अनुभवति, किन्तु रामस्य सुरक्षा च तस्य हृदयस्य गह्वरं च यथावत् विमर्शं करोति।