सर्वेभ्यः नमः। एकदा, एकः ब्रह्मर्षिः, यः वासिष्ठनामा, एकस्मिन् महोत्सवे, राजा दशरथः, ब्रह्मणं प्रति श्रद्धया वाक्यम् उवाच। "त्वं ब्रह्मण, मम प्रणामः तव योग्यः। भाग्येन त्वं आगतः, यः मानदाताऽसि। अद्य मम जन्म पूर्णं, जीवनं च सफलं जातम्। यः ब्रह्माणां ईश्वरः, तव दर्शनं मम रात्रिं शुभां कृतवान्। पूर्वं राजर्षिः इव, तव तेजः तपः द्वारा प्रज्वलितं जातम्।" "अद्य त्वं ब्रह्मर्षिः अभवत्, यः मम विविधपूजां योग्यः। एषः अद्भुतः च पवित्रः क्षणः मम प्राप्तः। तव उपस्थिति द्वारा, अहं पुण्यभूमिं प्राप्तवान्। कृपया, त्वं यः हेतुना आगतः, तस्य कथं वद।" "अहं तव कृते अनुग्रहं इच्छामि, तव हेतवे योगदानं कर्तुं च। त्वं प्रतिज्ञायाम् स्थिरः, कृपया तव प्रार्थनां वद। अहं सर्वेषां कार्याणां कर्ता, किन्तु त्वं मम दिव्य रक्षकः। एषः महापुण्यः मम आगमनात् जातः, ओ ब्रह्मण, सर्वं धर्मः तव आगमनात् उत्पन्नः।" एवं वदन्तं, आत्मनियामितं, गुणसम्पन्नं, यः ब्रह्मर्षिः, तस्य हृदयस्य प्रियवचनानि श्रुत्वा, सः परमसुखेन अभिभूतः जातः। ततः, विश्वामित्रः, सिंहवत् शक्तिमान्, ब्रह्मणः वाक्यानि श्रुत्वा, ऊर्ध्वकण्ठेन वदति, "एषः तव कार्यं, हे राजन्, केवलं तव। तव वंशस्य महत्त्वं, वसिष्ठनामा, तव नामेति। यः संकल्पः मम हृदये अस्ति, तं त्वं साधय।" "यत्र व्रतं सम्पूर्णं कर्तुं, तत्र द्वौ दैत्यौ, यः इच्छायाम् रूपं गृहीत्वा, तं विघ्नं कर्तुं आगच्छन्ति। यदा व्रतं अनेककाले सम्पूर्णं जातम्, तदा तौ शक्तिमन्तौ, मारीचः च सुभाहुः, प्रकटिताः।" "ते तु यज्ञपृष्ठं मांसपरिमाणैः च रक्तेन वर्षन्ति, यदा व्रतं तद्विध्वंसं जातम्, तदा तस्य सम्पूर्णं विघ्नं जातम्। थकितः च निराशः, अहं तत्र तं स्थानं त्यक्त्वा गच्छामि; किन्तु, हे राजन्, क्रोधं दातुं मनः न अस्ति।" "एवं सन्देशः अस्ति: यज्ञः एवं अस्ति, तथा शापः तत्र न उठते। हे राजन्, त्वं मम पुत्रं रामं दातुम् अर्हसि, यः वीर्यवान् अस्ति।" "त्वं मम ज्येष्ठं पुत्रं रामं दातुम् अर्हसि, यः काकपक्ष्माणः वदनवर्णः। मम दिव्यशक्त्या रक्षितः, सः योग्यः अस्ति। सः तौ दैत्यान्, यः विघ्नदातः, नाशयिष्यति, यथा अहं वदामि।" "सः तेन त्रीणां लोकानां कीर्तिं प्राप्नुयात्, तौ तस्य विरुद्धं न स्थितुं शक्नुवन्ति। अन्यः कोऽपि रामस्य, रघुपुत्रस्य, तौ दैत्यौ नाशयितुं न शक्नोति।" "ते तौ महात्मनः रामस्य तुल्यं न सन्ति; न च त्वं तव पुत्रे प्रति स्नेहं दातुं युक्तः। अहं त्वं प्रतिज्ञामि: एषः तौ दैत्यौ नाश्यन्ति। अहं रामं जानामि, यः महात्मा, यः वीर्यवान् अस्ति।" "वासिष्ठः, यः तपः शक्तिमान् अस्ति, च सर्वे यः तपः स्थिरः, तं च जानन्ति। यदि त्वं धर्मं च महाकीर्तिं इच्छसि—" "यदि त्वं स्थिरतां इच्छसि, हे राजन्, त्वं रामं दातुम् अर्हसि; यदि तव मन्त्रिणः, हे काकुत्स्थ वंशज, अनुमोदन्ति।" "ततः, वासिष्ठस्य नेतृत्वे, सर्वे तव मन्त्रिणः सहमतिः दातुं युक्ताः; त्वं रामं दातुम् अर्हसि, यः प्रियः च अनासक्तः अस्ति।" "यज्ञस्य कालः दशरात्रः अस्ति, रामः, कमलनयनः, यज्ञसमये विलम्बं न करिष्यति, हे राघव, यथा अहं वदामि।" एवं विश्वामित्रः मौनं गत्वा, तस्य शुभवाचः श्रुत्वा, राज्ञः राज्ञः— महान् दुःखेन, कम्पितः, च faint च जातः; पुनः चित्तं प्राप्य, सः भयेन च चिन्तितः जातः। एवं, राजा तस्य वाक्यानि श्रुत्वा, यः तस्य हृदयं च मनः छेदितानि, तः महान् च नoble राजा, गम्भीरः च, चित्तं च विगृह्य, आसनात् उत्थितः। ततः, राजा दशरथः विश्वामित्रस्य वाक्यानि श्रुत्वा, क्षणं अव्यक्तः जातः, पुनः चित्तं प्राप्य, एषः वदति, "मम रामः, कमलनयनः, न केवलं षोडशवर्षः अस्ति; अहं तं राक्षसैः संग्रामे योग्यं न पश्यामि।" "अयं मम सेना, एकः अक्षौहिणी, यः मम अधीनः अस्ति; एषः बलं सह तं राक्षसैः संग्रामं गच्छामि।" "अहं, बाणं हस्ते, त्वां रक्षिष्यामि; यावत् जीवामि, अहं रात्रिदेवतानां संग्रामे युद्धं करिष्यामि।" "तव व्रतं विघ्नं विना सम्पूर्णं भविष्यति; अहं तत्र गच्छामि, त्वं रामं न गृहीहि।" "सः बालः, ज्ञानं न ज्ञातः, न च बलं वा; न तु अस्त्राणां सामर्थ्यं अस्ति, न च संग्रामे कौशलं।" "सः राक्षसैः संग्रामे अयोग्यः अस्ति, यः राक्षसः छलं कुर्वन्ति; रामं विना, अहं क्षणं अपि सहनं न करिष्यामि।" "हे श्रेष्ठः ऋषि, रामं विना जीवितुम् अहं न शक्नोमि; किन्तु यदि त्वं, हे उदात्त, रामं गृहीहि—" "त entonces, मम चतुर्विधसेनया सह गृहीतुम् अर्हसि; हे कौशिक, अहं चAlready sixty thousand years old." इति।