राजानं दृष्ट्वा विश्वामित्रः प्रज्ञावान् वसिष्ठं च सन्निधिं गत्वा तस्य चित्तं ज्ञातुं पृच्छति। "किम् आत्मनं च देवदुर्वृत्तीनां च कार्याणि साधितानि?" इति सः पृच्छति। तत्र वसिष्ठः सर्वान् ऋषीन् अभिवाद्य हृदयेन प्रसन्नः राजमहलम् अयात। राज्ञा सम्मानिताः ते आसनानि स्वीकृत्य, राजा हर्षितः विश्वामित्रं समागम्य वदति, "तेन तव आगमनं अमृतस्य प्राप्तिः, वर्षा च सूखे, पुत्रस्य जन्मं च, हरितं धनं च, यथा पुनः प्राप्तिः इव।" "अहं तव आगमनं तादृशं मन्ये, ब्रह्मण, तव आशिषः प्राप्तुं इच्छामि।" इत्येवम् राजा वदति। "त्वं ब्रह्मर्षिः, तव उपस्थिति मम जीवनं सम्पूर्णं करोति।" "त्वया सह मम पुण्यभूमिः प्रापिता, किं तव इच्छामि? त्वं यत्नेन व्रतम् अच्युतं कुरु।" इत्येवम् राजा विश्वामित्रं प्रार्थयति। विश्वामित्रः, राजानं दृष्ट्वा, "एषः तव गुणः, राजन्, अन्येषां च न, वसिष्ठवंशजः।" इति प्रत्युत्तरं ददाति। "यद् मम हृदयस्य संकल्पः, तव पुत्रं रामं दातुम् अर्हसि।" "द्वौ दैत्यौ, मारीचः च सुभाहुः च, यः प्रतिकूलं कर्तुं समर्थः, तान् हरितुं रामः दत्तव्यः।" "रामः शूरः, कौसल्या पुत्रः, तस्य साहसस्य निश्चयः अस्ति।" इति विश्वामित्रः वदति। "दशदिवसाणि यज्ञस्य कालः अस्ति, रामः न विलम्बयिष्यति।" राजा, विश्वामित्रस्य वचः श्रुत्वा, दुःखितः, चित्तं च विक्षिप्तं कृत्वा, "मम रामः न सहस्त्रद्वयं प्राप्यते, न च युद्धाय योग्यः," इति प्रतिवादयति। "अहं अस्मिन् अक्षमाणि, यः राक्षसानां सह युद्धं कर्तुं समर्थः।" इति राजा वदति। एवं राजा विश्वामित्रस्य वचः श्रुत्वा, चित्तं च विक्षिप्तं कृत्वा, तस्मिन् क्षणं मूढः जातः। पुनः चित्तं प्राप्य, "मम रामः, पद्माक्षः, न तु युद्धाय योग्यः," इति राजा पुनः वदति। "अहं एषः बलं, अक्षमाणि, यः राक्षसानां सह युद्धं कर्तुं समर्थः," इति राजा वदति। एवं राजा विश्वामित्रं ददाति, तस्य चित्तं विक्षिप्तं च।