अनसूया द्वारा उपदिष्टा, वैदेही सीता, अनसूयायाः वचांसि मानयन्ती, सौम्यया वाचा प्रत्युवाच। सा उवाच—"न विस्मयः, आर्ये, यथा मां त्वं सम्यगुक्तवती; अहम् अपि जानामि पतिः स्त्रियाः परमं दैवतं। यदि अपि मे पतिः दुर्वृत्तः स्यात्, तथापि सः मया न विचलिता सेवनीयः। किं पुनः, यदि सः धर्मात्मा, गुणवान्, दयालुः, जितेन्द्रियः, प्रेम्णि स्थितः, धर्मनिष्ठः, मातृपितृसमानः च प्रियतमः? यथा रामः कौसल्यायाः प्रति आचरत्, तथा एव अन्यासु राजमहिषीषु अपि। याः स्त्रियः राजा केवलं एकवारं दृष्टवान्, तासु अपि सः धर्मपरायणः वीरः मातृवत् आचारं करोति, गर्वं परित्यज्य। अरण्ये अस्मिन निर्जने भयावहे च आगते मम श्वश्र्वा या उत्तमान् उपदेशान् अदात्, ते हृदि सन्निहिताः। विवाहकाले अग्निसाक्षिणि या मम माता वाक् उक्तवती, सा अपि मया स्मृता। तव वचोभिः, धर्मज्ञे, सर्वं तत् मयि पुनः स्मारितम्; स्त्रियाः पतिसेवा तपः परमं न विद्यते। सावित्री पतिसेवनया स्वर्गे पूजिता; त्वम् अपि तेनैव व्रतेन स्वर्गं प्राप्तवती। या स्त्री स्वर्गे पूज्यते, सा सर्वस्त्रीणां श्रेष्ठा, देवी च; रोहिणी अपि क्षणमपि सोमात् न पृथक् दृश्यते। एवं, पतिव्रतायाः स्त्रियः स्वकर्मणः पुण्येन देवलोके पूज्यन्ते। एवं सीतायाः वचनानि श्रुत्वा, अनसूया हृष्टा, सीतां शिरसि परिष्वज्य, प्रियवचः अब्रवीत्—"विविधैः नियमैः मया महत्तपः प्राप्यते, हे सिते शुभस्मिते, तेन बलेन त्वां वरयितुम् इच्छामि। तव वचनानि यथार्हं मनोहराणि च; वद, किं ते उपयुक्तं करवानि?" इति। तस्याः वचः श्रुत्वा, तपोधनां सीतां सौम्यं विस्मयं प्राप, सा उवाच—"कृतं" इति। तया एवमुक्ता, धर्मज्ञा अनसूया अधिकं प्रहृष्टा, उवाच—"हे सीते, तव प्रियं वरं करिष्यामि।" इति। "इह दिव्यानि माल्यानी वस्त्राणि भूषणानि गन्धः च उत्तमः च उन्नतानि लेपनानि, हे वैदेहि। एतानि तव अङ्गानि भूषयिष्यन्ति, निर्मलानि, नित्यशुद्धानि च। अनेन दिव्येन लेपेन अनुलेपिता, हे जनकात्मजे, त्वं तव पतौ विष्णौ अपि लक्ष्मीव शोभिष्यसि।" मैथिली तानि वस्त्राणि, अनुलेपनानि, भूषणानि, माल्यं च, अनन्यस्नेहस्य अप्रतिमं दानं, सस्मार। तद् दानं प्राप्य, सिता तत्र अञ्जलिं कृत्वा, तपस्विन्याः समीपे श्रद्धया स्थितवती। तत्र उपविशन्ती सीता, व्रतानिष्ठा अनसूया, प्रीत्यन्वितं विषयं अनुसृत्य पृच्छितुम् आरब्धा—"हे सीते, श्रुतं मया यथेदं श्रीराघवेण त्वं स्वयंवरे प्राप्ता। विस्तरेण तं वृत्तान्तं श्रोतुम् इच्छामि; यथानुभूतं तथैव आख्याहि।" इति। एवं पृष्टा, सीता धर्मज्ञां तपस्विनीं प्रति उवाच—"श्रुणु" इति, तं वृत्तान्तं कथयितुं आरब्धा। "मिथिलाधिपः धर्मनिष्ठः जनकः नाम वीर्यवान्, क्षत्रधर्मे स्थित्वा राज्यं पालयत्। सः स्वहस्तेन क्षेत्रं कर्षन्, अहम् भूमिं विदार्य उत्पन्ना इति श्रूयते। मां मृदाकीर्णां कर्दमेन आवृतां दृष्ट्वा, राजा जनकः विस्मितः अभवत्। सन्तानविहीनः, स्नेहात् मां अङ्के स्थापयामास, 'मम पुत्री' इति स्नेहेन सिञ्चन्। तदा आकाशवाणी अभूत्, अमानुषी—'एवं, राजन्; धर्मतः एषा तव पुत्री' इति। ततः मे पिता धर्मात्मा जनकः अतिव हृष्टः, मां प्राप्य महतीं लक्ष्मीम् अपि प्राप्तवान्। सा अहम् तस्या आर्यायै, धर्मचारिण्यै, दत्तास्मि; तया स्नेहसम्बन्धेन मातृवत् सत्कृता पालिता च। यदा मम वयः दारसंयोगाय योग्यं जातम्, तदा मे पिता, धननष्ट्यादिभिः क्लेशैः पीडितः, चिन्तायाम् आपन्नः। अस्मिन् लोके, कन्यायाः पिता, सा समा वा हीना वा, यदि विवाहेन न संयुज्यते, तदा अपमानं प्राप्नोति—even if he is as mighty as Indra. तं अपमानं समीपं आगतम् आलोक्य, राजा चिन्तया अभिभूतः, तटं न प्राप्नुवन् तटाकीव मार्गं न प्राप। मम अबलायाः जन्मनः रहस्यं ज्ञात्वा, राजा दीर्घं विचार्य, न योग्यं पतिं नृपेषु अपश्यत्। नित्यं चिन्तयन्, सः बुद्धिमान् राजा निश्चयं चकार—'स्वयंवरं कन्यायाः करिष्यामि' इति।