सर्वे ते ज्ञानसम्पन्नाः गुणैः भूषिताः सन्तः, यशस्विनः, विनीताः, सर्वज्ञाः, दूरदर्शिनः, तेजस्विनः, बलसम्पन्नाः च अभवन्। तेषां मध्ये पितरः दशरथः ब्रह्मेव लोकाधिपः परमं हर्षं प्राप, यथा ब्रह्मा देवेषु। तैः पुरुषसिंहैः वेदाध्ययननिष्ठैः पितृसेवानिष्ठैः, धनुर्वेदे प्रतिष्ठितैः च, दशरथः तेषां विवाहकर्म विचारयितुम् आरभत। स धर्मात्मा राजा गुरुभिः बन्धुभिः सह मन्त्रिभिः तस्य विवाहस्य विधिं चिन्तयामास। तस्य चिन्तयतः मन्त्रिसंनिधौ महात्मा विश्वामित्रः, महातेजाः, आगतः। स राजा दर्शनार्थं द्वारपालान् सम्बोधितवान् – शीघ्रं मे कौशिकस्य गाधिसुतस्य आगमनं निवेदयत। तत् श्रुत्वा परिचारकाः शीघ्रं राजप्रासादं जग्मुः। ते सर्वे तद्वचनैः चित्तविक्षिप्ताः सन्तः, यत्र विश्वामित्रः ऋषिः स्थितः, तत्र राजप्रासादं उपागच्छन्। ते इक्ष्वाकुवंशराजं दशरथं विश्वामित्रस्य आगमनं निवेदयामासुः। तद्वचनं श्रुत्वा राजा पुरोहितैः सह सावधानः अभवत्। हर्षेण राजा तं साक्षात् ब्रह्ममिव इन्द्रः सन्तुष्टः, तपस्विनं दीप्ततेजसं दृढव्रतम् ऋषिं ददर्श। हर्षपूर्णमुखः राजा तस्मै स्वागतार्थं अर्घ्यं दत्तवान्। ऋषिः राज्ञः शास्त्रानुसारं अर्घ्यं प्रतिगृह्य तस्य कुशलं, नगरस्य, कोशस्य, देशस्य, बन्धूनां, मित्राणां च अक्षयसमृद्धिं पृष्टवान्। धर्मात्मा कौशिकः अपि राजा सर्वान् उपजीव्यान् शत्रूञ् च निगृहीतान् इति पृष्टवान्। दिव्यमानुषधर्माणि यथावत् कृतानि वा इति अपि पृष्टवान्। वसिष्ठं महर्षिं दृष्ट्वा तस्य कुशलं अपि पृष्टवान्। तत्र अन्यान् ऋषीन् अपि यथायोग्यं नमस्कृत्य, सर्वे हर्षपूर्णहृदयाः राजगृहं प्रविष्टाः। राज्ञा सत्कृत्य, तेषां उचितं आसनं दत्तम्। तदनन्तरं, राजा हर्षितचित्तः महर्षिं विश्वामित्रं सम्बोधितवान्। स महादान्यः राजा हर्षेण तं सम्मान्य उक्तवान् – तव आगमनं अमृतप्राप्तिरिव, तृषार्तस्य वर्षमिव, पुत्रहीनस्य पुत्रोत्पत्तिरिव, नष्टस्य पुनः प्राप्तिरिव, महान् लाभः इव। एवं महर्षे, अहं तव आगमनं एवं मन्ये। स्वागतं ते! किम् इच्छसि? किं कर्तव्यं मया, यः तव आगमनात् प्रमुदितः अस्मि? त्वं पूज्यः ब्राह्मणः, सौभाग्येन आगतः सम्मानदाता। अद्य मम जन्म सफलं, जीवितं च यथार्थं जातम्। यः ब्राह्मणश्रेष्ठं दृष्ट्वा, रात्रिः शुभा अभवत्। पूर्वं राजर्षिः अभूः, तपसा तेजः समुत्पन्नम्। अधुना ब्रह्मर्षिपदं प्राप्तवान्, बहुविधया पूजया योग्यः। एषा अद्भुतं, परमशुद्धं कार्यं मम, ब्राह्मण। तव आगमनात् अहं पुण्यक्षेत्रं प्राप्तवान्। यदर्थं आगतः, तत् मे ब्रूहि। तव कार्यसिद्ध्यर्थं अहं अनुगृहीतः भवितुम् इच्छामि। त्वं दृढव्रतः, निवेदने विलम्बः न कर्तव्यः। अहं सर्वकर्मणां कर्ता, त्वं तु मम दैवः रक्षिता। एषा महती भाग्यलाभः, ब्राह्मण, तव आगमनात् परमधर्मः उत्पन्नः। इत्येवं विनयेन, हृदयस्पर्शं, गुणयशः प्रसिद्धस्य, संयतस्य राज्ञः वचनं श्रुत्वा, महर्षिः विश्वामित्रः परमं हर्षं प्राप। ततः दशरथस्य वचनं श्रुत्वा, विश्वामित्रः, तेजस्वी, महाबलः, रोमाञ्चितः, उत्तरं दत्तवान्। यद्वत् आचरणं तव एव योग्यं, नान्यस्य भूमौ, वसिष्ठनाम्ना महावंशजस्य। यद् मम हृदि स्थितं कार्यसंकल्पं, तद् त्वया साधनीयम्, प्रतिज्ञायाम् स्थितः भव। अहं कार्यसिद्ध्यर्थं व्रतं चरामि, नरश्रेष्ठ; किन्तु द्वौ राक्षसौ, रूपान्तरकुशलौ, तस्य व्रतस्य विघ्नं कुर्वन्ति। व्रतं पुनःपुनः कृतं, पूर्णतायाः समीपे, तौ बलिनौ, शिक्षितौ, मारीचः सुभाहुः च आगच्छतः। तौ यज्ञवेद्यां मांसरुधिरधाराभिः वर्षयतः, व्रतं तेन दूषितं, पूर्णता बाध्यते। क्लान्तः, निरुत्साहः, तस्मात् स्थलात् निवर्ते; किन्तु, राजन्, कोपाय मनः न ददामि। एवं स्थितिः – आचारः एवं, शापः तत्र न निवर्तते। नरसिंह, त्वं मे रामं, सत्यवीर्यं पुत्रं दातव्यः। ज्येष्ठं पुत्रं रामं, कौकुथ्सवं, काकपक्षधरं, वीरं दातव्यः। मम दिव्यबलरक्षणेन स समर्थः। स तौ राक्षसौ, विघ्नकर्तारौ, हनिष्यति; अहं तस्य विविधाः वरान् दास्यामि – न संशयः। तेन त्रिषु लोकेषु कीर्तिः लभ्यते; तौ रामं प्रति स्थातुं न शक्नुतः। रामात् अन्यः, रघुनन्दनः, तौ राक्षसौ मारयितुं न समर्थः; तौ बलदर्पितौ, कालपाशबद्धौ। तौ महात्मनः रामस्य तुल्यौ न स्तः, नरसिंह; पुत्रस्नेहेन न प्रमादः कार्यः, नृप। एवं दशरथराजस्य पुत्राणां गुणैः विभूषितानां वर्धनं, विवाहचिन्तनं, विश्वामित्रस्य आगमनं, सत्कारः, संवादः च, तथा विश्वामित्रस्य यज्ञविघ्नस्य निवेदनं, रामस्य यज्ञरक्षणाय याचना, सर्वं क्रमशः सम्पन्नम्।