वैदेही तु तां निष्कलुषां तपस्विनीं सम्यक् प्रणम्य, कृताञ्जलिः प्रहृष्टा च तस्याः कुशलं पप्रच्छ। तदा तत्र सीतां दृष्ट्वा, धर्मात्मनाम् अनसूया सुमतिः प्रहर्षयन्ती मधुरया वाचा उवाच— “सौभाग्येन त्वं धर्मं पालयसि।” सा च उवाच— “धन्ये, त्वम् आत्मबान्धवान् कीर्तिं श्रियम् च परित्यज्य रामं वनवासीं धर्मनिष्ठं पत्युम् अनुगता; सौभाग्येन त्वं तं सहचर्यं कुर्वसि। नगरं वा वनं वा वसन्, पापः वा पुण्यशीलः, यस्य पतिः प्रियः, तस्याः स्त्रियाः लोका उन्नताः स्युः। दुष्टाचारो कामवशो वा दरिद्रः वा पतिः, सतीनां पतिः एव परो देवता। न किञ्चन बन्धुं पत्युः श्रेयान् पश्यामि, धर्म्ये, सर्वत्र स एव यथातपसः अक्षयफलः। परस्त्रीणां तु अधार्मिकाः स्त्रियः न धर्मं न च दोषं पश्यन्ति, तासां हृदयं केवलं काममात्रं, पतिसंश्रिता विचरन्ति। ताः स्त्रियः, मैथिलि, याः कुपथगता पतिव्रत्यं विहाय पतिताः, लज्जां धर्मं च जहत्येव। या त्वम्, गुणसम्पन्ना लोकधर्मवित्, धर्मनिष्ठवत् स्वभावेनैव वर्तिष्यसे। अतः त्वम् अनुव्रता पतिसंयुता धर्मपत्नीव धर्मे सहधर्मचारिणी भव; ततो ते कीर्तिश्च धर्मश्च स्यात्।” एवमस्ति श्रीमदायोध्याकाण्डे सप्तदशोत्तरशततमः सर्गः वाल्मीकिमुनेः पुरातनस्य रामायणस्य। एवं समुपदिष्टा अनसूया द्वारा, वैदेही अनसूयायाः वचांसि मानयन्ती, सौम्यया वाचा प्रत्युवाच— “न विस्मयः, आर्ये, यथा मां त्वं समुपदिशसि; अहम् अपि जानामि पतिः स्त्रियाः परं दैवतम्। यदि मम पतिः सदाचाररहितः अपि स्यात्, तथापि स एव मया सेवनीयः। किं पुनः, यः धर्मात्मा, गुणवान्, दयालुः, जितेन्द्रियः, प्रियंवदः, धर्मनिष्ठः, मातृपितृसमानः?” यथा रामः कौशल्यायाः प्रति आचरत्, तथा सर्वासु राजमहिषीषु अपि समं वर्तते। याः स्त्रियः राज्ञा केवलं दृष्टाः, तासु अपि रामः मातृवत् आदरं करोति, गर्वं परित्यज्य। यदा अहं एषं निर्जनं भीषणं वनं प्रविष्टा, तदा मम श्वश्र्वा यदुक्तं, तद् हृदि तिष्ठति। यच्च मम माता विवाहकाले अग्निसाक्षिणा यदुक्तवती, तत् अपि सदा स्मरामि। तव वाक्यैः तत् सर्वम् पुनरुत्थितम्; स्त्रियाः पतिसेवा तपः परं नास्ति। सावित्री पतिसेवया स्वर्गे पूजिता, त्वम् अपि तथा धर्मपालनेन स्वर्गं प्राप्तवती। या स्त्रीषु श्रेष्ठा, दिव्यस्वरूपा, सा स्वर्गे अपि पूज्यते; रोहिणी अपि क्षणमपि शशिनः विना न दृश्यते। एवं पतिव्रतानां स्त्रीणां पुण्येन स्वर्गे पूज्यते। एवं सीतायाः वचनानि श्रुत्वा अनसूया प्रहृष्टा, तां शिरसि परिष्वज्य मैथिलीं हर्षयन्ती उवाच— “तपसा मया महत्तेजः प्राप्तम्, तेन बलवती त्वां वरयामि। तव वाक्यानि यथोचितानि, मनोहराणि; वद, किं ते उपयुक्तं करवानि?” तस्याः वचः श्रुत्वा सीता मृदु विस्मिता साऽब्रवीत्— “कृतम् एव।” तदा धर्मज्ञा तया उक्ता, अनसूया अधिकं प्रहृष्टा, उवाच— “सीते, तव यदिष्टं तद् करिष्यामि।” एषा दिव्या मालाः, वासांसि, भूषणानि, सुरभि अनुलेपनं, मह्यं प्रियं तैलं च ते ददामि, वैदेहि। एषा दानानि त्वदीयानि अङ्गेषु शोभयिष्यन्ति, निर्मलानि, नित्यं तादृशानि स्युः। एतेन दिव्येन अनुलेपनेन, जनकात्मजे, त्वं स्वपत्यौ लक्ष्मीव विष्णौ शोभिष्यसि। मैथिली तानि वसनानि, अनुलेपनं, आभरणानि, मालाः च सस्नेहम् अङ्गीकृत्य, तिष्ठन्ती प्राञ्जलिः तां तपस्विनीं सम्यक् उपतस्थे। सा सीता उपविष्टा, अनसूया व्रतानिष्ठा तां प्रीयमाणां कथां पृच्छितुम् आरब्धवती— “सीते, श्रुतं मया यद् असौ राघवः त्वां स्वयम्वरे विजित्य प्राप्तवान्। मैथिलि, ताम् आख्यां विस्तारतः श्रोतुम् इच्छामि; यथावत् वर्णय।“ एवमुक्ता सीता धर्मात्मन्यां तपस्विन्यां प्रीत्या उवाच— “शृणु। मिथिलायाः नृपो वीर्यवान् जनकः धर्मनिष्ठः, क्षात्रेण च न्यायेन राज्यं पालयन्। सः स्वहस्तेन क्षेत्रं कर्षन्, अहम् भूमिं विदार्य उत्पन्ना इति श्रूयते। सः राजाः मां मृत्तिकया आवृतां, काष्ठान्य् विक्षिपन्तीं दृष्ट्वा, विस्मितः अभवत्।