राजा दशरथः प्रजाः च ब्राह्मणान् च भोजनं ददाति, तेषां च महाभूतानि रत्नानि प्रददाति। तत्र जन्मकर्माणि च अन्यानि च संस्काराणि सम्पूर्णं करोति। तेषां मध्ये रामः, ज्येष्ठः, पिता सुखदायकः ध्वजवत् प्रकटते। तस्य पुनः सर्वे जनाः स्वयम्भूवत् सम्मानिताः, सर्वे वेदविद्यायाम्, वीर्ये च समर्पिताः सन्ति। सर्वे ज्ञानसम्पन्नाः, गुणसम्पन्नाः च, किन्तु रामः, महाप्रभाकरः, सत्ये च वीर्ये स्थिरः। सर्वे जनाः तं प्रियं च चन्द्रवत् पश्यन्ति, हयेषु, गजेषु, च रथचालनकौशलम् अपि समाहितः। तस्य धनुर्विद्यायाम् अपि विशेषेण समर्पितः, पितुः सेवायाम् च बाल्ये लक्ष्मणः, भाग्यवृद्धिम् अत्यन्तं प्रियः। लक्ष्मणः सदा रामस्य भक्तः, जगतः सुखदायकः ज्येष्ठभ्राता, तस्य सुखं ददाति, रामस्य च शारीरिकं सुखं अपि। लक्ष्मणः धन्यः, बाह्यप्राणवत्, उत्तमपुरुषः तस्य विना निद्रां न गच्छति। यदि स्वादिष्टं भोजनं आगच्छति, तदापि तस्य विना न खादति; यदा रामः शिकाराय अश्वं गच्छति, तदा लक्ष्मणः धनुषं धारयन् तं रक्षितुं पृष्ठतः गच्छति; तथा भरतस्य, शत्रुघ्नस्य, लक्ष्मणस्य कनिष्ठभ्राता अपि तद्वदति। सदा तस्य जीवनातीतः प्रियः, तथा च लक्ष्मणः अपि प्रियः; एवं दशरथः च तस्य चतुर्णां महापुरुषाणां पुत्राणां प्रियः। राजा दशरथः ब्रह्मा इव सुखितः, यदा सर्वे ज्ञानसम्पन्नाः गुणसम्पन्नाः च सन्ति। विनम्रः, प्रसिद्धः, सर्वज्ञः, दूरदर्शी च; तेषां मध्ये सर्वे तेजस्वी च शक्तिमन्तः। तेषां पिता दशरथः ब्रह्मा इव हर्षितः, तेषां वीरो वेदाध्ययनाय समर्पिताः। ते पितुः सेवायाम् च धनुर्विद्यायाम् स्थिराः। ततः राजा दशरथः तेषां विवाहसंस्काराणां चिन्तनं आरभते। धर्मराजः, तस्य आचार्यैः च स्नेहिभिः सह, चिन्तयामास; यदा तस्य मन्त्रिणः मध्ये चिन्तयामास, तदा महर्षिः विश्वामित्रः, महाप्रभाकरः, आगच्छति; राजा यः तं पश्यति, तस्य दर्शनाय वाचं प्रकटयति। "कौशिकः, गाधिनन्दनः, आगतः," इति तेषां वचः श्रुत्वा, सेवकाः राजा दशरथस्य महलाय गत्वा आगच्छन्ति। तेषां हृदयं तेषां वचः श्रुत्वा व्याकुलं जातं, तेषां राजा विश्वामित्रं दृष्ट्वा सन्नद्धः। राजा हर्षितः, इन्द्रः ब्रह्मा इव, तं समागच्छति। तं तपस्विनं, तेजस्विनं, दृढप्रतिज्ञं दृष्ट्वा, राजा तं जलं ददाति, यथा शास्त्रविधानम्। महर्षिः राजा समागच्छति, तस्य कल्याणं च स्थिरं च सम्पत्तिं पृच्छति; नगरे, खजाने, देशे, स्नेहिभ्यः च। धर्मात्मा कौशिकः अपि राजा पृच्छति, "किम् सर्वे तव दासाः च शत्रवः च जिताः?" तथा च दिव्यं मानवधर्मं उचितं च पृच्छति। वशिष्ठं, प्रमुखं ऋषिं, दृष्ट्वा तस्य कुशलं अपि पृच्छति। तत्र सर्वे ऋषयः तं उचितं प्रणामं कृत्वा राजा च तेषां महलस्य प्रविष्टाः। राजा तेषां सम्मानं कृत्वा आसनानि ददाति। ततः राजा, हर्षितः, महर्षिं विश्वामित्रं सम्बोधितः। "तेरे आगमनं अमृतवत्, सूखायाम् वर्षा इव, पुत्रहीनस्य पुत्रस्य जन्मवत्, गृहीतस्य वस्तु पुनः प्राप्तिः, महादुर्लभस्य भाग्यस्य आनन्दवत्," इति राजा वदति। "तव आगमनं अहं एषः विचारयामि। तव सर्वश्रेष्ठं कामं किम्? किमर्थं तव आगमनम्?" "त्वं ब्राह्मणः, तव पूज्यताम्, भाग्येन आगतः, मानदातृ च; अद्य मम जन्मं सिद्धं, जीवनं च सम्पूर्णं," इति राजा वदति। "यः ब्राह्मणः, तव उपस्थिति मम पुण्यं करोति। किमर्थं त्वं आगतः, यदर्थं आगतः, तद् मम ज्ञापय।" "त्वं स्थिरप्रतिज्ञः, तव याचना न विलम्ब्यते," इति राजा वदति। "अहं सर्वेषां कार्याणां साधकः, किन्तु त्वं मम दिव्यरक्षकः। एषः महादुर्लभः भाग्यः, सर्वं धर्मं तव आगमनात् उपजायते।" एवं राजा दशरथः विश्वामित्रस्य वचः श्रुत्वा, हृदयेन हर्षितः, तस्य महर्षेः महात्मनः पृच्छति। अनेन प्रकारेण दशरथः चतुर्णां पुत्राणां प्रियः, लक्ष्मणः च रामस्य सखा, विश्वामित्रः च राजा दशरथस्य मित्रः, सर्वे च धर्मात्मा सन्तः, सुखेन जीवनं यापयन्ति।