राज्ञां सत्यम् अनृशंस्यं च शाश्वतं धर्मद्वयं, तस्मात् सत्ये राज्यं प्रतिष्ठितम्, सत्ये च लोको दृढतया स्थितः। ऋषयश्च देवाश्च सत्यमेव परम् अमन्यन्त, यस्मात् अस्मिन्लोके सत्यम् वदन् पुरुषः परमं पदम् आप्नोति। यथा जनाः सर्पेभ्यः विवर्जयन्ति, तथैव अनृतवदिभ्यः; धर्मः हि लोके परः, सत्यम् च स्वर्गस्य मूलम् इति श्रुतम्। सत्यं एव लोकेश्वरः; लक्ष्मीः सदा सत्ये तिष्ठति; सर्वं सत्ये प्रतिष्ठितम्, सत्यात् परं न विद्यते। दानानि यज्ञाः होमाः तपांसि च—एतानि सर्वाणि सत्ये वेदेषु प्रतिष्ठितानि; तस्मात् सत्यम् एव अनुवर्तितव्यम्। एकः पुरुषः जगत् रक्षति, एकः कुलं रक्षति; एकः नरकं पतति, एकः स्वर्गे पूज्यते। एवं स्थिते, अहम् किं न पालयेयम् पितुः आज्ञां? यतो मया सत्यम् प्रतिज्ञातम्, सत्यबन्धेन बद्धोऽस्मि। न लोभात्, न मोहात्, नाज्ञानान्धकारात्, सत्यम् सेतुं न भिनद्मि, यतो मया गुरवे सत्यं प्रतिज्ञातम्। श्रूयते—न देवाः न पितरः तस्य हविर्भागान् गृह्णन्ति, यो मिथ्यावादी, छद्मवृत्ती, चञ्चलचित्तः। अहम् अपि एष धर्मः, एष सत्यं, आत्मनि पश्यामि; एतद् भारं महात्मनां वहनम्। यदि अधर्मः क्षात्रधर्मः स्यात्, तं त्यजामि—even if it is mixed with righteousness—यदि पापात्मभिः, क्रूरैः, लोभिभिः, दुष्कृतिभिः आचर्यते। त्रिविधं पापं—कायेन दुष्कृत्यम्, मनसा चिन्तनम्, वाचा अनृतवचनम्। पृथिवीः, कीर्तिः, यशः, श्रीः—एतानि पुरुषं अन्विच्छन्ति; स्वर्गस्थं च पश्यन्ति; तस्मात् सत्यम् एव अनुवर्तितव्यम्। यत् उत्तमं अपि, यदि त्वं माम् आत्मनं विहाय आचक्षेः, तद् अप्यनर्हम्; तथापि त्वया युक्तं उक्तम्—तस्मात् कुरु, भगवन्। कथं अहम्, गुरवे वनवासं प्रतिश्रुत्य, भरतस्य वचः पालयेयम्, गुरोः आज्ञां परित्यज्य? या प्रतिज्ञा गुरुसंनिधौ कृतवती, सा दृढा; तदा कैकेयी देवी अतीव प्रहृष्टा अभवत्। एवं वनवासे वर्तमाने, शुचिः नियताहारः, अहम् पितॄन् देवांश्च मूलैः पुष्पैः पुण्यैः फलैश्च तर्पयामि। पञ्चेन्द्रियेषु तुष्टः, अनृशंस्यः, सत्यनिष्ठः, कर्तव्यकर्तव्यविभागविद्, जीवितमार्गम् अनुवर्ते। एष क्षेत्रं प्राप्य, यानि शुभानि कर्माणि कर्तव्यानि, तानि आचरितव्यानि; अग्निवायुसोमाः कर्मफलभाजः। शतयज्ञैः इन्द्रः स्वर्गं गतः; महर्षयश्च घोरं तपः कृत्वा स्वर्गं प्राप्तवन्तः। सत्यनिष्ठं वचः श्रुत्वा, तं नास्तिक्ययुक्तं, असहमानः, तेजस्वी राजपुत्रः तदा तस्य वचः निन्दन् अब्रवीत्। सत्यं, धर्मः, वीर्यम्, दयाभूतेषु, प्रियवचनम्, द्विजदेवातिथिपूजनम्—एतानि सत्पथं स्वर्गाय इति साधवः प्राहुः। एवं सम्यग्विज्ञाय, एकचित्तेन निश्चयं कृत्वा, ब्राह्मणाः सम्यगाचारधर्मं आचरन्तः, परलोकम् इच्छन्ति, सततं जाग्रतः। पितुः तद् कर्म निन्दामि, यः त्वां, दुष्टमतिं, स्वीकृतवान्; यः एवं नास्तिकदृष्ट्या आचरति, धर्मात् अपेतः, सः एव। यथा चौरः, तथा नास्तिकबुद्धिः; तस्मात् नास्तिकः सर्वेषाम् अधिकशङ्क्यः, बुद्धिमन्तः तं न सेवेरन्। पूर्वे अपि, त्वदधिकाः अपि, शुभानि कर्माणि कृत्वा, इमं लोकं परं च जितवन्तः; तस्मात् ब्राह्मणाः, दानयज्ञाः शुभदाः एव। धर्मनिष्ठाः, साधुभिः संयुक्ताः, दीप्ताः, दानशीलधर्मप्रधानाः, अहिंसकाः, निर्मलाः—एवं ऋषयः लोके पूज्यन्ते। रामेण क्रुद्धेन, महात्मना, स्थिरबुद्धिना, एतदुक्तम्; तदा ब्राह्मणः पुनः सत्येन, श्रद्धया, सौम्येन च वाचा प्रत्युवाच। नास्तिकवचनानि न वदामि; नाहम् नास्तिकः, न च किञ्चिदेव; कालं समीक्ष्य श्रद्धावान् अभवम्, अन्यस्मिन् काले नास्तिकः स्याम्। इदानीं स एव कालः प्राप्तः, यथा नास्तिकवचनानि उक्तानि; त्वत्संवर्तनार्थम्, प्रियार्थं च एतत् उक्तम्। एवं अयोध्याकाण्डस्य एकोनशततमः सर्गः समाप्तः। रामस्य क्रोधं दृष्ट्वा, वसिष्ठः तम् उवाच—'जाबालिः अपि अस्य लोकस्य आगमापायं जानाति।' स त्वां प्रत्यावर्तयितुम् इच्छन्, तानि वचनानि अब्रवीत्; अधुना, लोकस्य उत्पत्तिं शृणु। सर्वं आपः एव आसीत्, यत्र पृथिवी संपन्ना; तत्र स्वयम्भूः ब्रह्मा देवैः सह उत्पन्नः। तदा वराहरूपेण पृथिवीं उद्धृतवान्। स ब्रह्मा, नित्यः, अव्ययः, स्वयम्भूः, आकाशसमुत्पन्नः, आत्मजैः सह, आत्मनिग्रहैः, समग्रं जगत् ससर्ज। तस्मात् मरीचिः उत्पन्नः, मरीचेः पुत्रः कश्यपः। कश्यपात् विवस्वान्, विवस्वतः मनुः, सः आदिपुरुषः, तस्य पुत्रः इक्ष्वाकुः। अस्यां समृद्धायां पृथिव्यां मनुना तस्मै दत्ता; सः इक्ष्वाकुः, अयोध्यायाः आदिराजः इति विद्धि। इक्ष्वाकोः सुप्रसिद्धः पुत्रः कुक्शिः, कुक्शेः विकुक्शिः महाबलः। विकुक्शेः बाणः, बाणात् अनरण्यः महाबाहुः, कीर्तिमान् उत्पन्नः। एवं सत्यम् धर्मश्च, परम्परया राजर्षीणां वंशः प्रवहति।