पञ्चयोजनपर्यन्तं भूमिः सर्वत्र समतला बभूव, नीलवैडूर्यसदृशैः हरिततृणैः समाचिता। तत्र बिल्वा:, कपित्था:, पनसाः, बीजपूरकाः फलवृक्षाः, आमलकीयः, आम्रवृक्षाश्च फलेन शोभमानाः समुत्पेतुः। उत्तरकुरुभ्यः दिव्यं रमणीयं वनं समागतम्, तथा सुरसंकुला अप्सरोगीतवनिता दिव्या नदी प्रवहन्ती दृष्टा। चत्वारः शोभनाः सभागृहाः, गजाश्वशालाः, राजप्रासादाः सुसंहताः, रम्यद्वारशोभिताः तत्र प्रादुरभवन्। मेघशुभ्रं द्वारं राजगृहाणां मध्ये दिव्यमाल्यैः अलंकृतं, सुरसुगन्धेन समाविष्टं तिष्ठति स्म। चतुर्दिक् सभायां शय्या, आसनानि, वाहनानि, सर्वैः सुररसैः, दिव्येन भोजनवस्त्रैः, विविधैः पक्वान्नैः, निर्मलपात्रैश्च समुपेतम्। तत्र सर्वासनोपेतां शोभनां सुषय्योपधानां रत्नभृतां प्रासादमणिमयां सभां महाबाहुः भरतः कैकेयीपुत्रः महर्षिणा अनुमतः प्रविवेश। तं सभाविन्यासं दृष्ट्वा सर्वे मन्त्रिपुरोहिताः तं अनुययुः, हृष्टाः सन्तः। तत्र भरतः मन्त्रिभिः सह दिव्यं राजासनं, चामरं, छत्रं च उपसृत्य, राजवत् उपविवेश। रामाय प्रणम्य तदासनं पूजयित्वा, चामरं गृह्य, मन्त्र्यासनं उपाविशत्। सर्वे मन्त्रिपुरोहिताः यथाक्रमं उपाविशन्, ततः सेनापतिः, अध्यक्षश्च पृष्ठे स्थानं प्राप्तवन्तौ। ततः क्षणेनैव भरद्वाजस्य आज्ञया भरतस्य पुरतः क्षीरोदककर्दमकूलाः नद्यः प्रादुरभवन्। तयोः कूलयोः रम्याणि दिव्यानि च गृहाणि ब्रह्मणः प्रसादेन पाण्डुकर्दमलेपनानि जातानि। तस्मिन्नेव क्षणे ब्रह्मणः प्रेषिताः दिव्याभरणभूषिताः द्विसहस्राणि स्त्रियः समागच्छन्। कुबेरस्य प्रेषिताः सुवर्णमणिमुक्तावैदूर्याभूषिताः एकविंशतिसहस्राणि स्त्रियः तत्र शोभन्ते स्म। ताभिः सह एकः पुरुषः प्रमत्तवत् प्रकटितः, नन्दनादप्सरसां एकविंशतिसहस्रं तत्र उपस्थितम्। नारदः, तुम्बुरुः, गोपः, तेजस्विनः गान्धर्वराजानः च भरतस्य पुरतः गीतानि गायन्ति स्म। अलम्बुसा, मिश्रकेशी, पुण्डरीका, वामना च भरद्वाजस्य आज्ञया भरतस्य पुरतः नृत्यम् अकुर्वन्। देवानां चित्ररथवनस्य च दृश्यन्ते ये पुष्पमाल्याः, ते अपि भरद्वाजबलात् प्रयागे प्रादुरभवन्। बिल्वा, मार्दङ्गिकाः, शम्याग्राहाः, विभीतकवृक्षाः, अश्वत्थनर्तकाः अपि भरद्वाजस्य आज्ञया तत्र नृत्यन्ति स्म। ततः सरला, तालाः, तिलकाः, नक्तमालाः च हृष्टाः कुटिलकुब्जरूपेण तत्र समागच्छन्। शिंशुपा, आमलकी, जम्बू, अन्ये च वनवृक्षाः, मालती, मल्लिका, जात्यादिवनलता अपि तत्र उपस्थिताः। तत्र भरद्वाजाश्रमे सुराः सोमपाः स्त्रीरूपं गृहीत्वा बभाषिरे—"ये इच्छन्ति, ते पिबन्तु, शुद्धमांसं यथेष्टं खादन्तु।" रम्येषु तटेषु सप्ताष्ट स्त्रियः एकैकं नरं स्नापयन्त्यभ्यज्य च। ताः सुमुख्यः परस्परं मर्दयन्त्यः समार्जयन्त्यः, आर्याः परस्परं पानानि प्रयच्छन्ति स्म। अश्वगजखरुष्ट्रकाः सुरभेः सन्तानाः च स्त्रीभिः यथायोग्यं भोज्यं प्राप्य, वाहनानि अपि तृप्तानि। तैः पशुभ्यः इक्षुं मधुसिक्तं च धान्यं दत्तं, इक्ष्वाकुवीरान् प्रेरयन्त्यः। न तत्र अश्वान् बध्नाति कश्चित्, न गजान् निगृह्णाति; प्रमत्ताः प्रमुदिताः हृष्टाः च न नमन्ति स्म—एवं दृश्यते स्म। सर्वे कामैः तृप्ताः, रक्तचन्दनलेपनाः, अप्सरोगणैः सहिताः, सैनिकाः उच्चैः स्वरेण शब्दयन्ति स्म। "न वयं अयोध्यां प्रतिनिवर्तिष्यामः, न दण्डकारण्यं गमिष्यामः; भरतः सुखी भूयात्, रामः अपि सुखी भवतु," इति। एवं पादातयः, सारथयः, गजाश्वरथारोहाः, परिचारकाः च, प्राप्तसौभाग्याः एषां घोषं कृतवन्तः। सहस्रशः जनाः तत्र हृष्टाः "एषः स्वर्गः" इति भरतं अनुययुः। सैनिकाः नृत्यन्ति, हसन्ति, गायन्ति, पुष्पमाल्यभूषिताः सर्वदिक् धावन्ति स्म। तेषां तेनामृतोपमेन भोजनं भुक्त्वा, दिव्यपक्वान्नानि दृष्ट्वा, पुनः पुनः भोजनाय चित्तानि प्रवृत्तानि। परिचारकाः, स्त्रियः, सेनायां स्थिताः सहस्रशः अपि, परममदगर्विताः, दिव्यवस्त्रधारिण्यः बभूवुः। तत्र गजाः, उष्ट्राः, वृषभाः, अश्वाः, मृगपक्षिणः च सर्वे सन्तुष्टाः; न कश्चित् किञ्चिद् अलभत। न तत्र मलिनशुक्लवस्त्रधारी, न क्षुधितः, न मलिनः, न धूलिविलुण्ठितकेशः कश्चन दृश्यते स्म। तत्र अजमांसशूकरमांसानि, उत्तमभागानि, फलरससिद्धाः सूपाः, सुरभिस्वादिष्ठाः च पक्वान्नानि आसन्। तत्र सहस्रशः लौहपात्राणि, पुष्पध्वजैः भूषितानि, शुक्लशालिपर्वतानि निधाय, पुरुषैः विस्मितैः दृष्टानि। वनसीमायाम् अपि क्षीरपायसपूर्णाः कूपाः, कामधेनवः, मधुप्रवाहितद्रुमाः च प्रादुरभवन्। एवं भरद्वाजमहर्षेः महिम्ना, भरतस्य सैन्यं तत्र स्वर्गसुखानुभवं प्राप्तम्।