धर्मात्मा दानशीलश्च महर्षिसमतेजसः स राजा दशरथः त्रिषु पत्निषु, या: शीलं, श्रीः, कीर्तिश्च इव, तासु वर्तते। तत्र भगवन् विष्णो, त्वं चतुर्धा आत्मानं विभज्य तस्य पुत्रत्वं गच्छ; मानवरूपेण अवतीर्य, लोकानां महाप्रतापिनं विघ्नं नाशयितुं त्वया आवश्यकम्। रावणं तु, यो देवैः अजितः, युद्धे हन्तुमर्हसि, यः देवगन्धर्वसिद्धर्षिभिः पीड्यते। स मूढः राक्षसः रावणः, बलवृद्ध्या, ऋषीन् तथा गन्धर्वाप्सरसोऽपि बाधते। नन्दनवने क्रीडन्तः ते तेन क्रूर्येण पीडिताः; तस्य विनाशाय वयं मुनिभिः सह अत्र आगताः। अतः सिद्धगन्धर्वयक्षाः त्वां शरणं गताः; त्वं सर्वेषां नः परायणम्, रिपुसूदन। भगवन्, देवानां च मनुष्याणां च शत्रुविनाशे मनः कुरु। एवं स्तूयमानः विष्णुः, देवानां नाथः, श्रेष्ठोऽमृतानाम्, ब्रह्मणा सह सर्वलोकैः पूजितः, धर्मनिष्ठैः समवेतैः देवैः इदं वचनं उवाच। "मा भैष्ट, शुभं भवतु; भवद्भ्यः हिताय अहं रावणं युद्धे हनिष्यामि, सुतपौत्रमन्त्रिसचिवबान्धवसैन्यैः सहितम्। तम् क्रूरं देवर्षिभयंकृतं निहत्य, अहं मनुष्यलोके दशसहस्रं च एकसहस्रं वर्षाणि स्थित्वा वत्स्यामि। पृथिव्यां तावत्कालं स्थित्वा रक्षिष्यामि।" इत्येवमुक्त्वा आत्मसंयमितो विष्णुः देवान् प्रति वरं दत्वा उवाच। ततो भगवान् पद्मनाभः, मानवेषु स्वं जन्मस्थानं विचिन्त्य, चतुर्धा आत्मानं विभज्य, दशरथं तदा पितरं वव्रे। तदा देवा, मुनयः, गन्धर्वा, रुद्राः, अप्सरसां गणाः च माधुसूदनं दिव्यरूपैः स्तोत्रैः स्तोतुम् आरब्धाः। स रावणः, महातेजाः, अहंकारसमन्वितः, देवेशद्वेषी, तपस्विपीडकः, गर्जन्वान्, तं भीषणं, मुनिसंरक्षक, त्वया नाशयितुं युक्तम्। तं गर्जन्तं रावणं बलवीर्यसमन्वितं स्वसैन्यबान्धवैः सहितं निहत्य, इन्द्ररक्षिते, सर्वपापविनिर्मुक्ते, दिव्यलोके सुखेन वस। एवं देवैः प्रार्थितः विष्णुः, तदा दशरथं पितरं चकार, स च राजर्षिः पुत्रकामः पुत्रेष्टिं यज्ञं चकार। तदा तस्य हविर्धूमात्, अद्भुततेजाः, महाबलपराक्रमवान्, एको महापुरुषः समुत्पन्नः। स श्यामः, रक्ताम्बरधरः, रक्तमुखः, दुन्दुभिस्वरः, ताम्रकेशवर्णः, दिव्याभरणभूषितः, पर्वतशिखरसमः, सिंहविक्रमः, सूर्यप्रतिमवपुः, ज्वलनसङ्काशः, सुवर्णपात्रम् हस्ते धत्ते, तदपि रजतपरिष्कृतम्। तस्मिन् पात्रे दिव्यं पायसं पूरितम्, स तद्वद् प्रियायैव समालिङ्ग्य, विशालभुजाभ्यां धृतवान्, मायामयं इव। तदा राजा सस्मितं सस्नेहं तम् अभ्युवाद्य, किम् आज्ञापयामि इति पप्रच्छ। स च ब्रह्मणः सुतः उवाच—"राजन्, त्वया देवपूजनात् एष प्राप्तः; एतत् दिव्यं पायसं गृहाण, पुत्रप्रदं, आरोग्यवर्धनम्।" "इदं तव योग्यपत्नीभ्यः दत्त्वा—'एष पायसः खाद्यः' इति वद; ताभ्यः त्वं यज्ञार्थं पुत्रान् लप्स्यसे।" इति उक्त्वा, राजा प्रमुदितः, सविनयं सुवर्णपात्रम् अधिगृह्य, तं पुरुषं प्रदक्षिणम् कृत्वा, प्रणम्य, परमं हर्षं प्राप। तद्वै पायसं प्राप्त्वा, राजा धनलाभवत् अतिशयितं हृष्टः अभवत्। ततः कृतकार्यः स महापुरुषः, अद्भुतविक्रमः, तत्रैव अन्तर्धानम् अगच्छत्। अन्तःपुरं च, शशाङ्ककान्त्या शरद्गगनमिव, प्रमोदकिरणैः विराजितम्।