एकदा देवगणाः ब्रह्मणा सह एकत्र समागत्य, रावणस्य भयंकरस्य राक्षसस्य अत्याचारं दृष्ट्वा चिन्तयन्तः सम्प्रति वाक्यम् अददुः। सः राक्षसः यज्ञिनः, यक्षाः, गन्धर्वाः, ब्राह्मणाः, तथा आसुरान् अपि तिरस्कृत्य, वरदानस्य प्रभावेन गर्वितः जातः। न तस्य सूर्यः तापयति, न च वायुः समीपं गच्छति; अपि च सागरः तं दृष्ट्वा तरङ्गानां चालनं त्यक्त्वा स्थिरः। एषः राक्षसः सर्वेषां देवतानां, गन्धर्वाणां, सिद्धानां च भयस्य कारणं जातः, अतः तस्य विनाशाय उपायं चिन्तयितुं आवश्यकं अस्ति इति सर्वे देवाः ब्रह्मणं प्रति प्रार्थनां कृतवन्तः। ब्रह्मा, विचार्य, इदं वाक्यम् उवाच, "एषः दुष्टः राक्षसः नाशाय उपायः ज्ञातः। यः स्वयम् अवदत्, 'गन्धर्वैः, यक्षैः, देवैः, दानवैः, राक्षसैः च न मरणं भवेयम्' इति, किन्तु मनुष्याणां विषये तस्य उपेक्षा जातः। अतः तस्य मरणं मनुष्यैः एव सम्भवम्।" तस्मिन् समये, विष्णुः, महाप्रभवः, शङ्खं च चक्रं च गदा च धारयन्, पीतवस्त्राणि धारयन्, ब्रह्माणं प्रति समागतः। गरुडस्य उपरि चढित्वा, मेघे सूर्यस्य यथा, स्वर्णकान्तिभिः अलंक्रियमानः सर्वश्रेष्ठैः देवैः स्तुत्यते। तत्र ब्रह्मा स्वयम् आगत्य, मनः संक्लिष्टं कृत्वा, सर्वे देवाः तं नमस्कृत्य स्तुति कृतवन्तः। "हे विष्णो, लोकानां कल्याणं इच्छन्तः, त्वं दाशरथं राजा, अयोध्यायाः स्वामिनं पुत्रः भूत्वा आगच्छ। सः धर्मात्मा, दानशीलः, महान् ऋषिभिः समं तेजसा युक्तः अस्ति; तस्य त्रयोः पत्न्यः, याः लज्जा, भाग्यं, कीर्तिं च दर्शयन्ति, तेषां मध्ये त्वं पुत्रः भूत्वा चतुर्विभक्तः, मानवजन्म ग्रहित्वा, लोकानां महापातकं नाशय।" "हे विष्णो, रावणं युद्धे हन्तुम् आगच्छ, यः देवैः न हन्तुं शक्यते; यः देवतानां, गन्धर्वाणां, सिद्धानां च दुःखं ददाति। एषः मूढः राक्षसः, अत्यधिकशक्तिमान्, ऋषीनां, गन्धर्वाणां च दुःखं ददाति। नन्दनवनिताः तस्य क्रूरता द्वारा दीनाः जाताः; तस्य विनाशाय, वयं ऋषिभिः सह अत्र आगताः।" "अतः सिद्धाः, गन्धर्वाः, यक्षाः च तव शरणं गत्वा, त्वं सर्वेषां शरणं, हे शत्रुं दमनकर्ता।" "हे देव, शत्रूनां विनाशाय मनः संकल्पय, लोकानां शत्रुं च नाशय; यथा स्तुतः, विष्णुः, देवेषां स्वामी, अमृतानां च श्रेष्ठः—" "भयम् त्यक्त्वा, कल्याणं भवतु; तव कल्याणाय, अहं रावणं युद्धे हन्तास्यामि—सः तस्य पुत्रान्, पौत्रान्, मन्त्रिणः, सखा, च बन्धून् च सह।" "तं दुष्टं, देवगणानां तथा ऋषीनां भयङ्करं हन्त्वा, अहं मानवजन्मे सहस्रद्वयं यावत् स्थास्यामि।" "अहं एषां पृथिव्यां, तत्र लोकानां रक्षणं करिष्यामि; इत्येवम् उवाच विष्णुः, आत्मनिष्ठः, देवैः पूजितः।" "ततः, मानवजन्मस्य स्थले, कमलनयनः चतुर्विभक्तः जातः। तस्मिन् समये, दाशरथं राजानं पिता रूपेण स्वीकृत्य, देवाः, ऋषयः, गन्धर्वाः, रुद्राः, अप्सराः च माधुसूदनं स्तुत्यन्ति।" "एषः गर्वितः रावणः, शक्तिशाली, गर्वे च पूरितः, देवगणानां शत्रुः, तपस्विनां च तिरस्कर्ता—त्वं तं भयङ्करं हन्तु, हे तपस्विनां रक्षक।" "रावणं हत्वा, वीर्ये च बलं च धारयन्, तं तस्य बलं च सखा च हत्वा स्वर्गं गच्छतु, सर्वदुःखात् विमुक्तः, इन्द्रस्य रक्षायुक्तः, पापात् च शुद्धः।" "सर्वे देवगणाः विष्णोः वाक्यम् श्रुत्वा, तस्मिन् समये, विष्णुः, सर्वज्ञः, यज्ञिनः अग्निस्थानात् महाशक्तिमान् एकः प्रकटितः।" "सः गहनः, रक्तवस्त्राणि धारयन्, रक्तमुखः, ड्रमवत् ध्वनिः, तस्य देहस्य केशाः च कांतिः युक्ताः, पर्वतस्य शिखरस्य सदृशः, सिंहस्य वीर्यं धारयन्।" "सूर्यस्य प्रकाशस्य सदृशः, ज्वलन्तं ज्वाला इव, सुवर्णपात्रं च धृत्वा, चांद्रिकायाः ताम्रकृतं च।" एवं विष्णुः सर्वे देवगणानां कल्याणाय रावणस्य विनाशाय प्रकटितः, लोकानां रक्षणाय तत्पश्चात् मानवजन्मे प्रविष्टः।