रामस्य प्रियपत्नीं सीतां रावणः अपहरत्, तस्य च हरिणः जातायुः वधितः। जातायोः वधं दृष्ट्वा च सीतायाः अपहरणं श्रुत्वा रामः दुःखितः, चित्तं विक्षिप्तं च आसीत्। तस्मिन् दुःखेन व्याकुलः, रामः जातायुः अग्निदाहं कृतवान्। वनं गत्वा सीतां अन्वेष्टुं, रामः एकं भीषणं राक्षसं कबंधं दृष्ट्वा तं वधितवान्। कबंधस्य शरीरं ज्वालायाम् अग्निना दहित्वा, कबंधः स्वर्गं गत्वा रामं शबरीं धर्मपत्नीं गन्तुं उपदिष्टवान्। "धर्मे स्थिता शबरीं गत्वा," इति कबंधः रामाय अब्रवीत्। तदनन्तरं, रामः शबरीं गत्वा, तस्य कृते उचितं सम्मानं प्राप्य, पम्पा सरसि हनुमानं दृष्ट्वा। हनुमतेन सह, रामः सुग्रीवं अपि दृष्टवान्। रामः सर्वं कथयित्वा, विशेषतः सीतायाः विषयं, सुग्रीवः च तस्य कथा श्रुत्वा सख्यम् अकार्षीत्। अग्निना साक्षीभूतः, सुग्रीवः रामस्य मित्रं जातः। ततः, सुग्रीवः तस्य शत्रुत्वं रामाय कथयामास। सुग्रीवः रामं वलिः बलं विषये च चित्तं व्याकुलं कृतवान्। तदनन्तरं, सुग्रीवः रामस्य सामर्थ्यं प्रकटयितुं दुन्दुभिं प्रदर्शितवान्। रामः, हंसते, तं दृष्ट्वा, तस्य पादतलेन दण्डं दशलोऽयं योजनेन फेकितवान्। पुनः, एकस्मिन् महाशक्तिमय धनुषा सप्त शाला वृक्षान् च भेदितवान्, यः विश्वासं संप्रदर्शयत्। ततः, सुग्रीवः रामं सह किष्किन्धा गत्वा, सर्वश्रेष्ठः वानरः, स्वर्णवर्णः गर्जितवान्। तस्य गर्जनात्, वानरराजः प्रकटितः। तस्मिन् समये, वलिः तस्य पत्नीं तारेण सह परामर्शं कृतवान्। रामः तं एकेन तीर्यक् बाणेन वधितवान्। ततः, सुग्रीवः रामस्य कृते वलिं वधित्वा, तं राज्यं पुनः प्रदास्य। वानराः सर्वे सीतायाः अन्वेषणाय सर्वदिशां प्रेषिताः। ततः, सम्पातिना वानरः हनुमानः समुद्रं अतिक्रम्य, लङ्कां गत्वा, सीतां दृष्ट्वा, अशोकवनं प्रविष्टां, चिन्तितां च दृष्ट्वा। सीतायाः चिन्तां ज्ञात्वा, हनुमानः तस्य चिह्नं प्रेषितवान्, च सुखं ददाति। पञ्च सेनापतिं च सप्त मन्त्रीपुत्रान् वधित्वा, वीरः अक्षं च दहित्वा, अन्ततः बन्धितः। तस्य दादाम् वरात् मुक्तः, हनुमानः राक्षसानां बन्धनं सहनं कृतवान्। लङ्कां दहित्वा, हनुमानः रामं सुखदं समाचारं दातुं प्रतिनिवृत्तः। रामं दृष्ट्वा, तं प्रणम्य, अभिवाद्य च, "सीता दृष्टा" इति प्रतिवेदितवान्। ततः, सुग्रीवेन सह, महासागरं गत्वा तत्र तीरं चित्तं विक्षिप्तं कृत्वा, सूर्यवत् बाणैः समुद्रं आक्रान्तः। समुद्रराजः तं प्रकटितः, नलः पुलं निर्माणं कृतवान्। तेन पुलेन लङ्कां गत्वा, रावणं युद्धे वधित्वा, रामः सीतां पुनः प्राप्य, गम्भीरं लज्जां अनुभवति। ततः, रामः जनसंसद् मध्ये तां कठोरं वचनं अब्रवीत्, सीता च दुःखितः अग्निं प्रविष्टा। ततः, अग्निसाक्षिणा, सीता निष्कलङ्का ज्ञात्वा, तस्य महत्कर्मणा त्रिलोकाः सर्वे प्रीताः। देवाः च ऋषयः च रामस्य महात्मनः प्रसन्नाः। विभीषणं लङ्कायां राक्षसराजं अभिषिक्त्वा, रामः कार्यं सम्पूर्णं कृत्वा, आनन्दितः अभवत्। देवैः वरं प्राप्य, वानराणां पुनरुत्थानं कृत्वा, रामः मित्रैः सह पुष्पकं रथं गत्वा अयोध्यां प्रस्थितः। भरद्वाजस्य आश्रमं गत्वा, रामः सत्ये स्थिरः, हनुमानं भरतस्य समीपं प्रेषितवान्। ततः, सुग्रीवेन सह पुनः पुष्पकं चढित्वा नन्दीग्रामं गत्वा। नन्दीग्रामे, जटां छित्वा, रामः शुद्धः, भ्रातृभिः सह सीतां पुनः प्राप्य, राज्यं पुनः प्राप्य। जनाः आनन्दिताः, सुखिताः, समृद्धाः, धर्मे स्थिता, रोगाद्विमुक्ताः, अनन्तभयात् मुक्ताः च। कदाचित् पुत्रस्य मृत्युः न दृश्यते, स्त्रियः च पतिसंयुक्ताः सदा स्थिता, विधवा न भवन्ति। न अग्निभ्यः भयः, न जलात् प्राणाः नश्यन्ति, न वातात् भयः, न ज्वरात्।