ततस् तस्य वचनेन, सन्तप्तस्य तस्य, अहम् शीघ्रं तस्य प्राणस्थानात् बाणं निष्कर्षितवान्। तस्मिन्नपि निष्कृष्टे बाणे, स एव तत्र स्वर्गं प्राप्तवान्; युवां च, भगिन्यौ, अन्धे, तस्य वियोगशोकदुःखितौ, विलपन्तौ स्थितौ। अनवेत्यैव मया तव पुत्रः सहसा विद्धः; एतावता यत् शेषं, तत् मुनिः माम् अनुगृह्णातु इति प्रार्थितवान्। तस्य तु क्रूराणि वचनानि श्रुत्वा, दीर्घं निष्श्वस्य, शोकाभिभूतः स महाश्रेष्ठः मुनिः ताम् तीव्रां शोकव्यथां न निगृह्णातुं शक्तः। स अश्रुपूर्णमुखः, दीर्घं निष्श्वस्य, दुःखार्तः, तेजस्वी महात्मा, अहम् अञ्जलिं कृत्वा स्थितस्य मम प्रति इदं वचनम् उवाच— "यदि त्वं स्वयम् एतत् पापकर्म अकथयः, न कथयेत्, राजन्, तव शिरः सहस्रधा शतधा विदारितं स्यात्। वनवासिनं हन्युः यदि क्षत्रियः जानन्, तदा साक्षाद् इन्द्रोऽपि पतितः स्यात्। तपस्विनं ब्रह्मचारिणं यदि कश्चन सायुधः जानन् हन्यात्, तस्य शिरः सप्तधा विदारितं स्यात्। किन्तु अज्ञानात् एतद् कृतं, तस्मात् जीवसि; अन्यथा अद्य रघुवंशः नष्टः स्यात्, कथं त्वं तत्र स्थातुम् अर्हसि?" एवं उक्त्वा, "राजन्, अस्मान् तत्र नय; अद्य वयं पुत्रं अन्तिमदर्शनाय द्रष्टुम् इच्छामः" इति माम् उक्तवान्। ततः स रक्तवस्त्रः, मृगचर्मपरिधानः, भूमौ सञ्ज्ञाहीनः, धर्मलोकं गतः तत्र स्थितः। ततोऽहं एकाकी तौ दुःखितौ तत्र नीतवान्; मुनिं च तस्य भार्यां च पुत्रस्पर्शनेऽनुज्ञातवान्। ताव् ऋषी, पुत्रं सम्प्राप्य, स्पृष्ट्वा, तस्य शरीरे पतितौ; पितरं च तं पुत्रं प्रति इदं वचनम् उवाच— "कच्चित् अहम् तव प्रियः, पुत्र? पश्य मातरं तव, धर्मज्ञ; किं त्वं तां नाङ्क्षिषि, मधुरस्वर पुत्र? वद। कस्य वा तव मधुरं वेदपाठं वा अन्यद् उपदेशं, विशेषतः रात्रौ, अहम् श्रोतास्मि, यः मम हृदयम् स्पृशति? कः सायं संध्यां कृत्वा, स्नात्वा, हविर्दत्त्वा, मां पुत्रशोकभीते दुःखितं स्तोष्यति? कः मूलानि कन्दानि फलानि च आनयित्वा, अनाथं, अनाश्रितं, अतिथिवत् मां भोजयिष्यति? कथं, पुत्र, अहम्, एतां अन्धां, वृद्धां, तपस्विनीं, दुःखितां, पुत्रार्थिनीं मातरं तव पालयिष्यामि? तिष्ठ, मा गच्छ, पुत्र, यमसद्म; श्वः त्वं मातरं सह मया गमिष्यसि। आवाम् दुःखार्तौ, अनाथौ, कृपणौ, वनवासिनौ, त्वया विना शीघ्रं यमलोकं गमिष्यावः। तत्र वैवस्वतं दृष्ट्वा, अहम् इदं वचनं वदिष्यामि— 'धर्मराजः माम् क्षमत्व्, एतान् पितरौ मम पालयतु।' स धर्मात्मा, लोकपालः, मम इदृशस्य, एकं निर्भयदानं देयम्। यथा त्वं, पुत्र, निर्दोषः, पापकृता हतः, तेन सत्येन, शीघ्रं तानि लोकानि गच्छ, यानि युद्धे हतानां वीराणां प्राप्यन्ते। गच्छ, पुत्र, तं परमं स्थानं, यत्र युद्धे न पलायमानाः, शत्रुमुखे पतिताः, वीराः यान्ति। गच्छ, पुत्र, तं स्थानं, यत्र सगरः, शैब्यः, दिलीपः, जनमेजयः, नहुषः, धुंधुमारः च गताः। गच्छ तं स्थानं, यत्र सर्वे धर्मिष्ठाः, स्वाध्यायनिष्ठाः, भूमिदातारः, अग्निहोत्रिणः, एकपत्नीव्रतधराः च गताः। गच्छ, पुत्र, तं स्थानं, यत्र सहस्रगोदातारः, आचार्यपूजकः, शरीरत्यागिनः च गताः। न कश्चन अस्मिन् वंशे जातः पापकं स्थानं गच्छति; स तु, येन त्वं, बान्धव, हतः, तत्र गमिष्यति।" एवं सः पुनः पुनः दुःखितः तत्र विलप्य, भार्यया सह तस्य पुत्रस्य जलक्रियाम् आरब्धवान्। ततः तस्य कर्मणा, तपस्विनः पुत्रः, दिव्यरूपधारी, शीघ्रं इन्द्रेण सह स्वर्गं गतः। स तपस्वी, इन्द्रेण सह, वृद्धौ पितरौ क्षणं सान्त्व्य, इदं वचनम् उक्तवान्— "युष्माभिः सेवितः अहम् उत्तमं स्थानं प्राप्तः; शीघ्रं च यूयं अपि मम लोकं प्राप्स्यथः।" एवं उक्त्वा, स तपस्विपुत्रः, आत्मसंयमी, दिव्ये विमाने, तेजसा युक्तः, स्वर्गं गतः। ततः, तस्य भार्यया सह शीघ्रं जलक्रिया कृत्वा, स महात्मा मुनिः, अञ्जलिं कृत्वा, समीपे स्थितं माम् इदं वचनम् उवाच— "राजन्, अद्य मां शीघ्रं हन; मम मृत्यौ दुःखं नास्ति, यतः त्वया एकपुत्रं मां पुत्रहीनं कृतवान्। किन्तु, यतः त्वया अज्ञानात् मम शुचिः पुत्रः हतः, तस्मात् अहम् त्वां तेनैव दुःखेन शप्तुम्— यत् पुत्रवियोगशोकात् मम दुःखं जातं, तद् एव त्वं अपि पुत्रशोकदग्धः, राजन्, अन्तं प्राप्स्यसि। यतः त्वया, क्षत्रियेण, मुनिः अज्ञानात् हतः, नराधिप, ब्रह्महत्या पापं त्वां शीघ्रं न ग्रहीष्यति। किन्तु, स एव त्वां दुःखान्तकः शीघ्रं प्राप्स्यति, यथा दानदातुः दानं तम् अनुयाति।