महर्षिः भरद्वाजः रामं लक्ष्मणं च सहितां सीतया पावनतीर्थे महानदीसंगमे रम्ये च एकान्तदेशे दर्शयन् उवाच—“अत्र पावने रमणीयस्थले सुखेन भवद्भ्यां वासः क्रियताम्।” तं भरद्वाजवचनं श्रुत्वा सर्वभूतहिते रतः राघवः मङ्गलानि वचनानि प्रत्युवाच—“भगवन्, नगरजनपदवासिनः समीपस्थाः; मां अत्र दृष्ट्वा तेऽपि मुनिवासं द्रष्टुम् आगमिष्यन्ति। जनाः वैदेहीं मां च द्रष्टुम् आगच्छेयुः; तस्मात् अत्र वासं न रोचये। भगवन्, तत्र पार्श्वे रम्ये आश्रमस्थले पश्य; तत्र जानक्याः सुखयोग्या वैदेही रमेत।” एवं मङ्गलवचनं श्रुत्वा महर्षिः भरद्वाजः राघवायार्थयुक्तं वचनं व्याहरत्—“अत्र दशक्रोशे पर्वतः अस्ति, तत्र त्वं वसिष्यसि; सः पुण्यः, महर्षिसेवितः, सर्वतः सुमनोहरः। सः चित्रकूट इति प्रसिद्धः, गावः वानराः कपयः ऋक्षाश्च तत्र विचरन्ति, स च गन्धमादनसदृशः। यावत् पुरुषः चित्रकूटशिखराणि पश्यति, तावत् सः शुभं प्राप्नोति, न च पापे मनः स्थापयति। तत्र बहवः मुनयः शतम् वर्षाणि वसन्ति, तपसा कपालमुण्डिताः स्वर्गं गताः। अयं एकान्तवेश्म ते सुखकरं भविष्यति; अत्र वा, वने वा, मया सह वस, हे राम।” धर्मवित् भरद्वाजः ततः प्रियातिथिं रामं सीतया लक्ष्मणेन च सह सर्वकामैः सत्कृत्य स्वागतम् अकरोत्। प्रयागं प्राप्ते रामे महर्षिसंमिते तत्र रम्ये आश्रमे तया रात्र्या रम्यकथाभिः सहिता शर्वरी व्यत्यवर्तत। काकुत्स्थः रामः श्रान्तः सुखसंवृद्धश्च, तत्र भरद्वाजस्य रम्ये आश्रमे सीतया सह तृतीयः सुखं रजनीं व्यतीयाय। रजनीं व्यतीतायां, नरव्याघ्रः रामः महर्षिं भरद्वाजं तपसा दीप्तं उपगम्य उवाच—“भगवन्, भवन्तं सत्यं श्रुत्वा, अस्मिन्नेव आश्रमे रजनीं वसित्वा, वयम् अद्य गन्तुम् इच्छामः।“ तदा रजनीं व्यतीतायां भरद्वाजः रामं प्रति उवाच—“चित्रकूटं गच्छ, यत्र मधु-मूल-फलानि बहूनि; तत्र वासः तव युक्तः, विविधपक्षिसंकीर्णः, किन्नर-भुजगसेवितः। मयूरघोषितः, नागेन्द्रसंवृतः, सः प्रसिद्धः चित्रकूटः पर्वतः तव लक्ष्यः स्यात्। सः पुण्यः, रम्यः, बहुमूलफलसमृद्धः; तत्र गजानां हरिणानां च संघाः सर्वतः विचरन्ति। तान् संघान् राघव, वनान्ते नदीतीरे शैलपृष्ठे च पश्यसि। तत्र सीतया सह विचरन्, हर्षरवैः क्रौञ्चकोकिलानां, मदोन्मत्तहरिणगजानां च संकीर्णे रम्ये भूमौ, परमं रमणीयमाश्रमं प्राप्स्यसि।” एवं तत्र रजनीं व्यतीत्य, द्वौ राजपुत्रौ रिपुघ्नौ महर्षिं प्रणम्य पर्वतं प्रति प्रस्थितौ। महर्षिः तयोः प्रयाणाय मङ्गलं कृत्वा, पृष्ठतः पुत्रवत् अन्वगच्छत्। ततः भरद्वाजः तपसा दीप्तः रामं सत्यधृतिं वीर्यवन्तं वाक्यम् उवाच—“गङ्गायमुनयोः संगमं प्राप्त्वा, हे नरश्रेष्ठ, पश्चिमगामिनीं कालिन्दीं नदीं अनुगच्छ। ततः शीघ्रगामिनीं कालिन्दीं प्राप्त्वा, तस्याः प्राचीनं पुण्यतीर्थं दृष्ट्वा, तौ रघुनन्दनौ दृष्ट्वतः। तत्र काष्ठसंघातेन नौकां कृत्वा, दीप्तां नदीं तीर्त्वा, पर्णच्छायायुतं वटवृक्षं हरितपत्रं प्राप्तव्यं—सः वृक्षः बहुवृक्षैः वर्धितः, श्यामः, सिद्धसेवितः; तत्र सीता अञ्जलिं कृत्वा मङ्गलानि प्रार्थयेत्। तं वृक्षं प्राप्त्वा, स्थातुं वा गन्तुं वा शक्यं; ततः एकक्रोशं गत्वा नीलवनं द्रक्ष्यसि। सः वनः शोभनः, पलाशबदरीमिश्रितः, यमुनाजन्यवेणुयुक्तः; अहं अपि तं मार्गं बहुशः गतवान्। सः पन्थाः सुखः, समः, अग्निदाहवर्जितः।” एवं मार्गं निर्दिश्य, महर्षिः प्रतिनिवृत्तः। रामः “एवमस्तु” इति प्रत्युत्तर्य, महर्षिणा विसृष्टः, लक्ष्मणं प्रति उवाच—“सौमित्रे, महर्षिः अस्मान् यथार्थं स्नेहेन पश्यति, धन्यावयं।” इति उभौ बलवन्तौ बुद्धिमन्तौ च परस्परं संमन्त्रयामासताम्। सीतां पुरस्तात् स्थापयित्वा, कालिन्दीं नदीं प्रति जग्मतुः; शीघ्रगामिनीं कालिन्दीं प्राप्त्वा, तौ काष्ठानां गुच्छात् महतीं नौकां निर्मितवन्तौ। शुष्कवेणुना छादितां मूलैः संवेष्टितां, बलवान् लक्ष्मणः काश्ठकाष्ठानि जम्ब्वादीनां शाखाः च छित्वा, सीतायै सुखोपवेशनं चकार। तत्र दशरथात्मजा रामः प्रियां सीतां लक्ष्मीव आसने स्थापयामास। धनुषी बाणश्च नौकायाम् स्थापितौ, सीतायाः पार्श्वे वस्त्राणि चोष्णवासांसि निवेशितानि। एवं भरद्वाजमहर्षेः उपदेशेन, रामलक्ष्मणसीताः चित्रकूटमार्गे प्रययुः।