ततो वसिष्ठेन सम्यगुक्तम्—"कोशलराजं सुसंस्कृतं भानुमन्तं तथा सर्वविद्याविदुषं वीरं मगधाधिपतिं च शीघ्रं आनय।" एवं पूर्वदिग्देशस्य, सिन्धु, सौवीर, सौराष्ट्रराज्ञां च, ये च समयं जानन्ति, तेषां सर्वेषां राज्ञः आज्ञां गृहीत्वा, तान् उत्तमान् नराधिपान् आमन्त्रय। दक्षिणदिग्देशस्य सर्वान् राज्ञः, ये च पृथिव्यां सुहृदः नृपतयः वसन्ति, तानपि आह्वय। तान् सर्वान् तेषां बान्धवैः सह शीघ्रं आनय; राज्ञः आज्ञया उत्तमान् दूतेषु प्रेषय। एवं वसिष्ठस्य वचनं श्रुत्वा सुमन्त्रः तत्रैव स्थितान् योग्यपुरुषान् राज्ञः आज्ञया राज्ञः आनयनाय प्रेषयामास। महर्षेः आज्ञां शिरसा गृह्णन् धर्मात्मा सुमन्त्रः स्वयं शीघ्रता बुद्ध्या च तान् राज्ञः संग्रहीतुं निर्गतः। तत्र य एव यज्ञस्य व्यवस्थायाः कार्येषु नियुक्ताः आसन्, ते सर्वे यथायोग्यं कृतं कृत्यम् ऋषये वसिष्ठाय निवेदयामासुः। ततो हृष्टः द्विजोत्तमः वसिष्ठः तान् सर्वान् उवाच—"कस्यचित् अपमानपूर्वकं किंचिदपि न दातव्यम्, न च प्रमादेन।" यः कश्चित् अपमानपूर्वकं ददाति, स दातारं नाशयति—अत्र न संशयः। एवं च कतिचिद् दिवसानां रात्र्यां च अन्ते, राज्ञः आमन्त्रणात् सर्वे राजानः आगच्छन्। ते सर्वे बहून् रत्नानि दशरथाय आनयन्तः, वसिष्ठः सन्तुष्टः राजानं उवाच—"नरशार्दूल! तव आज्ञया सर्वे राजानः आगताः; अहं तान् सर्वान् यथार्हं सत्कृतवान्, नृपश्रेष्ठ!" "यज्ञस्य सर्वे व्यवस्थाः सावधानैः पुरुषैः सम्यक् कृताः; त्वं स्वगृहात् यज्ञवाटं प्रति गन्तुम् अर्हसि।" "सर्वतः सर्वकामैः पदार्थैः परितः स्थितः, त्वं यज्ञवाटं मनसा निर्मितमिव पश्य, राजन्।" एवं वसिष्ठस्य ऋश्यशृङ्गस्य च वचः अनुशृत्य, स पृथिवीपतिः शुभे दिवसे, शुभनक्षत्रे, यज्ञाय प्रययौ। ततो वसिष्ठमुख्यैः ब्राह्मणैः, ऋश्यशृङ्गपूर्वकैः, यज्ञकर्म आरब्धम्। सर्वे ब्राह्मणाः, यथाशास्त्रं यथानियमं च, यज्ञवाटं गच्छन्तः, सर्वाणि कर्माणि सम्यक् अकुर्वन्; महातेजाः राजा च स्वपत्नीभिः सह दीक्षां समारभत। एवं चतुर्दशः सर्गः आरभ्यते—शृणुत। समाप्ते संवत्सरे, समागतश्चाश्वः, तदा राज्ञः यज्ञः सरयूः उत्तरतीरे आरब्धः। ऋश्यशृङ्गमुख्यैः ब्राह्मणैः तस्य महात्मनः राज्ञः महायज्ञः सम्यग् अकारि। ऋत्विजः वेदविदः यथाशास्त्रं यथानियमं च, सर्वाणि कर्माणि सम्यक् अकुर्वन्। प्रवर्ग्योपसदादिकानि कर्माणि द्विजातिभिः शास्त्रानुसारतः सम्यक् कृतानि। ततः सम्यग् सत्कृत्य, सर्वे मुनिवराः हृष्टाः प्रातः सोमाभिषवमकुर्वन्। इन्द्राय हविः सम्यक् दत्तम्, निष्पापः राजा च दीक्षितः अभवत्; अनन्तरं मध्याह्ने सोमाभिषवः समारब्धः। तृतीयः सोमाभिषवः अपि तस्य महात्मनः राज्ञः, ब्राह्मणश्रेष्ठैः शास्त्रदृष्ट्या कृतः। तत्र ऋश्यशृङ्गादयः मन्त्रविदः, सम्यक् उच्चारणसम्पन्नाः, इन्द्रादीन् देवान् आह्वयन्। मधुरैः स्निग्धैः स्वस्तिवाचनैः होतृभिः, सम्यक् आहूय, स्वर्गवासिनां देवानां हविः वितरितम्। तत्र न किञ्चित् हविः न विस्मृतं, न च विपरीतम्; सर्वं ब्रह्मणा कृतमिव सम्यग्, सम्पूर्णसुरक्षया, अकुर्वन्। तत्र तेषु दिवसेषु न कश्चित् क्लान्तः, न क्षुधितः; न ब्राह्मणः अविद्वान्, न च अप्रवक्तृ, न च अप्रशास्ता। ब्राह्मणाः सदा अश्नन्, यजमानाश्च अश्नन्, तपस्विनः अश्नन्, भिक्षवः अपि अश्नन्। वृद्धाः, रोगिणः, स्त्रियः, बालकाः अपि अश्नन्; सततम् अश्नन्तः अपि, तृप्तिरपि न दृश्यते। प्रतिदिनं तत्र अन्नस्य पर्वतानि समाना राशयः दृष्टाः, यथाकालं सम्यग् पक्तानि। पुरुषाः स्त्रीसमूहाश्च, ये दूरदेशात् आगताः, ते अपि तत्र महायज्ञे सम्यक् अन्नपानेन सत्कृताः। द्विजश्रेष्ठैः अन्नं प्रशस्तं, स्वादु च इति स्तुतम्; राघवः तेषां तृप्तिवचनानि शृणोति—"अहं तृप्तः, भवतु कल्याणम्।" सुसज्जिताः पुरुषाः ब्राह्मणान् परिचरन्ति, अन्ये च सुवर्णकुण्डलधारिणः तेषां परिचरणाय स्थिताः। तत्र कर्मविरामे, पण्डिताः वाग्मिनः ब्राह्मणाः, परस्परं जयितुम् इच्छन्तः, तर्कविचारेषु प्रवृत्ताः। प्रतिदिनं द्विजातयः, यथाशास्त्रं प्रेरिताः, सर्वाणि यज्ञकर्माणि सम्यग् अकुर्वन्। राज्ञः ऋत्विजां मध्ये न कश्चित् षडङ्गविद्याविहीनः, न च अनुशिष्टः, न च अप्रवक्तृ, न च तर्कशास्त्रेषु अदक्षः। यज्ञस्थले यूपाः प्रतिष्ठापिताः—षट् बिल्वकाष्ठस्य, तथा खदिरस्य, तावत् बिल्वस्य, अन्ये पत्रपल्लवयुक्ताः। एकः श्लेष्मातकद्रुमस्य, अपरः देवदारुद्रुमस्य, केवलं तौ अत्र स्थापितौ, विस्तीर्णबाहू, ग्राह्याय। एते सर्वे शास्त्रदृष्ट्या यज्ञविद्भिः सम्यग् कृताः, यज्ञशोभाय स्वर्णेन भूषिताः। एवं तत्र महायज्ञे सर्वे कर्माणि यथाविधि सम्यग् अभवन्, सर्वे जनाः तृप्ताः, सर्वे ब्राह्मणाः संतुष्टाः, सर्वे राजानः सत्कृताः, यज्ञः च परमं सौम्यं शोभां प्राप।