एकदा, दाशरथस्य राज्ञः आज्ञया, सर्वत्र स्थिताः जनाः, विशेषतः मिथिलायाः सत्यसाधु जनकं, आदरणीयेन समागमयन्तु इति सूचयामास। तस्मिन् समागमे, जनकः प्रथमे स्मृतः, यः पुरातनसखः अस्ति। ततः, काश्यराजं, सदा प्रियभाषिणं, गुणशीलं च, स्वयमागमयन्तु इति आज्ञा दत्तवती। तस्मादेव, केकयराजं, यः वृद्धः धर्मात्मा च, सिंहराजस्य ससुरः, तस्य पुत्रैः सह आगन्तुं आज्ञापितः। अङ्गराजं रोमपादं, धनुर्विद्या मध्ये प्रवीणं च, सिंहराजस्य मित्रं, सः अपि स्वयमागमयन्तु इति आज्ञा प्राप्नोति। ततः, कोसलराजं, भानुमन्तं, तथा मगधराजं, यः सर्वविद्यायाः अधिपः, तं अपि आगन्तुं आज्ञापितः। सर्वेषां दक्षिणराजानां च, अन्येषां च मित्रराजानां, यः पृथिव्यां वसन्ति, तान् शीघ्रं समागमयितुं आज्ञा दत्तवती। तेषां समागमनाय, योग्यदूतैः, राज्ञः आदेशेन, तान् शीघ्रं आह्वयितुं समर्पितः। वसिष्ठस्य वचः श्रुत्वा, सुमन्त्रः तत्क्षणं योग्यपुरुषान् राजानां समागमाय आदेशं प्रेषयामास। सुमन्त्रः, धर्मात्मा च, स्वयं तान् समागमयितुं शीघ्रं प्रस्थितः। यः सर्वे तेषां यज्ञस्य तयारीं वसिष्ठाय प्रतिवेदयामास। ततः वसिष्ठः, सर्वेषां ब्रह्मणां प्रमुखः, तान् सर्वान् उपदिशन् उवाच, "कदापि अपमानपूर्वकं किमपि न दातव्यं, अन्यथा दातृणां विनाशः स्यात्।" किञ्च, किञ्चिद्दिनानां रात्रीनां पर्यन्तं, राजानः आगताः। तेषां सह, रत्नानि दत्वा, वसिष्ठः दाशरथं प्रीत्या उवाच, "हे पुरुषसिंहे, राजानः तव आज्ञया आगताः, अहं तान् सर्वान् यथायोग्यं सम्मानितवान्, हे उत्तमराजन्।" यज्ञस्य सर्वे तयारीं यथावत् सम्पूर्णं कृतं, तस्मिन् समये, राजा यज्ञभूमिं गन्तुं प्रस्थितः। यत्र सर्वदिशां च यज्ञस्य सामग्रीं, मनसा निर्मितं इव दृष्टं, तं दृष्ट्वा राजा प्रफुल्लितः। ततः वसिष्ठः च ऋष्यश्रृङ्गः च, सर्वे प्रमुखः ब्रह्मणः यज्ञकर्माणि आरभत। यज्ञ enclosure गत्वा, सर्वे शास्त्रानुसारं कार्याणि कृतवन्तः; तदा राजा, तस्य पत्न्यः सह, consecration व्रतम् अयुज्यत। वर्षस्य पूर्णे, अश्वः आगतः, दाशरथस्य यज्ञः सरयूतटं आरंभितः। ऋष्यश्रृङ्गं प्रमुखं कृत्वा, ब्रह्मणः महायज्ञं सम्पादयन्ति। यज्ञकर्माणि शास्त्रानुसारं यथावत् सम्पादितानि, यथासंस्कारं च कृतानि। प्रवर्ग्य उपसदं च कृत्वा, श्रुतिप्रवीणाः द्विजाः सर्वाणि अनुष्ठानानि कृतवन्तः। तदनन्तरं, प्रातः सोमपानं यथाशास्त्रं सम्पन्नं कृतम्। इन्द्रपाणं समर्पितं, पापरहितः राजा consecrated अभवत्; तदनन्तरं मध्यान्हस्य सोमपानं आरभत। तृतीयं सोमपानं अपि राजा महात्मनः कृते, ब्रह्मणः प्रमुखैः कृतम्। यत्र ऋष्यश्रृङ्गः च अन्ये, मन्त्रेषु कुशलाः, देवतानां आह्वानं आरभत। सुगन्धितैः मधुरैः च गानैः, हुतृं तेषां आह्वानं कृत्वा, स्वर्गवासिनां भागं समर्पयन्ति। यत्र न किञ्चिदपि अनुत्तमं वा अपमानितं, सर्वं कृतं यथा ब्रह्मणा स्वयम्, पूर्णसुरक्षया च। तस्मिन् दिने, न कश्चित् थकितः, न कश्चित् भूखितः, न च कश्चित् अज्ञः, न च कश्चित् अनुपस्थितः। ब्रह्मणः सर्वदा खादन्ति, पितृभ्यः च खादन्ति, तपस्विनः च खादन्ति, भिक्षुकाः अपि खादन्ति। वृद्धाः, रोगिणः, महिलाः, च बालाः अपि खादन्ति; किन्तु, यद्यपि तेषां खाद्यं बहु, तेषां तृप्तिः न ज्ञाता। पर्वतवत्सं खाद्यं प्रतिदिनं दृष्टं, यथावत् समये सज्जितं। विभिन्नप्रदेशात् आगतानां जनानां च, तेषां यज्ञे भोजनं च पानं च सम्यक् दत्तं। उत्तमद्विजाः भोजनं प्रशंसन्ति, यथा तद् यथायोग्यं स्वादु च; राघवः तान् श्रुत्वा, "आह, वयं तृप्ताः—त्वं भाग्यशाली भव!" इति श्रुतवान्। सुसज्जिताः जनाः ब्रह्मणानां सेवा कुर्वन्ति, अन्ये च, सुवर्णपद्मकर्णिकाः, तेषां सेवा कुर्वन्ति। तस्मिन् समये, यज्ञकर्माणां बीचे, बुद्धिमन्तः च वाक्पटु ब्रह्मणः विवेचनां कुर्वन्ति, प्रतिविभवः यः अन्यं पराजयितुं इच्छति। एवं च, यज्ञस्य महत्त्वं, दाशरथस्य धर्मात्मनः च, सम्पूर्णं यज्ञं यथाशास्त्रं सम्पन्नं कृतम्।