एकदा, राजा दशरथः, सर्वत्र सम्यक् व्यवस्थितानि कार्याणि द्रष्टुं चित्तं प्रसन्नं कृत्वा, वसिष्ठं प्राह। “यथा किञ्चित् अपूर्णं न स्यात्, सर्वं व्यवस्थितं यथावत् भवतु।” सः तत्र उपस्थितान् सर्वान् ब्रह्माणान्, क्षत्रियान्, वैश्यान्, शूद्रान् च आमन्त्रयामास। वसिष्ठः सुमन्त्रं आह्वयित्वा, “धर्मराजानां सह, जनकं, मिथिलायाः वीरं सत्यवादी च, स्वयम् आगच्छतु,” इति आज्ञापयामास। “अस्मिन् कार्ये, तस्य महत्त्वं विशेषतः अस्ति। तस्माद् जनकस्य आगमनं सर्वप्रथमं कुरु।” ततः, काशी राजानं, यः सदा प्रियभाषिणः, आह्वयित्वा, तस्य महोदयस्य सम्मानं कृत्वा आगच्छतु। कैकयराजं, वृद्धं धर्मात्मा च, तस्य पुत्रैः सह, तथा रोमपादं, अङ्गराजं, धनुष्मन्तं च, सुमन्त्रः आमन्त्रयामास। तस्य सखा, सर्वज्ञः च, भानुमन्तं कोसलराजं, तथा मगधराजं, यः सर्वविद्यायाम् उत्कृष्टः, आमन्त्रयामास। वसिष्ठः तत्र उपस्थितानां सर्वेषां प्रति, “यः कश्चित् दानं अपमानपूर्वकं दद्यात्, तस्य नाशः निश्चितः,” इति उवाच। ततः, किञ्चित् कालान्तरं, सर्वे राजानः आगत्य, राजा दशरथस्य आज्ञया, वसिष्ठः तेषां प्रति सम्मानं कृत्वा, तान् आमन्त्रितवान्। वसिष्ठः राजा दशरथं, “हे पुरुषसिंह, सर्वे राजानः तव आज्ञया आगताः, यः च तेषां सम्मानं दत्तम्, तेन तव यज्ञस्य सर्वं सम्यक् सम्पूर्णं जातम्,” इति उवाच। राजा तस्य यज्ञभूमिं गत्वा, सर्वं यथावत् दृष्ट्वा, यज्ञं आरभत। ऋष्यशृङ्गः च सर्वे ब्रह्मणः यज्ञविधिं आरभन्ति। यज्ञे सर्वे कर्माणि शास्त्रानुसारं सम्पादितानि, राजा च पत्निभिः सह संकल्पं कृतवान्। तस्मिन् समये, वर्षस्य पूर्णता, अश्वः आगत्य, राजा दशरथस्य यज्ञः सरयू नदी तटस्य उत्तरदिशायाम् आरभत। ऋष्यशृङ्गः प्रधानः ब्रह्मणः, यज्ञं सम्पादयामास। यज्ञे सर्वे कर्माणि शास्त्रानुसारं सम्पादितानि, यथा श्रुतेः। सर्वे ब्रह्मणः, यथायोग्यं, सोमपानं कृत्वा, इन्द्रयज्ञं सम्पादयामास। तत्र, सर्वे यथावत् आहुतयः दत्ताः, यथा ब्रह्मा स्वयम् अत्र उपस्थिति। सर्वे जनाः, वृद्धाः, रोगिणः, स्त्रियः, बालाः च, यथायोग्यं भोजनं कृत्वा, तेषां भुक्त्वा, तथेव न कदापि तृप्तिम् अनुभवति। अत्र यज्ञे, पर्वतवत् भोजनं प्रतिदिनं दृष्टम्। एवं यज्ञस्य सम्पूर्णता, राजा दशरथः धर्मपत्नीभिः सह, यज्ञे समर्पणं कृत्वा, यज्ञस्य फलप्राप्तिं प्रार्थयामास।