सर्वे ऋषयः तस्मिन् आगत्य दानवाः आसुराणां च नाशं प्रार्थयन्ति स्म। तान् दृष्ट्वा, रामः वचनं ददाति, "अहं दानवाः वनस्य नाशयिष्यामि।" तस्मिन् दण्डक वनं वसति, रामः ऋषिणां कृते युध्यते, यः अग्निसमानः। तत्र तु, दानवी Śūrpaṇakhā, यः सर्वरूपाणि धारयितुं शक्नोति, जनस्थाने वसति। तस्याः वाक्येन सर्वे दानवाः, खरः, त्रिशिरस्, दुषणः च, क्रियायाम् प्रवृत्ताः। रामः तान् युद्धे नाशयति, जनस्थाने निवसतः सह। चतुर्दश सहस्राणि दानवाः नष्टाः; तदनन्तरं, तेषां वंशस्य वधं श्रुत्वा, रावणः क्रोधेन समुत्सुकः अभवत्। रावणः मारीचं दानवं मित्रं मन्यते; यद्यपि मारीचः तं निरुत्साहयति, रावणः न श्रूयते। मारीचः तस्मै वदति, "त्वं तु शक्तिमानं निवारयितुं अशक्तः"; किन्तु भाग्येण प्रेरितः रावणः मारीचं सह तस्मिन् आश्रमं गच्छति। तत्र रामस्य भार्यां अपहरति, जटायुः च पक्षिणं हन्तुं। जटायुः हतः दृष्ट्वा, सीतायाः अपहरणस्य समाचारं श्रुत्वा, रामः दुःखेन व्यथितः अभवत्; तस्मिन् शोकसंतप्तः जटायुः अग्नौ समर्पयति। सीतां अन्वेष्टुं वनं गत्वा, रामः एकं भीषणं दानवं कबन्धं दृष्ट्वा। तं हत्वा, रामः तस्य शरीरे अग्निं ददाति, कबन्धः स्वर्गं गत्वा, रामं शबरीं धर्मज्ञां तपस्विनीं प्रति गच्छति। "शबरीं गच्छ, या धर्मेण समर्पिता," इति रामः वदति। तदनन्तरं शबरीं सम्मान्य, रामः पम्पा सरसः किनारे हनुमानं दृष्ट्वा। हनुमानस्य वाचः द्वारा, सगृहीतः सुग्रीवः, रामः सर्वं कथयति। सर्वं घटनां रामः आरम्भात् कथयति, विशेषतः सीतायाः विषये। सुग्रीवः रामस्य कथां श्रुत्वा, मित्रता गृहीतवां, अग्निना साक्षी। ततः सुग्रीवः रामस्य शत्रुता कथा प्रतिवेदयति। सर्वं दुःखितः सुग्रीवः रामाय वलीं हन्तुं प्रतिज्ञां करोति। तत्र सुग्रीवः वलीं बलं वर्णयति, यः रामस्य सामर्थ्यं प्रति सदा संशयं धारयति। रामस्य विश्वासं दृढयितुं, सुग्रीवः दण्डुभिः महाकायं दर्शयति। रामः तं हसन् दृष्ट्वा, पादेन तं दश योजनेन प्रक्षिपति। पुनः एकेन महाशरः सप्त शाला वृक्षान्, पर्वतं च, अधः लोकं च चीरयति, यः रामस्य सामर्थ्यं प्रकटयति। ततः, संतुष्टः विश्वासयुक्तः, महान् वानरः रामं किश्किन्धायाः गुफां प्रति गच्छति। तत्र श्रेष्ठः वानरः सुग्रीवः सुवर्णवर्णः गर्जति; तस्य महाद्वनिम् श्रुत्वा, वानरनायकः प्रकटः अभवत्। तत्र तु, तारा सह वलीं परामर्शं कृत्वा, सुग्रीवः तं गच्छति; रामः एकेन तीर्यकं बाणेन तं नाशयति। ततः सुग्रीवस्य प्रार्थनायाम्, वलीं युद्धे हत्वा, रामः सुग्रीवं तस्य राज्यं पुनः ददाति। ततः वानराः सर्वे वानरान् संगृह्य, जनकस्य पुत्रीम् अन्वेष्टुं सर्वदिशां प्रेषयन्ति। तदनन्तरं, सम्पातिः गृध्रस्य वचः श्रुत्वा, महान् हनुमानः सौम्यं समुद्रं अङ्कितं कृत्वा, शतयोजनं उड्डीयते। तत्र रावणस्य लङ्कां गत्वा, सीतां चिन्तायां स्थितां दृष्ट्वा। तेन चिह्नं प्रेषितं, समाचारं च प्रकट्य, वैदेहीं सान्त्वयति च, द्वारं च चूर्णयति। पञ्च सेनापतिं च सप्त मन्त्रीपुत्रान् हत्वा, वीरं अक्षं च चूर्णयित्वा, सः अन्ततः बन्धितः अभवत्। स्वपितृपदं ज्ञात्वा, वीरः राक्षसैः बन्धितः सहिष्णुं यथाक्रमं सहनं करोति। ततः, लङ्कां दग्ध्वा, मैथिलीं सीतां विना, महान् वानरः रामाय सुखद समाचारं ददाति। सः रामं महात्मनं प्राप्य, तं परिक्रम्य, विश्वासेन वदति, "सीता दृष्टा अस्ति।" ततः सुग्रीवेन सह महासमुद्रस्य कूलं गत्वा, सूर्यसमानं बाणैः समुद्रं चञ्चलयन्ति। नदीनाथः, समुद्रः, स्वयमेव प्रकट्य, नलः पुलं निर्माणं करोति। तस्मिन् पुलेन, लङ्कां गत्वा, रावणं युद्धे नाशयन्ति, रामः सीतां पुनः प्राप्य, गहनं शोकं अनुभवति। तदनन्तरं, रामः तां जनसङ्गमे कठोरं वदति, सीता च न सहिष्णुं, अग्निं गत्वा प्रविष्टा, सत्यं धारयन्ती। अन्ततः, अग्निना साक्षीः ज्ञात्वा, सीता पापविहीनं, तस्मिन् महाकर्मणि, त्रयाणां लोकानां सर्वाणि प्राणिनां च तृप्तिं प्राप्य।