ततः स राजा मन्त्रिभिः सह सम्यग् विधिपूर्वकं यज्ञस्य सम्पूर्णतां कर्तुम् आज्ञापयामास—"ममायं यज्ञः सम्यग् विधिना सम्पाद्यताम्, यथायोग्यं कर्मसु निपुणैः सर्वं व्यवस्थाप्यताम्" इति। मन्त्रिणः सर्वे "एवं भवतु" इत्युक्त्वा राजाज्ञां सत्कारपूर्वकं प्रतिगृह्य यथाज्ञप्तं सर्वं कृतवन्तः। ततः द्विजातयः धर्मज्ञं तं राजानं स्तुत्वा, तेन अनुमोदिताः, यथागतं तत्रतस्तः निर्जग्मुः। ब्राह्मणेषु गतेषु स धर्मात्मा राजा मन्त्रिणः विसर्ज्य स्वं राजप्रासादम् प्रविवेश। शृणु पुण्यश्लोकस्य वाल्मीकिरामायणस्य बालकाण्डे त्रयोदशस्यान्तर्गतम् अध्यायम्। यदा संवत्सरस्य पूर्णे वसन्ते पुनरागते, तदा स महाबलः राजा पुत्रार्थम् अश्वमेधयागाय प्रस्थितवान्। स वसिष्ठं विधिवत् सम्पूज्य प्रणम्य च, विनयपूर्वकं तं ब्राह्मणश्रेष्ठं प्रजाप्राप्तये यज्ञस्य सम्पादनम् अभ्यर्थयत्—"भगवन्, ममायं यज्ञः विधिवद् क्रियताम्, यथाऽत्र किञ्चिदपि विघ्नं न भवेत्। त्वं हि मम स्नेही, प्रियः सखा, श्रेयस्करः, गुरुः च; अयं महायज्ञः त्वयैव धार्यः" इति। तदा ब्राह्मणश्रेष्ठः वसिष्ठः राजानम् प्रत्युवाच—"एवं भवतु, यत् त्वया निश्चितं तत् सर्वं मया साध्यते" इति। ततः स वृद्धान् यज्ञकुशलान् ब्राह्मणान्, धर्मिष्ठान् स्थापत्यविद्यायाः मुख्याचार्यान् च समाहूय, तान् शिल्पिनः, तक्षकान्, खनकान्, गणकान्, निपुणकर्मकारान्, नटनर्तकांश्च आहूय, शास्त्रविशारदान् शुद्धान् ब्राह्मणांश्च आमन्त्रयत्—"राज्ञः आज्ञया यज्ञः भवद्भिः सम्यग् सम्पाद्यताम्" इति।