विद्वांसः ब्रह्मराक्षसाः दोषान् अन्वेष्टुम् इच्छन्ति, यः च यज्ञः विधिविपरीतं क्रियते तस्य कर्ता क्षणेन विनश्यति इति सर्वे वेदन्ति। अतः राज्ञा दशरथेन उक्तम्—“अयं यज्ञः मम सम्यक् विधिना सम्पूर्णतया कार्यः, ये च कर्मकुशलाः भवन्ति ते सर्वे तदनुसारं सर्वाणि व्यवस्थां कुर्वन्तु।” ततः सर्वे मन्त्रिणः ‘एवं भवतु’ इति राजाज्ञां सम्मान्य, यथोक्तं तस्य कार्यस्य सम्पादनं कृतवन्तः। ततः द्विजातयः तं धर्मज्ञं राजानं स्तुत्वा, तेन अनुमत्य सर्वे यथागतं निर्गताः। तेषां ब्राह्मणानां गमनानन्तरम्, बुद्धिमान् राजा मन्त्रिणः विसृज्य स्वगृहं प्रविवेश। इदानीं श्रीमद्वाल्मीकि-रामायणे बालकाण्डे त्रयोदशोऽध्यायः आरभ्यते। वसन्ते पुनरागते संवत्सरे पूर्णे, महातेजाः दशरथः पुत्रकाम्याय अश्वमेधयज्ञस्य आरम्भाय प्रस्थितवान्। वसिष्ठं सम्यक् अभिवाद्य, सम्यक् पूजयित्वा, सः विनयपूर्वकं तं ब्राह्मणश्रेष्ठं प्रजाकामस्य यज्ञस्य विषयं न्यवेदयत्—“भगवन्, मम यज्ञः विधिपूर्वकं क्रियताम्, महर्षे, यथा कस्यचित् भागेऽपि विघ्नः न जायेत। त्वं हि मम प्रियः सखा, श्रेष्ठः गुरुः च; अयं महायज्ञभारः त्वया एव ध्रियते।” तदा स ब्राह्मणश्रेष्ठः राजानं प्रत्युवाच—“एवं भवतु, यद् यत् त्वया निश्चितं तद् सर्वं मया साध्यते।” ततः वसिष्ठः वृद्धान् ब्राह्मणान्, यज्ञकर्मणि निपुणान्, तथा स्थपतिप्रवृद्धान् धर्मज्ञांश्च आहूय, कुशलशिल्पिनः, तक्षकान्, खुदकान्, गणकान्, कर्मकारान्, नटान्, नर्तकांश्च आहूतवान्। तथा शुद्धान् वेदविदः शास्त्रपारगांश्च आहूय, ‘राजाज्ञया भवद्भिः यज्ञः क्रियताम्’ इति न्यज्ञापयत्।