वनं महद् प्रवेश्य, कमलाक्षः रामः दैत्यं विराधं हत्वा शारभङ्गं दृष्ट्वा सुतिक्ष्णं च अगस्त्यं च अगस्त्यस्य भ्रातृं च समागम्य, अगस्त्येन वाक्येन इन्द्रधनुषं प्राप्य तस्मिन् वनं वासं कृतवान्। तत्र रामः वनवासिनां सह चित्ते महाप्रसन्नः खड्गं च अनन्तक्विवरं च प्राप्य, ऋषिभिः दैत्याः आसुराणां संहारं याचितः, ते च दैत्यानां विनाशं प्रतिज्ञातवान्। रामः दण्डकवनं गत्वा यज्ञाग्निवत् ऋषिभ्यः दैत्याः हनिष्यामि इति प्रतिज्ञां कृतवान्। तत्र तु, दैत्यकन्या शूरपणखा, यः सर्वरूपं धारयितुं सामर्थ्यम् आश्रितवती, जनस्थाने निवसति स्म, विकृतां च जातां। तस्य वचः श्रुत्वा, दैत्याः खरः, त्रिशिरस्, दुषणः च चेष्टिताः। रामः तान् च तेषां अनुयायिनः च युध्यन्, जनस्थाने तेषां वधं कृतवान्। चतुर्दश हजार दैत्याः हताः, तेषां वधं श्रुत्वा रावणः कोपेन व्याकुलः अभवत्। रावणः मारीचं मित्रं प्रदक्षिणं कृत्वा, यः रामस्य सामर्थ्यं प्रतिकूलयितुं यत्नं कृतवान्, तस्य वचः न श्रुतवान्। मारीचः रावणं उवाच, “तेन शक्तिमान् प्रतिकूलं कर्तुं न शक्यते” इति, किन्तु रावणः भाग्येन प्रेरितः, मारीचं सह तस्मिन् आश्रमं गत्वा, रामस्य भार्यां अपहरत्। तेन जटायुः हतः, तस्य वधं दृष्ट्वा च सीतायाः अपहरणं श्रुत्वा, रामः दुःखितः, चित्तं विकृतं कृत्वा जटायुः अग्नौ समर्प्य। सीतां अन्वेष्टुं वनं गत्वा, रामः एकं भीषणं दैत्यं कबन्धं दृष्ट्वा तं हत्वा, महाबाहुः तस्य शरीरं दाहयित्वा, कबन्धः स्वर्गं प्राप्य शबरीं धर्मज्ञां च उपदिशति। "शबरीं गत्वा, या धर्मे निष्ठिता च," इति रामः श्वासितः, तस्य वदनं तु प्रकाशं प्राप्य शबरीं सम्मानयित्वा, रामः पम्पा सरसः तटं गत्वा हनुमानं दृष्ट्वा। हनुमानस्य वचः श्रुत्वा, रामः सुग्रीवं दृष्ट्वा, सर्वं कथयामास। आरम्भात् सर्वं घटनां, विशेषतः सीतायाः विषये, श्रुत्वा सुग्रीवः रामस्य कथा श्रवणं कृतवान्। रामस्य मित्रता प्रकटिता, अग्निना साक्षिणा सह, सुग्रीवः तस्य शत्रुता कथा उवाच। सर्वं दुःखितः च स्नेहपूर्णः सुग्रीवः रामाय वदति, "राम, वलिं हन्तुम् प्रतिज्ञां कुरु।" तत्र सुग्रीवः वलिः सामर्थ्यं प्रतिपादयामास, यः सदा रामस्य शक्तिं प्रति संशयं धारयति। रामः तस्य आश्वासयन्, दुन्दुभिं दृष्ट्वा, महादेवः स्मितं कृत्वा पादेन तं दश योजनेन प्रक्षिप्तवान्। पुनः एकेन महादंष्ट्रया सप्त सालवृक्षान्, पर्वतं च, अधोक्षं च विदारितवान्, यः रामस्य सामर्थ्यं प्रकटयति। ततः सुग्रीवः रामं कृशकन्धरं किष्किन्धा गृहम् अगच्छत्। तत्र सुग्रीवः स्वर्णवर्णः दन्तं चकार, तस्य महाक्रन्दनं श्रुत्वा वानरराजः प्रकटितः। तत्र तु, तारा सह वलिः समागत्य, रामः तं एकेन बाणेन निहत्य, सुग्रीवं तस्य राज्यं पुनः प्रदास्य। वानरः सर्वे वानरान् संकल्य, जनककन्यां अन्वेष्टुं सर्वदिशां प्रेषयामास। तदा, गृध्रस्य सम्पातिः वचः श्रुत्वा, हनुमानः समुद्रं हित्वा, शतयोजनं पारं गत्वा, लङ्कां दृष्ट्वा, रावणस्य अधीनां, सीतां च, अशोकवाटिकायां चिन्तयन्तीम्। सन्देशं प्रेष्य, सीतायाः सुखं वदित्वा, प्रचण्डं द्वारं च चूर्णयित्वा, पञ्च कमाण्डरान् सप्त मन्त्रीपुत्रान् च हत्वा, वीरं अक्षं च हत्वा, अन्ततः बन्धितः अभवत्। स्वप्नं प्राप्तं ज्ञात्वा, सः बन्धुत्वेन राक्षसानां बन्धनं सहनं कृत्वा, लङ्कां दह्यन्तं, केवलं मैथिली सीतायां न दह्यन्तं, रामस्य शुभवृत्तान्तं दातुं प्रत्यागच्छत्। महात्मा रामं समीपं गत्वा, तं प्रणम्य, "सीता दृष्टा" इति प्रतिवेदयामास। ततः सुग्रीवेण सह महाशीतल समुद्रस्य तटं गत्वा, सूर्यवत् दीप्तिमान् बाणैः समुद्रं उद्विग्नं कृतवान्। तदा, नदीपतिः, समुद्रः प्रकटितः, तस्य वचः श्रुत्वा, नलः पुलं निर्माणं कृतवान्।