राजा दशरथः अङ्गराजस्य मित्रं प्राप्य, शान्ता नाम भाग्यशालिनी कन्यां प्राप्नुयाम्। अङ्गराजस्य पुत्रः रोमपादः, तस्य समीपं दशरथः गत्वा, शान्तायाः पतिं यज्ञं कर्तुं आज्ञां प्राप्नुयाम्। “हे धर्मात्मन्, मां पुत्रहीनं दृष्ट्वा, शान्तायाः पतिः मम कृते यज्ञं करोति,” इति राजा विचारयति। तस्य वचः श्रुत्वा, शान्तायाः पतिः, आत्मन्यात्मनं धारयित्वा, यज्ञार्थं राजा दशरथः यथावत् यज्ञं कर्तुं संकल्पं करोति। तस्मिन् समये, राजा दशरथः, कीर्तिं इच्छन्, ऋष्यश्रृङ्गं, सर्वश्रेष्ठं ब्राह्मणं यज्ञाय समर्पयितुं मनसा निश्चयति। तस्मिन् ऋष्यश्रृङ्गेण सह यज्ञं कृत्वा, चतुर्णां पुत्राणां प्राप्तिं प्राप्नुयाम्, यः सर्वेभ्यः प्रख्यातः भविष्यति। “हे पुरुषसिंह, स्वयम् उचितं सम्मानं सह, महाबाहो, स्वसेनया सह गत्वा गच्छ,” इति सुमन्त्रस्य वचः श्रुत्वा, राजा दशरथः प्रफुल्लितः, वसिष्ठेन सह परामर्शं कृत्वा, चारीकस्य वचनं श्रुत्वा, ब्राह्मणं गत्वा, वनानि नदीनि च पारित्वा, तत्र गच्छति। सः तत्र ऋष्यश्रृङ्गस्य समीपं आगत्य, तस्य तेजस्विनं पुत्रं ददर्श; तं दृष्ट्वा राजा तस्मिन् विशेषं सम्मानं प्राप्य, रोमपादराजस्य स्नेहात्, ऋष्यश्रृङ्गस्य पुत्रं सर्वं कथयति। सः तं स्नेहबन्धनैः सम्मानं दत्त्वा, तत्र उत्तमपुरुषः स्थातुं प्रस्थितः। सप्तदिवसानां अथ वा अष्टदिवसानां पश्चात्, राजा रोमपादाय वदति, “हे पुरुषराज, शान्ता, तव कन्या, तस्य पतिना सह अत्र अस्ति।” “सा मम नगरे गच्छतु, महत् कार्यं अस्ति,” इति राजा सहमतः, तस्मिन् ज्ञानेन ब्राह्मणं गत्वा, पतिना सह प्रस्थानं करोति। राजा दशरथः च रोमपादः प्रफुल्लितौ, तस्मिन् मित्रं परित्यज्य, रघुवंशस्य वंशजः प्रस्थानं करोति। सः त्वरितसन्देशान् प्रेषयति, “सर्वं नगरं शीघ्रं च सुशोभितं कुरुत।” ते च सुगन्धितं, स्निग्धं, चित्ताकर्षकं, ध्वजैः अलंकृतं नगरं दृष्ट्वा, प्रजा राजा आगच्छति इति श्रुत्वा, प्रफुल्लिताः अभवन्। तेषां सर्वेण राजा आदेशं कृतम्; ततः राजा सज्जितं नगरं प्रवेशं करोति। शङ्खानां वाद्येन, मृदंगानां च नादेन, तं ब्राह्मणं प्रथमे गच्छन्तं दृष्ट्वा प्रजाः अत्यन्तं प्रफुल्लिताः अभवन्। राजा द्वारा सम्मानितः, इन्द्रस्य शक्त्या सह, तं ब्राह्मणं स्वगृहं नीतम्, यथा कश्यपः सह सहस्त्राक्ष इन्द्रेण स्वर्गे गच्छति। तं आन्तरिककक्षं नीत्वा, शास्त्रानुसारं पूजनं कृत्वा, राजा तं तत्र आगत्य सन्तुष्टः अभवत्। सर्वं आन्तरिकं कक्षं शान्तं दृष्ट्वा, विस्तीर्णनयनाः रानी, स्वपत्न्या सह, हर्षं अनुभवति। तदनन्तरं, राजा दशरथः तस्मिन् ब्राह्मणं सह, सुखेन किञ्चित्कालं तत्र स्थातुं प्रस्थितः। अथ, बहु समयानन्तरं, एकस्मिन् रमणीयकाले, वसन्ते आगत्य, राजा यज्ञं कर्तुं इच्छति। तस्मिन् समये, तं दिव्यतेजसा ब्राह्मणं नमस्य, पुत्रस्य च वंशस्य स्थायित्वाय यज्ञं कर्तुं प्रार्थयति। ब्राह्मणः प्रत्युवाच, “यथा भवतु,” इति राजा च यज्ञाय घोडं विमोचयतु इति आज्ञां ददाति। “सारयु नदीस्य उत्तरे तटं यज्ञभूमिं सज्जयतु,” इति राजा ब्राह्मणान् वेदविदां प्रति वदति। “शिघ्रं, सुमन्त्र, वेदविदां यज्ञकर्माणि, सूयज्ञ, वामदेव, जाबालि, काश्यपः च, तथा वसिष्ठं च, सर्वान् उत्तमान् ब्राह्मणान् आह्वय,” इति राजा वदति। सुमन्त्रः शीघ्रं च स्फूर्तिमान्, तेषां सर्वाणि ब्राह्मणान् आनयति। राजा दशरथः तान् ब्राह्मणान् सम्मानं ददाति, तेषां सम्यक् वचः, धर्मयुक्तं च वदति, “पुत्रस्य अभावेन अहं दुःखितः, पुत्रार्थं यज्ञं कर्तुं इच्छामि, एषः मम संकल्पः।” “पुत्रस्य कृते, अहं अश्वयज्ञं कर्तुं इच्छामि,” इति राजा वदति। “ऋषिसुतस्य शक्त्या, अहं अपि मम इच्छितं प्राप्स्यामि,” इति राजा वदति। तस्मिन् वचनं श्रुत्वा, ब्राह्मणाः तस्य वचः प्रशंसन्ति, “सुन्दरं वदितम्!” सर्वे ब्राह्मणाः, वसिष्ठेन नेतृत्वं कृत्वा, ऋष्यश्रृङ्गं च अग्रे, राजा वचः प्रति प्रत्युत्तरं ददति।