एकस्मिन् दिव्ये स्थले, यत्र अद्भुतानि मूलानि फलानि च सन्ति, तत्र निश्चितं विशेषं भाग्यं ते प्रकटिष्यते इति श्रुत्वा, तस्य महात्मनः ऋष्यश्रृङ्गस्य हृदयात् वाक्यानि श्रुत्वा, सः गन्तुं निर्णयं कृत्वा, तत्र स्त्रियः तं मार्गं प्रदर्शयन्ति। यत्र सः महात्मा ऋष्यश्रृङ्गः आगच्छति, तत्र सहसा देवाः वर्षं वर्षन्ति, जगतां हर्षं जनयन्ति। तस्य वर्षेण, तपस्वी ऋष्यश्रृङ्गः आगच्छति, तं किंगः पृथिव्यां नमस्कृत्य, पृथिव्यां शिरसि नतं करोति। सः तं उचितं सम्मानं दत्त्वा, जलं अर्पयति, तस्य कृते प्रियं प्रार्थयते, यतः ऋष्यश्रृङ्गस्य मनसि क्रोधः न प्रवेशेत्। किंगः तं आन्तरकमरे गत्वा, प्रथितं रीतेन, तस्य पुत्री शान्तां शान्तिपूर्णं मनसा ददाति, एवं किंगः हर्षं प्राप्नोति। एवं, महापुराणः एवं तेजस्वी ऋष्यश्रृङ्गः तत्र निवसति, सर्वेषां इच्छितानां वस्तूनां सम्मानितः, तस्य पत्नी शान्तया सह। ततस्तु, शृणु, हे राजा, मम लाभदायिनां वाक्यानां श्रवणं कुरु, यदा तेन बुद्धिमान् देवता वदति। इक्ष्वाकुवंशे जातः, धर्मात्मा किंगः दशरथः, सत्यवक्त्रः प्रसिद्धः भविष्यति। तस्य मित्रं अङ्गराजः भविष्यति, यस्य पुत्री शान्ता भाग्यशाली भविष्यति। अङ्गराजस्य पुत्रः रोमपादः ज्ञायते; तस्मिन् किंग दशरथः गच्छति। "अहं पुत्रहीनः, हे धर्मात्मन्; शान्तायाः पतिः मम कृते यज्ञं करोति, यथा पुत्रं वंशं च प्राप्नुयाम," इति किंगस्य वाक्यानि श्रुत्वा, सः मनसि चिन्तयित्वा, शान्तायाः पतिं, यः पुत्रं ज्ञाति, तं आत्मनिष्ठया ददाति। तस्मिन् ऋषिं प्राप्य, किंगः शोकमुक्तः, हृदयेन हर्षितः यज्ञं आरभते। किंग दशरथः, कीर्तिं इच्छन्, यज्ञार्थं ऋष्यश्रृङ्गं, श्रेष्ठं ब्रह्मणं च नीत्वा, यज्ञं सम्पादयिष्यति। तस्मिन् ब्रह्मणि, चतुर्विधाः पुत्राः, अनन्तवीर्याः, प्राप्स्यन्ति, यः वंशं स्थापनं कर्तुं सर्वेभ्यः प्रसिद्धाः भविष्यन्ति। अतः, हे नरश्रेष्ठ, स्वयमेव उचितं सम्मानं सह, महाकिंगः, तव सेना च युक्तं गत्वा। सुमन्त्रस्य वाक्यानि श्रुत्वा, दशरथः प्रफुल्लः, वसिष्ठस्य च मन्त्राणि मनसि धारयित्वा, तस्मिन् ब्रह्मणं गन्तुं प्रस्थानं करोति, वनानि नदीनि च शनैः पारयन्। सः तस्मिन् स्थले गच्छति, यत्र महात्मा ऋषिः अस्ति, सर्वश्रेष्ठं ब्रह्मणं दृष्ट्वा, किंगः तं सम्मानं अर्पयति। रोमपादराजस्य मित्रत्वेन, महात्मा हर्षं प्राप्य, ऋष्यश्रृङ्गस्य पुत्रं सर्वं कथयति। सः तं मित्रत्वेन एवं बन्धनैः सम्मानितं करोति; तथा, सः तत्र सुखेन स्थितः। सप्तदिवसाणां अष्टदिवसाणां च अनन्तरम्, किंगः किंगं वदति: "हे पुरुषेश्वर, शान्ता, तव पुत्री, तत्र तस्य पतिना सह अस्ति।" "सा मम नगरे गत्वा, महती कार्यं अस्ति," इति किंगः सहमतः, तं ज्ञायते। सः ब्रह्मणं वदति, "त्वं तव पत्नी सह गत्वा।" ऋष्यश्रृङ्गस्य पुत्रः, प्रतिज्ञां कृत्वा, किंगं वदति, "तथास्तु।" राज्ञा अनुमतं प्राप्य, सः तस्य पत्नीं सह गच्छति; उभौ, स्नेहेन, हस्तयुग्मं कृत्वा, परस्परं आलिङ्गनं करोति। दशरथः च बलिष्ठः रोमपादः प्रफुल्लं सन्तुष्टः, तस्य मित्रं परित्यज्य, रघुवंशस्य वंशजः प्रस्थानं करोति। सः शीघ्रं दूतान् नगरवासिनां मध्ये प्रेषयति, "सर्वं नगरं शीघ्रं च महत्त्वेन अलंकृतं भूयात्।" "सुगन्धितं, स्पृश्यमाणं, च क्लीनं, ध्वजैः अलंकृतं भूयात्;" ततः नगरवासिनः, किंगस्य आगमनं श्रुत्वा, प्रफुल्लाः सन्तु। ते सर्वं यथा किंगः आदेशं कृतवन्तः; ततः किंगः शोभायुक्तं नगरं प्रवेशति। शङ्खानां च नादेन, नाद्यः च, ते सर्वश्रेष्ठं ब्रह्मणं अग्रे नीत्वा, नगरवासिनः तं दृष्ट्वा, महानन्दं प्राप्नुवन्ति। किंगेन सम्मानितः, यः इन्द्रस्य बलं साधयति, सः तं तद्वद् कश्यपं इन्द्रस्य सहस्राक्षस्य स्वर्गे आगच्छन्तं यथा नीत्वा। आन्तरकमरे गत्वा, शास्त्रानुसारं पूजनं कृत्वा, किंगः तं तत्र आगन्तुं प्राप्तं आत्मनं पूर्णं मन्यते। दृष्ट्वा सर्वं आन्तरिककमरे शान्तं, तदा च दृष्टिवालेन रानी सह पतिना, हर्षं च आनन्दं अनुभवति। तेषां स्त्रियः च विशेषतः किंगेन सम्मानिताः, सः तत्र सुखेन स्थितः किञ्चित्कालं सह ब्रह्मणेन। ततः, समयं व्यतीतं, एकस्मिन् सुखदायके ऋतौ, वसन्तस्य आगमनकाले, किंगः यज्ञं सम्पादयितुं इच्छति।