एकस्मिन् दिने, वीभाण्डकस्य वीरपुत्रः, यः रूपेण शोभितः, तस्मिन् स्थले आगतः, मनसि च पुनः पुनः चिन्तयन्। तत्र तस्मिन् रमणीयेषु, सुशोभितेषु प्रमुखेषु स्त्रीषु दृष्ट्वा, ताः हृदयं प्रीत्या पूर्णं कृतवतीः। सर्वाः तस्य समीपं गत्वा, इदं वदन्ति, "नम्रः, आगच्छ अस्माकं आश्रमं," इत्येवम्। "अत्र अनेकाः अद्भुताः मूलफलानि सन्ति; निश्चितं, एषः स्थले तव विशेषं भाग्यं प्रकटिष्यति।" ताः हृदयेन उक्त्वा, सः गन्तुं संकल्पितवान्, तदनन्तरं स्त्रियः तं नयामासुः। यदा सः महात्मा ऋष्यश्रृङ्गः तत्र गच्छति, तदानीं देवाः वर्षं बृष्ट्वा जगतं आनन्दयामासुः। तेन वर्षेण, तपस्वी ऋषिः आगतः; राजा तं दृष्ट्वा, पृथिव्यां शिरसा नमस्कृत्य, तस्मिन् आदरपूर्वकं जलं अर्पितवान्, चित्तेन तस्य कृते प्रार्थनां कृतवान्, यत् तस्य मनसि क्रोधः न प्रवेशेत्। तं राजा अन्तःपुरे नीतवान्, चित्तेन शान्तं कुर्वन्, तस्य पुत्री शान्तां तस्मै प्रदास्य, राजा तस्मिन् आनन्दं प्राप्नोति। एवं, महात्मा च तेजस्वी ऋष्यश्रृङ्गः तत्र निवसति, सर्वेषां इच्छां सन्तोषयन्, तस्य पत्नी शान्तया सह। अथ पुनः, हे राजा, मम लाभदायकं वाक्यं श्रुत्वा, तस्मिन् ज्ञानी देवता वदति। "इक्ष्वाकु वंशे, एकः धर्मात्मा राजा दशरथः भविष्यति, यः सत्यता विषये प्रसिद्धः।" सः अङ्गस्य राज्ञः मित्रं भविष्यति, च तस्य भाग्यशालिनी पुत्री शान्ता अस्ति। अङ्गराजस्य पुत्रः रोमपादः इत्युच्यते; राजा दशरथः तं गच्छति। "अहं पुत्रहीनः, हे धर्मात्मन्; शान्तायाः पतिः यज्ञं कर्तुं यथासूचितं, वंशस्य कृते," इति राजा वदति। तस्य वचांसि श्रुत्वा, मनसि च चिन्तयन्, सः शान्तायाः पतिं, यः पुत्रं प्राप्नोति, आत्मन्येव समर्पयति। तं ऋषिं प्राप्य, राजा चिन्तामुक्तः, हृदयेन आनन्दपूर्वकं यज्ञं कर्तुं समुत्सुकः। राजा दशरथः, कीर्तिं इच्छन्, यजमानः ऋष्यश्रृङ्गं, सर्वोत्तमं ब्रह्मणं, धर्मज्ञं च चयनं करोति। तेन यज्ञे, पुत्रप्राप्त्यर्थं, स्वर्गार्थं च, तस्य इच्छितं फलम् प्राप्स्यति। तस्मिन् च चतुर्विधाः पुत्राः, यः सर्वेण वीर्येण प्रसिद्धाः भविष्यन्ति। अतः, हे पुरुषसिंह, स्वयम् उचितं सम्मानं सहितं गत्वा, हे महाबाहो, तव सेना च रथैः सह गच्छ। सुमन्त्रस्य वचांसि श्रुत्वा, दशरथः प्रीतिपूर्णः जातः; वसिष्ठेन सह परामर्शं कृत्वा च, रथचालकस्य वाक्यं श्रुत्वा, सः तत्र गच्छति यत्र तस्मिन् ब्रह्मणः अस्ति, वनानि च नदीनि च यथासंमितं गत्वा। सः तस्मिन् स्थले आगतः, यत्र महात्मा ऋषिः अस्ति, तस्मिन् रोमपादस्य समीपे। दशरथः तस्य पुत्रं दृष्ट्वा, यः अग्निना प्रदीप्तः, तं विशेषं सम्मानं कर्तुं यत्नं करोति। तस्य मित्रता कृते, रोमपादः, महानन्देन, ज्ञानी ऋषिपुत्रं सर्वं विवरणं वदति। सः तं स्नेहबन्धनैः सम्मानं करोति; एवं च, तस्मिन् उत्तमे पुरुषे तत्र स्थितः। सप्त या अष्ट दिनानां पश्चात्, राजा तं राजा प्रति वदति, "हे पुरुषेश्वर, शान्ता, तव पुत्री, तत्र तस्मिन् पतिं सह अस्ति।" "सा मम नगरे गत्वा, महत् कार्यं अस्ति," इति राजा सहमतिं प्रकटयति। सः ब्रह्मणं वदति, "त्वं तव पत्नी सह गच्छ।" ऋषिपुत्रः, प्रतिज्ञां कृत्वा, राजा प्रति वदति, "एवम्।" राज्ञा अनुमतिं प्राप्य, सः पत्नीं सह गच्छति; उभौ च, स्नेहेन, हस्तयुग्मं कृत्वा, एकमेकं आलिङ्गितवन्तौ। दशरथः च बलशाली रोमपादः च प्रीतिं प्राप्य, तस्मिन् मित्रं परित्यज्य, रघुवंशजः गच्छति। सः शीघ्रं दूतान् प्रेषयति, "सर्वं नगरं शीघ्रं च शोभायुक्तं भूषितं भूषयतु।" "सुगन्धितं, छिद्रितं च, ध्वजैः शोभितं भूषितं; ततः प्रजाः, राजा आगच्छति इति श्रुत्वा, आनन्दं प्राप्नुवन्ति।" ताः सर्वाः यथा राजा आदेशं कृतवन्तः; ततः राजा शोभायुक्तं नगरे प्रवेशति। शङ्खदुन्दुभिः च घोषं कृत्वा, सर्वश्रेष्ठं ब्रह्मणं अग्रे नयन्ति; तदा सर्वे प्रजाः, ब्रह्मणं दृष्ट्वा, महानन्दिताः जाताः। राजा द्वारा सम्मानितः, यः इन्द्रस्य शक्त्या कार्यं करोति, तं यथा कश्यपः सह सहस्त्रदृष्टिना इन्द्रं स्वर्गे नयति। तस्मिन् अन्तःपुरे गत्वा, शास्त्रानुसारं पूजां कृत्वा, राजा तं तत्र आगम्य, तस्मिन् सन्निधिं प्राप्य, आत्मनं पूर्णं अनुभूतवान्। सर्वे अन्तःपुराणि शान्तं दृष्ट्वा, च तस्मिन् उपस्थितं, विस्तीर्णाक्षी रानी, स्वपत्न्या सह, आनन्दं च सुखं अनुभवति।