कश्यपवंशजः तस्य ऋष्यश्रृङ्गस्य पुत्रः, यः वibhāṇḍकस्य वीर्येण समर्पितः, हृदयेन दुःखितः चक्रे च भ्रमणं। तस्मिन् समये, पुनः, तस्य पतिव्रता सुतः, दिव्यरूपेण समृद्धः, तत्र आगच्छत्, मनसि च पुनः पुनः चिन्तयन्। तत्र दृष्ट्वा ताः रमणीयाः, अलंकारिताः च प्रमुखाः स्त्रियः, ऋषिं दृष्ट्वा हर्षिताः अभवन्। सर्वे ताः समीपं गत्वा तस्मै वदन्ति, "हे सौम्य, अस्मिन् आश्रमं गत्वा आगच्छ," इति। "अत्र अद्भुतानि मूलानि फलानि च सन्ति; अनेन स्थले विशेषं भाग्यं ते प्रकटिष्यते।" ताः हृदयेन उक्तवाक्यं श्रुत्वा, तस्य गन्तुं मनः संकल्पितम्, एवं ताः तं नेतुं आरभत। यदा तः महात्मा ऋषिः तत्र गन्तुं प्रस्थितः, तदा देवाः वर्षं वरुणं वर्षन्ति, जगतां हर्षं ददन्तः। तेन वर्षेण, तपस्वी ऋषिः आगच्छति; राजा तं प्रतिनिवर्त्य, पृथिव्यां शिरसि नतं कृत्वा। उचितं सम्मानं दत्त्वा, तस्य कृते जलं समर्प्य, मनसा तं कृते कृते प्रार्थयति, यतः तस्य क्रोधः न आगच्छेत्। राजा तं आन्तरकक्षं प्रेविश्य, परंपरानुसारं तस्य पुत्रीं शान्तां शान्तिमयेन मनसा समर्पयति; राजा तस्मै हर्षं प्राप्नोति। एवं, महात्मा ऋष्यश्रृङ्गः तत्र निवसति, सर्वेषां इच्छां पूर्णं कृत्वा, तस्य पत्नी शान्तया सह। अथ, हे राजन्, पुनः श्रवणीयं वाक्यं श्रूयताम्। इदानीं, इक्ष्वाकुवंशजः राजा दशरथः, सत्यवाचिनः, प्रख्यातः धर्मात्मा, मित्रं प्राप्नुयात् अङ्गराजस्य। तस्य पुत्री शान्ता भाग्यशालिनी अस्ति। अङ्गराजस्य पुत्रः रोमपादः ज्ञातः, तस्य राजा दशरथः तस्मिन् गच्छति। "हे धर्मात्मन्, अहं पुत्रहीनः; शान्तायाः पतिः मम कृते यज्ञं करोति, यथा संतानं च वंशं च प्राप्नुयामि।" राजा दशरथस्य वाक्यं श्रुत्वा, मनसि चिन्तयित्वा, शान्तायाः पतिं दास्यति, आत्मन्येव स्थिरः। तस्मिन् ऋषिं प्राप्य, राजा, चिन्तामुक्तः, हर्षपूर्वकं यज्ञं आरभते। राजा दशरथः, कीर्तिं इच्छन्, हस्तयोः संयोगं कृत्वा, ऋष्यश्रृङ्गं, सर्वश्रेष्ठं ब्रह्मणं, धर्मज्ञं च चयनं करोति। तेन यज्ञे, सन्तानं च स्वर्गं च प्राप्नुयात्। तस्मिन् चतुर्णां पुत्राणां, अनन्तवीर्याणां, यः वंशं स्थिरीकरणं च सर्वेषां प्राणिनां प्रख्यातः भविष्यति। अतः, हे पुरुषसिंह, योग्यं सम्मानं सह, महान् राजा, स्वस्य सेना च गत्वा। सुमन्त्रस्य वाक्यं श्रुत्वा, दशरथः हर्षितः, वसिष्ठेन सह चित्तं विचार्य, तत्र यत्र ब्रह्मणः अस्ति, गच्छति, वनानि च नदीनि च सरलतया पारयन्। तत्र तस्य समीपं आगत्य, ऋष्यश्रृङ्गं, यः रोमपादस्य निकटः, दृष्ट्वा, राजा तं उचितं सम्मानं ददाति। रोमपादराजस्य मित्रत्वेन, हर्षितः, तस्मिन् ऋष्यश्रृङ्गे सर्वं कथयति। तं बन्धनैः स्नेहेन च सम्मानयति; एवं, तं सम्यक् गृहीत्वा, श्रेष्ठः पुरुषः तत्र स्थातुम्। सप्त-आठ-दिनानां उपरि, राजा तं राजा प्रतिवदति, "हे मनुष्याधिप, शान्ता, तव पुत्री, तस्य पतिना सह अत्र अस्ति।" "सा मम नगरे गच्छतु, यः महत् कार्यं अस्ति।" राजा, सहमतः, विदुषं प्रति प्रस्थानं प्रकटयति। "गच्छ, तव पत्नी सह," इति ब्रह्मणस्य पुत्रः, प्रतिज्ञां कृत्वा, राजा प्रति वदति, "एवम् अस्तु।" राजा द्वारा अनुमतः, सः पत्नी सह गच्छति; उभौ, स्नेहेन, हस्तयोः संगमं कृत्वा, एकं गृहीत्वा। दशरथः च बलवान् रोमपादः हर्षितः अभवन्; तदनन्तरं, मित्रं त्यक्त्वा, रघुवंशजः प्रस्थानं करोति। सः शीघ्रं दूतान् प्रेषयति, नागरिकानां मध्ये, "सर्वं नगरं शीघ्रं च सुन्दरं सज्जितं भूयात्।" "सुगन्धितं, छिद्रितं, स्वच्छं च भूयात्, पताकाभिः सज्जितं; ततः हर्षिताः नागरिकाः, राजा आगतः इति श्रुत्वा, हर्षिताः अभवन्।" यथा राजा आज्ञां कृतवान्, तादृशं सर्वं कृतम्; ततः राजा शोभायुक्तं नगरे प्रवेशं करोति। शङ्खानां घोषणया च दुन्दुभीनां, तं सर्वश्रेष्ठं ब्रह्मणं अग्रे नयन्ति; ततः, सर्वे नागरिकाः, ब्रह्मणं दृष्ट्वा, महतीं हर्षिताः अभवन्। राजा द्वारा सम्मानितः, यः इन्द्रस्य शक्ति समं कार्यं करोति, तं आन्तरकक्षं प्रेविश्य, शास्त्रानुसारं पूजां कृत्वा, राजा तं तत्र आगत्य, स्वयम् अतीव संतुष्टः अनुभवति।