ततः ताः स्त्रियः ऋषिपुत्रस्य समीपात् निवर्त्य, स्वव्रतानि तस्मै निवेद्य, पितरं प्रत्यभीतः सन्त्वनं कृत्वा, यथोक्तं निर्गताः। तासां निर्गमने कृतमात्रे, कश्यपवंशसम्भवः स ऋषिपुत्रः, मनसि क्लेशमुपगम्य, दुःखितचित्तः तत्र तत्र विचचार। अथानन्तरं दिने, तेजस्वी विबाण्डकात्मा वीर्यवान् सः, मनसि पुनः पुनः चिन्तयन्, तस्मिन्नेव देशे समुपागमत्। तत्र सः रमणीयाः सुमनोरमाभरणधारिण्यः ताः अग्र्याः स्त्रियः दृष्ट्वा, तस्यागमनसमये हृष्टहृदया अभवन्। सर्वाः सः समीपमुपेत्य, 'भद्र, आश्रमं गच्छ' इति वचोऽब्रुवन्। 'अत्र बहूनि अद्भुतानि मूलफलानि सन्ति; नूनं तवात्र विशेषः भाग्यविपाकः स्यात्' इति चोचुः। तासां हृदयसम्भूतं वाक्यं श्रुत्वा, सः गन्तुम् अभ्यनुज्ञातः, ताः च तं नीत्वा गतवत्यः। तं महात्मानं तपस्विनं तत्र नीयमानं दृष्ट्वा, सहसा देवाः वर्षं ववर्षुः, तेन लोकं प्रमोदितवन्तः। तेन वर्षेण स तपस्वी तत्र आगतः; तं राजा भूमौ शिरसा प्रणम्य, प्रीत्या प्रतिगृह्य, अर्घ्यं च समर्पयामास। सः सम्यक् सत्कारं कृत्वा, कोपः न स्यात् इति तं प्रार्थयामास। पश्चात् सः सान्त्वितचित्तः, तं ऋषिपुत्रं अन्तःपुरे प्रवेश्य, शान्तां कन्यां स्वदुहितरं विधिवत् तस्मै दत्तवान्; तेन राजा परमानन्दं प्राप्तवान्। एवं सः महायशाः महात्मा ऋष्यशृङ्गः, तत्रैव शान्तया भार्यया सह, सर्वाभिलषितैः सत्कृतः तस्थौ। इत्येवं श्रीमद्वाल्मीकि रामायणे बालकाण्डे एकादशः सर्गः श्रोतव्यः। पुनः, हे राजन्, मम हितकरं वचनं शृणु, यथा सः प्राज्ञः श्रेष्ठः देवः उक्तवान्। इक्ष्वाकुवंशे जातः सत्यवादी, धर्मात्मा दशरथ इति नाम राजा भविष्यति। तस्य मित्रं अङ्गराजः भविष्यति, तस्य च शान्ता नाम सुभगा कन्या। अङ्गराजस्य पुत्रः रोमपाद इति प्रसिद्धः; तं महात्मानं दशरथः समागमिष्यति। 'अहं अपुत्रः अस्मि, धर्मज्ञ, शान्ताया पतिः मम यज्ञं पुत्रार्थं कुलस्य च वृद्ध्यर्थं करोतु' इति सः वदिष्यति। तस्य वाक्यं श्रुत्वा, मनसा विचिन्त्य, सः शान्ताया पतिं, यस्य पुत्रः अस्ति, स्वयमेव दास्यति। ऋषिं लब्ध्वा, राजा चिन्तामुक्तः, हृदयेन हृष्टः, यज्ञं कर्तुम् आरभेत। कीर्तिं इच्छन् दशरथः, अञ्जलिं कृत्वा, धर्मवित् ब्राह्मणश्रेष्ठं ऋष्यशृङ्गं वरणीयः। सः नराधिपः, यज्ञपुत्रस्वर्गार्थं, तस्मात् ब्राह्मणश्रेष्ठात् मनोऽभिलषितं फलम् आप्स्यति। तस्मै चत्वारः अतुलवीर्यः पुत्राः भविष्यन्ति, ये वंशं स्थापयिष्यन्ति, सर्वेषां प्राणिनां मध्ये प्रसिद्धाः भविष्यन्ति। तस्मात्, नरश्रेष्ठ, त्वं स्वयं यथोचितं सत्कारं कृत्वा, महाबाहो, सैन्यरथादिभिः सह गच्छ। सुमन्त्रस्य वचनं श्रुत्वा, दशरथः हृष्टः अभवत्; वसिष्ठेन मन्त्रयित्वा, सारथिवचनं श्रुत्वा। सः अन्तःपुरजनैः मन्त्रिभिः च सह, शनैः वनानि नद्यश्चातिक्रम्य, तस्मिन्नेव ब्राह्मणस्य स्थले गतः। तत्र सः ब्राह्मणश्रेष्ठं, रोमपादसमीपस्थितं, समीपमुपेत्य दृष्टवान्। दशरथः तेजस्विनं ऋषिपुत्रं दृष्ट्वा, तं सम्यक् आदरात् सत्कृतवान्। सखा स्नेहेन, रोमपादः, हृष्टचित्तः, सर्वं तस्मै प्राज्ञाय निवेदितवान्। स्नेहबन्धनैः, सः तं सत्कृत्य, नरश्रेष्ठः तत्रैव स्थितवान्। सप्ताहस्य अथवा अष्टमे दिने, राजा राजानं उवाच—'नराधिप, शान्ता तव कन्या स्वपत्न्या सहात्रास्ति।' 'सैव मम नगरे गच्छतु, महत् कार्यं प्रवर्तते' इति वचनं श्रुत्वा, राजा तं मुनिं प्रेषयामास। ब्राह्मणं उवाच—'त्वं स्वभार्यया सह गच्छ।' ऋषिपुत्रः प्रतिज्ञाय, 'एवमस्तु' इति राजानं उवाच। राज्ञा अनुमतिः लब्ध्वा, सः भार्यया सह निर्गतः; उभौ परस्परं स्नेहात् अञ्जलिं कृत्वा आलिङ्गनेन च युक्तौ। दशरथः च बलवान् रोमपादः च प्रमुदितौ; मित्रं विसृज्य, रघुनन्दनः प्रययौ। सः शीघ्रदूतान् प्रेषयामास—'सर्वं नगरं शीघ्रं शोभायुक्तं भूयात्' इति। तदनन्तरं, सुरभिसिक्तं, सम्यग् विमृज्य, पताकाभिः अलङ्कृतं नगरं कर्तव्यम् इति आज्ञापयामास। तदा हृष्टाः नगरवासिनः, राजानं आगतम् श्रुत्वा, प्रमोदिताः अभवन्। तेन यथोक्तं सर्वं कृतम्; ततः राजा शोभितं नगरं प्रविवेश। शङ्खदुन्दुभिनिःस्वनेन, ब्राह्मणश्रेष्ठं पुरतः नयन्तः, सर्वे नगरवासिनः तं दृष्ट्वा अतिव प्रमुदिताः अभवन्। सः राजा इन्द्रसमबलः, तं ब्राह्मणं सत्कारपूर्वकं प्रवेशयामास, यथा दिवि सहस्राक्षेण कश्यपः आद्रियते।