सीता, रामस्य प्रियतमा पत्नि, तं प्रार्थयन्ती विनयपूर्वकं एवं अभाषत—"आर्येण, पितृभ्यः आज्ञया त्वया सह वनं गन्तव्यम्; यदि त्वया वियुक्ता स्याम्, अत्रैव जीवितं त्यजामि। त्वत्सन्निधौ, राम, इन्द्रोऽपि मां बलात् न क्षणोत्। पतिसंयुक्ता स्त्री जीवति, पतिविहीना तु न; त्वमेव मे तस्य उदाहरणस्य दाता। तदपि, बुद्धिमन्, ब्राह्मणैः पितृगृहे श्रुतं मया—वनवासो मे कर्तव्यः। तद्वाक्यं श्रुत्वा, वीर्यवान्, वनवासे सदा मे मनः स्पृशति। वनवासाय आज्ञा प्राप्तव्या इति श्रूयते; अतः, त्वया सह गन्तव्यम्, अन्यथा नास्ति, प्रिय। ताम् आज्ञां सम्पाद्य त्वया सह गमिष्यामि; समयः प्राप्तः, ब्राह्मणस्य वाक्यं सत्यम् अस्तु। जानामि, वीर, वनवासे बहवः क्लेशाः सन्ति, येषां चित्तं न प्रशिक्षितं तैः त एव सह्यन्ते। पितृगृहे कुमारीभूतया मया वनवासः भिक्षुकया स्त्रिया, सौम्यया, मातरं पुरः श्रुतः। पूर्वं त्वया वनगमनाय बहुविधं प्रार्थितं मया, प्रभो, यतः त्वया सह गन्तुम् इच्छामि। गन्तुं सज्जा स्मि, राघव, वीरस्य वनवासः मे रोचते। शुद्धहृदया, प्रेम्णा, पापमुक्ता, पतिसंयुक्ता स्थास्यामि; पतिः परमदेवता। मृत्युं प्राप्त्वापि, भगवन्, त्वया सह संगः स्थास्यति; एतद् प्रसिद्धब्राह्मणैः शास्त्रेषु श्रुतम्। यस्या पुरुषः पितृभ्यः जलादिभिः धर्मेण पत्नीं गृह्णाति, सा मृत्योरपि तस्यैव भवति। एवं, स्वगृहात् धर्मपत्नीं भक्तां न इच्छसि नेतुं, किं कारणम्? त्वया सह दुःखसुखे समा, दीनां, भक्तां, तव प्रियाम्, नीतुमर्हसि, काकुत्स्थ। यदि मां दुःखार्तां न इच्छसि वनं नेतुम्, विषं वा अग्निं वा जलं वा स्पृशामि मृत्यवे। एवं सा बहुविधं प्रार्थयन्ती, बलवान् रामः तां एकान्तवनं नेतुम् न अनुमन्यते। तस्याः वचनं श्रुत्वा मैथिली चिन्तायाम् निमग्ना, अश्रुभिः भूमिं सिक्तवती। तां दुःखार्तां दृष्ट्वा, काकुत्स्थः तां रोषग्रस्तां वैदेहीं सान्त्वयन् मधुरैः वाक्यैः निवर्तयितुम् इच्छति। रामेण सान्त्विता मैथिली, जनकस्य कन्या, वनवासाय पतिं पुनः अब्रवीत्। सीता, दुःखिता, राघवम्, विशालवक्षसं, स्नेहगौरवयुक्ता वाक्यं अब्रवीत्—"मम पिता मिथिलाधिपः त्वां वरयित्वा किं चिन्तितवान्? किं स्त्रीरूपं नरम् इति दृष्टवान्? यदि जनाः अज्ञानात् वदन्ति रामे न शक्तिः, तद् मिथ्या; सः सूर्यवत् दीप्तिमान्। किं कृतं त्वया, किं वा भयम् अस्ति, यत् मां अनाथां त्यक्तुम् इच्छसि? मां सावित्रीं सत्यान्वतीं इव जानिहि, यः सदा तव वचनं पालयति। त्वमेव मे पतिः, अन्यं न पश्यामि; त्वया सह गन्तुम् इच्छामि, यथा अन्याः कुलपातकं कुर्युः। त्वमेव पत्नीं, यः शुद्धा, यौवनारम्भात् तव सह वसति, अन्येभ्यः दातुम् इच्छसि, नर्तकीव। यस्यार्थे यथोचितं उक्तम्, यस्यार्थे यत्नः क्रियते, तस्य सदा वश्यः भवेत्, निर्दोष। मां विना वनं न गन्तव्यम्; तपः, वनं, स्वर्गः वा, सर्वं त्वया सह। त्वया सह गच्छन्त्याः, पृष्ठतः, पथिक्लेशः न भविष्यति, यथा विश्रान्तौ। कुशकाष्ठानि, तृणानि, शूलानि, कांटारमृगत्राणि, त्वया सह मृदुशय्या इव स्युः। प्रिय, वायुनाऽपि उत्पन्नं रजः मम गात्रे पतितम्, चन्दनपङ्के इव स्वीकरिष्यामि। यदा तृणशय्यायां पत्रशय्यायाम् शयिष्ये, वनवासे, किम् तेन सुखतरम्? यानि पत्राणि, मूलानि, फलानि त्वया यत् यत् लभ्यते, तानि अमृतसदृशानि स्वीकरिष्यामि। तत्र, मातरं, पितरं, गृहं न स्मरिष्यामि, ऋतुफलपुष्पैः रममाणास्मि। तत्र दुःखं न द्रक्ष्यसि; मम कारणात् दुःखं न भविष्यति, न च भारः भविष्यामि। त्वया सह स्वर्गः स्वर्गः; त्वयि वियुक्ते नरकः। एतद् ज्ञात्वा, राम, मया सह गच्छ; मम तव परमं प्रेम अस्ति। यदि त्वया मया सह वनं न गन्तव्यम्, दृढा स्मि; विषं पिबामि; न च शत्रुषु पतिष्यामि।" एवं सीता, रामं वनगमनाय बहुधा प्रार्थयन्ती, तस्य अनुग्रहं प्राप्तुम् यत्नं कृतवती।