कस्मिन् समये, ऋषिपुत्रः आगत्य अतिथीनां स्वागतं कृतवान्, "इह पाणिप्रक्षालनं, इह पादप्रक्षालनं, इह फलमूलानि च" इति उवाच। तस्मिन् समये सर्वाः स्त्रियः तस्य स्वागतं स्वीकृत्य, ऋषेः भयात् शीघ्रं प्रस्थानं निर्णीतवत्यः। "हे ब्राह्मण, अत्र अपि उत्तमफलानि, कृपया तानां स्वीकुरु, हे नoble, विलम्बं न कुरु" इति ताः प्रार्थितवत्यः। तदनन्तरं, सर्वाः हृष्टाः तं आलिङ्ग्य, मधुरककौ च विविधान्नानि तस्मै ददुः। तानि फलानि चकितः तेन तस्मिन् वनवासे कदाचन न भुक्तानि, "एवं फलानि" इति मनसि चिन्तयन् सः। ततः स्त्रियः ऋषिपुत्रं प्रणम्य, ताः तस्य पितुः भयात् तदनन्तरं प्रस्थानं कृतवत्यः। यदा सर्वाः स्त्रियः प्रस्थानं कृतवन्तः, तदा ऋषिपुत्रः, कश्यपवंशजः, हृदये दुःखितः चक्राम। ततः, अन्यदिवसे, तस्य वीरः विभाण्डकसुतः, रूपवती च आगत्य तत्र स्थले मनसि पुनः चिन्तयन् आगतः। तत्र तं मनोहरं, सुशोभितं प्रमुखं स्त्रीणां दृष्ट्वा, ताः ऋषिं दृष्ट्वा हर्षिताः अभवन्। सर्वाः समीपं गत्वा तं इत्युक्तवत्यः, "हे मृदु, आगच्छ अस्माकं आश्रमं" इति। "अत्र अनेकानि अद्भुतानि फलमूलानि सन्ति; निश्चितं, अत्र तव विशेषं भाग्यं प्रकटिष्यति" इति ताः वदन्ति। ताः हृदयात् वाक्यं श्रुत्वा, सः गन्तुं संकल्पितः, तासां मार्गदर्शितः। यदा सः महात्मा ऋषिः तत्र गच्छति, तदानीं देवाः वर्षं वरसन्ति, जगतां हर्षं ददन्ति। तेन वर्षेण, तपस्वी ऋषिः आगतः; राजा तं समुपसृत्य, पृथिव्यां शिरं नमयन्। सः उचितं श्रद्धया तं जलं अर्पयन्, तस्य कृते प्रार्थना कृत्वा, ऋषेः क्रोधः न प्रकटितुं। सः तं अन्तःपुरे गत्वा, परंपरायां तं शान्तां नाम कन्यां समर्पयामास; राजा तस्मै हर्षं प्राप्नोति। एवं, महातेजस्वी ऋष्यश्रृङ्गः तत्र निवसति, सर्वेषां इच्छितानां सह, तस्य पत्नी शान्ता सह। इदं तु श्रोतव्यं वाल्मीकीरामायणे बालकाण्डे। पुनः, हे राजन्, मम हितकारी वाक्यानि श्रुणु, यथा तस्य ज्ञानी देवता उवाच। इक्ष्वाकुवंशे जन्म गत्वा, धर्मशीलः राजा दशरथः प्रसिद्धः सत्यता। तस्य मित्रं अङ्गराजः अस्ति, तस्य च भाग्यशाली कन्या शान्ता अस्ति। अङ्गराजस्य पुत्रः रोमपादः ज्ञातः; तेन राजा दशरथः तं गन्तुं प्राप्नुयात्। "अहं पुत्रहीनः, हे धर्मात्मन्; शान्तायाः पतिः मम कृते यज्ञं कर्तुं वाञ्छति, यथा पुत्रं च वंशं च प्राप्नुयाम" इति राजा उवाच। राज्ञः वाक्यानि श्रुत्वा, मनसि चिन्तयित्वा, सः शान्तायाः पतिं, यः पुत्रं अस्ति, तस्य सहिष्णुता दास्यति। सः तं ऋषिं स्वीकृत्य, चिन्तां त्यक्त्वा, हर्षेण यज्ञं कर्तुं मनसि संकल्पितः। राजा दशरथः, कीर्तिं वाञ्छन्, युज्यते हस्तं, ऋष्यश्रृङ्गं, सर्वोत्तमं ब्राह्मणं च धर्मज्ञं च। सः यज्ञार्थं, पुत्रार्थं, स्वर्गार्थं च, तस्य चित्ते इच्छितं फलं प्राप्नुयात्। तस्मिन् चतुर्णां पुत्राणां, अनन्तवीर्याणां, यः वंशं स्थापनं कुर्युः, सर्वभूतानां मध्ये प्रसिद्धाः। अतः, हे पुरुषसिंह, स्वकीयेन सम्मानं सह, महान् राजा, योधयित्वा गत्वा। सुमन्त्रस्य वाक्यं श्रुत्वा, दशरथः हृष्टः अभवत्; वसिष्ठेन सह परामर्शं कृत्वा चारीयस्य वचनं श्रुत्वा। सः तस्य अन्तःपुरे च मन्त्रीणां सह, तत्र गन्तुं यत्र सः ब्राह्मणः अस्ति, वनानि च नदीनि च धीमेण गत्वा। सः तं स्थले गत्वा, यत्र प्रमुखः ऋषिः रोमपादस्य समीपं अस्ति। दशरथः तं ऋषिपुत्रं, अग्निसमानं दृष्ट्वा, तस्मै उचितं सम्मानं कृतवान्। तस्य मित्रत्वेन रोमपादः, महान् हर्षेण, ज्ञानी ऋषिपुत्रं सर्वं कथयामास। सः तं मित्रत्वं च कुटुम्बत्वं च समर्प्य, तस्मिन् सप्रेमेण श्रेयसा, सर्वोत्तमः पुरुषः तत्र स्थास्यति। सप्तदिवसद्वयं, राजा राजा रोमपादाय वदति: "हे पुरुषसिंह, शान्ता, तव कन्या, तस्य पतिना सह इदानीं अस्ति।" "सा मम नगरे गत्वा, महानां कार्याणां हेतु अस्ति।" राजा तस्य सहमतिं प्राप्य, ज्ञानीं प्रार्थितवान्। सः ब्राह्मणं उवाच, "त्वं तव पत्न्या सह गत्वा।" ऋषिपुत्रः, प्रतिज्ञां कृत्वा, राजा उवाच, "एवम् अस्तु।" राज्ञा अनुमतं प्राप्य, सः पत्न्या सह प्रस्थानं कृतवान्; उभौ, प्रेमात्, हस्तयुग्मं कृत्वा आलिङ्गितवन्तौ। दशरथः च महाबलः रोमपादः हृष्टः अभवत्; तदनन्तरं मित्रं प्रस्थानं कृत्वा, रघुवंशजः गच्छति।