सीता तु रामस्य वचः श्रुत्वा, शोकसंतप्ता, अश्रुपूर्णमुखी शनैः शनैः इदं वचनं अब्रवीत्। "त्वया यानि वनवासे दोषरूपाणि उक्तानि, तानि सर्वाणि अहं तव स्नेहात् गुणरूपाणि एव पश्यामि। मृगाः सिंहाः गजाः व्याघ्राः शरभाः उष्ट्राः वराहाः च, तथा अन्ये अपि वनचराः प्राणी—ते सर्वे, राघव, त्वाम् अदृष्टपूर्वं दृष्ट्वा, भीताः पलायिष्यन्ति; सर्वे हि त्वत्तः भयभीताः। अहं त्वया सह वनं गन्तव्या, पितृपितामहाज्ञया; यदि त्वत्तः पृथक् स्थास्ये, राम, तर्हि अत्रैव प्राणान् त्यक्ष्यामि। त्वत्समीपे स्थितायाः मम, राघव, इन्द्रः अपि बलात् अहितं कर्तुं न शक्नुयात्। स्त्री पतिविहीना जीवितुं न शक्नोति; त्वं हि, राम, तादृशं दृष्टान्तं मम दर्शितवान्। अपि च, बुद्धिमन्, अहं ब्राह्मणैः पित्र्गृहे पुरा श्रुतवती यत् मया वनवासः कर्तव्यः इति। तद्वचनं गृहस्थैः ब्राह्मणैः श्रुत्वा, महाबाहो, अहं सदा वनवासे उत्सुका अभवम्। वनवासाय आज्ञा प्राप्यते इति श्रूयते; तस्मात् त्वया सह अहं गमिष्यामि—अन्यथा न अस्ति, प्रिय। ताम् आज्ञां पालयित्वा त्वया सह गमिष्यामि; कालः प्राप्तः, ब्राह्मणवचनं सत्यम् अस्तु। वने बहून् क्लेशान् अहं जानामि, वीर, ये च अशिक्षितचित्तैः सह्यन्ते। कन्यायाः अवस्थायाम् अपि मम पित्र्गृहे, ममात्रा समक्षं, शीलसम्पन्नया परिब्राजिकया वनवासस्य श्रुतिः कृतम्। त्वया मया पूर्वम् अपि अनेकेषु कालेषु वनगमनाय याचितम्, नित्यं त्वया सह गन्तुम् इच्छन्त्या मया। अहम् अपि, राघव, वनगमनाय सिद्धा; वीरस्य वनवासः मे रोचते। शुद्धेन मनसा, स्नेहात्, अहम् अनघा रहिष्यामि; पतिः हि परमं दैवतं। मरणानन्तरं अपि, भगवन्, मम त्वया सह योगः भविष्यति; एतद् हि प्रसिद्धब्राह्मणैः श्रुतम्। अस्मिन्लोके या स्त्री पितृभिः दत्तोदका धर्मेण पतिना गृह्यते, सा मृत्योरपि तस्य एव भवति। तस्मात्, स्वगृहात्, त्वया मां धर्मपत्नीं, पतिव्रतां, न नयितुम् इच्छसि—किमर्थं? त्वया मया सह गन्तव्या, अनन्या, अनाथा, सुखदुःखसमाः, काकुत्स्थ, त्वद्भोग्यदुःखभागिनी च। यदि त्वं मां एवं दुःखितां वनं न नयिष्यसि, तर्हि विषं वा वह्निं वा वारिं वा आश्रित्य मृत्युम् उपयास्यामि। एवं सा बहुविधं प्रार्थयन्ती, वनगमने, बलवती रामं न प्रावर्तयत् एकाकी वनं नेतुम्। एवं उक्ता मैथिली, महता शोकेन संता, अश्रूणि स्रवयन्ती भूमिम् इव स्नापयामास। तां चिन्तया संपीडितां दृष्ट्वा, काकुत्स्थः, तस्याः वनगमनं निवारयितुं, क्रोधसमन्वितां वैदेहीं सान्त्वनपूर्वकं मधुरैः वाक्यैः आश्वासयामास। रामेण सान्त्विता मैथिली, जनकनन्दिनी, पुनः पतिं प्रति वनवासाय इदं वचनं उवाच। सा सीता, महता शोकसम्पीडिता, राघवम्, विस्तीर्णवक्षसं, स्नेहेन गौरवेण च, इदं अब्रवीत्—"मम पितरं मिथिलेश्वरं त्वां वरयित्वा, राम, किं पुमांसं स्त्रीरूपिणं इव दृष्टवान्? यदि जनाः अज्ञानात् वदन्ति यत् रामे न महत्तेजः अस्ति, तद् असत्यं, स हि सूर्यवत् प्रकाशते। त्वया किम् अपराधितं, वा किम् ते भीतिः, येन मां अनाथां त्यक्तुम् इच्छसि? जानिहि मां सावित्रीं इव सत्यवतः, ध्यूमत्सेनस्य वीरस्य पत्नीं, सदा तव वशवर्तिनीं। त्वदन्यं न मनसा अपि पश्येयम्, अनघ, त्वया सह गन्तुम् इच्छामि, यथा अन्याः कुलदूषिकाः। त्वं स्वयम् एव, राम, युवतीं, यया सह बाल्याद् वससि, पवित्रां, अन्येभ्यः दातुम् इच्छसि, नर्तकीमिव। यस्य कृते त्वया यथोचितं उक्तं, यस्य कृते त्वं यतसे, तस्मै सर्वदा वश्यः भवितव्यः, अनघ। मां अनन्यां विना वनं न प्रस्थितव्यं; तपो वा अरण्यं वा स्वर्गो वा, सदा त्वया सह एव। त्वां पृष्ठतः गच्छन्त्याः मम न किञ्चित् क्लेशः भविष्यति, यथा विश्रान्तिकालेषु। कुशकाशशरशकुन्तकवनानि मार्गे ये स्यु: ते त्वया सह शय्यावद् मृदूनि इव मे स्युः। प्रिय, महावेगेन उद्भूतः धूलिः यः मयि पतिष्यति, स एव चन्दनपङ्क इव मम रोचिष्यते। यदा पत्रशय्यायाम् अरण्ये शयिष्यामि, तदा किम् अन्यत् सुखतरं स्यात्?" एवं सीता स्वस्नेहसमन्विता, हृदयस्पर्शेन वचसा, वनवासे पतिसंनिधिं पुनः पुनः प्रार्थयन्ती, रामस्य समीपे स्थित्वा तस्य अनुगमनाय दृढनिश्चया बभूव।