राजा दशरथः सत्यप्रतिज्ञः, पूर्वं मातरं कैकेयीं द्वाभ्यां महाभ्यां वराभ्यां अनुगृहीतवान्। तस्याः अभिषेकसमये, राजा रामस्य अभिषेकं संकल्प्य, कैकेयीं तं प्रेरयामास, धर्मबद्धः स प्रतिज्ञा सम्पूर्णीक्रियते। तेन, पितुर्निर्देशेन, रामः चतुर्दश वर्षाणि दण्डकारण्ये वासं कर्तव्यं, भरतः तु युवराज्ये नियुक्तः। तस्मात्, रामः वनवासाय प्रस्थितः तु सीतां द्रष्टुं आगतः, भरतस्य सन्निधौ तस्य विषये कदापि न वक्तव्यम्। ऐश्वर्यसम्पन्नाः पुरुषाः परेषां स्तुतिम् असहन्ते, अतः भरतस्य पुरः रामस्य गुणाः न कथनीयाः। नित्यं युवराज्यं भरताय राजा दत्तवान्; तं विशेषतः सीता च राजा च सम्माननीयौ। रामः गुरोः प्रतिज्ञां पूरयन् अद्यैव वनं गमिष्यति; सीता दृढव्रता भवतु। रामः यदा मुनिसंयुक्तं वनं गच्छति, तदा सीता व्रतं उपवासं च आचरितुं युक्ता। प्रातः उत्तिष्ठ्य, देवपूजां विधिवत् कृत्वा, दशरथं जनाधिपतिं नमितव्या। कौसल्या मातृ, वृद्धा दुःखार्ता धर्मपरायणा, विशेषतः सम्माननीयाः। अन्याः मातरः अपि सदा नमनीयाः, स्नेहभक्तिसेवायुक्ताः सर्वाः मातरः इव। भरतः शत्रुघ्नः च विशेषतः भ्रातृपुत्रवत् माननीयौ, ते रामस्य प्राणात् अधिकप्रियौ। कदापि भरताय अप्रियं न कर्तव्यम्, स हि वैदेही भूमेः कुलस्य च राजा। राजा यः सदाचारैः सेवितः स तुष्टः, विपरीते कोपितः। राजानः अपि स्वपुत्रं त्यजन्ति यदि तेन हानिः क्रियते, बाह्यः अपि योग्यः स्वीकृतः। अतः, सीते, अत्र स्थातव्यम्, राजस्नेहिनी, भरतधर्मरता, सत्यव्रता च भव। रामः महावनं गच्छति, सीता तु अत्र स्थातव्या; यथा कदापि कस्यापि दुष्कृत्यं न कृतवती, तथा रामस्य वचनं पालनीयम्। एवं उक्ते, वैदेही, स्निग्धा, मधुरभाषिणी, प्रेम्णा कोपिता, पतिं प्रति इदं वचनं अब्रवीत्— "किमेतत् राम! त्वया किल स्वल्पं उक्तम्। श्रुत्वा तव वचनं, पुरुषश्रेष्ठ, त्वं मां परिहासं करोति इति मन्ये। नायं तव योग्यः, निन्दनीयः च वाक्यः, वीरैः राजपुत्रैः अस्त्रविद्यायुक्तैः मध्ये वक्तव्यः। पितरः, मातरः, भ्रातः, पुत्रः, स्नुषा—सर्वे स्वं स्वं पुण्यं भुञ्जते, स्वं स्वं भाग्यं अनुवर्तन्ते। स्त्री तु केवलं पतिसंयुक्तं भाग्यं भुञ्जते; अतः अहमपि वनवासाय उपदिष्टा। स्त्रीणां न पितरः, न पुत्रः, न आत्मा, न माता, न मित्राणि—इह वा परत्र वा; पतिः एव मार्गः सदा। यदि त्वं अद्य दुर्गं वनं यास्यसि, राघव, अहं तव पुरतः तृणकण्टकानि पदैः विनाश्य गमिष्यामि। ईर्ष्यां कोपं च त्यक्त्वा, पानान्ते जलं यथा, त्वं मां विश्वासेन नेतुम् अर्हसि; मयि पापं नास्ति। राजमहान् विमानः वा, आकाशगमनं वा, सर्वत्र पतिपादच्छाया स्त्रीणां श्रेष्ठा। मातृपितृभ्यां बहुधा उपदिष्टा अस्मि; अधुनैव किमपि वक्तव्यं नास्ति, यथानिश्चयं तथा कर्तव्यम्। अहं दुर्गं वनं गमिष्यामि, मनुष्यहीनं, विविधमृगसंयुक्तं, व्याघ्रगणैरासक्तं। पितृगृहे यथा सुखं वसामि, तथा वनं वसिष्यामि, त्रैलोक्यं न मम चिन्ता, पतिसंयुज्य एव। सदा तव सेवा, संयता, पतिसंयता, मधुगन्धिनि काञ्चनेषु कुसुमेषु त्वया सह रमिष्यामि। त्वं अन्यानपि वनं रक्षitum् समर्थः, कथं न मां, सम्मानदायक! अतः अद्यैव त्वया सह वनं गमिष्यामि, न संशयः; महाभाग, निश्चयं कृत्वा न निवर्तनीयम्। सदा फलमूलोपजीविनी भविष्यामि, न संशयः; त्वया सह वसन्ती न तव दुःखं करिष्यामि। तव पुरतः गमिष्यामि, तव भोजनानन्तरं भोजनं करिष्यामि; ततः पर्वतानि, सरांसि, झीलानि द्रष्टुम् इच्छामि। तव रक्षायुक्ता निर्भया सर्वत्र पद्मवनानि, हंसबकयुक्तानि, सुमनोहराणि द्रक्ष्यामि। त्वया सह, वीर, तानि सुखेन द्रष्टुम् इच्छामि; तेषु सरांसि स्नानं करिष्यामि, सदा तव भक्त्या। त्वया सह, विशालाक्षि, परमानन्दं रमिष्यामि; सहस्रवर्षाणि वा शतवर्षाणि वा त्वया सह। नाहं प्रतिक्रमिष्यामि; स्वर्गः अपि न मे प्रियः। यदि त्वया विना स्वर्गवासः स्याद्, राघव, पुरुषसिंह, न तं कामये। दुर्गं वनं गमिष्यामि, मृगवानरगजसंयुक्तं; तत्र पितृगृहे यथा वसिष्यामि, तव पादयोः, तव अनुमत्याः।" एवं रामस्य वचनं श्रुत्वा, सीता स्वस्य पतिसंयुक्तं धर्मं, निश्चयं च, प्रकटयामास।