एवं श्रुत्वा राजा ब्राह्मणं प्रत्युवाच—"एवं भवतु" इति। ततः स ब्राह्मणः मन्त्रिणश्च तद्वदाचरन्। तदनन्तरं मुख्याः वेश्यास्तु तद्वचनं श्रुत्वा महद्वनं प्रविश्य, तपोवनस्य समीपे तं मुनिपुत्रं द्रष्टुम् उद्यताः। स तु मुनेः स्थिरात्मजः, यः सदा तपोवने वसन् पित्रा सह सन्तुष्टः, कदापि तस्मात् तपोवनात् न दूरं गच्छति स्म। स च तपस्वी जात्यादारभ्य नारीं न पुरुषं नापि नगरात् राज्याद्वा कञ्चिद् अन्यं प्राणिनं दृष्टवान्। ताः स्त्रियः नानाविधानि वसनानि धारयन्त्यः मधुरस्वरेण गायन्त्यः तं मुनिपुत्रमुपसृत्य सर्वाः सन्ददुः। "को भवान् ब्राह्मण? इह किं कुर्वसि? ज्ञातुमिच्छामः। त्वं किमर्थम् एकाकी घोरं शून्यं च वनं विचरस्य? वद," इति ताः पप्रच्छुः। ताः पूर्वं अदृष्टरूपाः मोहिनीः स्त्रियः तस्य हृदयं वनान्तरे स्पृशन्त्यः, स ताः पित्रर्थं वक्ष्यामि इति निश्चितवान्। "अस्माकं पिता विभाण्डकः, अहं तस्यात्मजः। मम नाम कर्म च लोके ऋष्यशृङ्ग इति प्रसिद्धम्। अस्माकं तपोवनं समीप एव, हे सुन्दर्यः, यथाशास्त्रं यथाशक्ति च भवतीभ्यः अत्रातिथ्यं दास्यामि," इति स उवाच। तस्य मुनिपुत्रस्य वचनं श्रुत्वा सर्वाः स्त्रियः तं तपोवनं द्रष्टुम् उद्यताः, तस्मात् सर्वाः तत्र ययुः। तत्र आगत्य मुनिपुत्रः ताः सत्कारं चकार—"इदं पाद्यं, इदं अर्घ्यं, एते मूलानि फलानि भवतीनां" इत्यादि। तत्सत्कारं लब्ध्वा ताः स्त्रियः उत्सुकाः अभवन्; किन्तु मुनिं भीता शीघ्रं गन्तुम् उद्यताः। "हे ब्राह्मण, एतानि अपि अस्माकं श्रेष्ठानि फलानि—त्वं गृहाण, आर्य, शीघ्रं खाद," इति ताः ऊचुः। ततः सर्वाः प्रमुदिताः तं परिष्वज्य, मधुराणि पिष्टकानि विविधानि च स्वादूनि भोज्यानि तस्मै ददुः। तानि फलानि आस्वाद्य स तेजस्वी, "एतानि फलानि" इति मेनिरे, यतः स सदा वने वसन् तादृशं स्वादु न कदापि आस्वादितवान्। अनुज्ञां दत्त्वा, स्वव्रतानि च निवेद्य, ताः स्त्रियः मुनिं भीता पित्रा तस्य, यथोक्तं त्वरितं निर्जग्मुः। तासु सर्वासु गच्छन्तीषु, काश्यपवंशजः स मुनिपुत्रः हृदि व्याकुलः सञ्जातः, स शोकवशात् वने विचरन् अभवत्। पुनः, द्वितीयदिने, स वीर्यवान् विभाण्डकात्मजः, द्युतिमान्, तं देशं पुनः पुनः चिन्तयन् आगतः। तत्र स ताः चारुतराः, सुसंस्कृताभरणधारिण्यः स्त्रियः ददर्श; ताः मुनिपुत्रमागच्छन्तं दृष्ट्वा हृष्टमनसः अभवन्। सर्वाः समीपमागत्य तं प्राहुः—"सौम्य, अस्माकं आश्रमं गच्छ" इति। "अत्र बहूनि अद्भुतानि मूलफलानि सन्ति; नूनं तव विशेषं भाग्यं अत्र सम्पद्यते" इति ताः ऊचुः। तासां सान्त्वनपूर्वं वचनं श्रुत्वा स मुनिपुत्रः तत्र गन्तुम् उद्यतवान्, स्त्रियः च तं निन्युः। यदा स महात्मा मुनिः तत्र नीयमानः आसीत्, तदा सहसा देवाः वर्षं ववर्षुः, येन जगत् प्रमुदितम्। तस्मिन् वर्षेण स तपस्वी मुनिः तत्र आगतः; राजा तं मुनिं प्रतिगन्तुं निर्गत्य, शिरसा भूमौ प्रणम्य तिष्ठति। स तं यथाविधानं सत्कार्य, अर्घ्यं च दत्त्वा, तं प्रसादयामास, यथा कोपः मुनौ न प्रविशेत्। स तं अन्तःपुरं नीत्वा, यथान्यायं, शान्तां कन्यां स्वदुहितरं प्रशान्तचित्तः तस्मै ददौ; राजा तेन परमं हर्षं लेभे। एवं स महान् द्युतिमान् ऋष्यशृङ्गः तत्र, सर्वाभिः कामैः पूजितः, भार्यया शान्तया सह वसति स्म। एवमेकादशः सर्गः श्रीमद्वाल्मीकि रामायणे बालकाण्डे श्रोतव्यः। पुनः, हे राजन्, मम हितानि वचनानि शृणु, यथा स प्राज्ञः श्रेष्ठो देवः उक्तवान्। इक्ष्वाकुवंशे जातः उच्चधर्मात्मा राजा दशरथः भविष्यति, सत्यनिष्ठतया प्रसिद्धः। स राजा अङ्गराजेन सख्यम् करिष्यति, तस्य च महाभाग्या कन्या शान्ता नाम भविष्यति। अङ्गराजस्य पुत्रः रोमपादः इति विख्यातः; स एव महात्मा दशरथः तं प्रति गमिष्यति। स राजा—"अहं पुत्रहीनः, धर्मज्ञ, शान्तायाः पतिः यथोपदिष्टं मम यज्ञं कुर्यात्, सन्ततिसम्पत्तये कुलस्य च वृद्धये"—इति वक्ष्यति। राज्ञः वचनं श्रुत्वा, मनसा विचिन्त्य, स स्वात्मनियमनात् शान्तायाः पतिं, येन पुत्रः अस्ति, दास्यति। स मुनिं लब्ध्वा राजा चिन्ताविमुक्तः, हृष्टचित्तः यज्ञं समारभ्य यथाशक्ति करिष्यति। राजा दशरथः, कीर्तिं कामयन्, अञ्जलिं कृत्वा, धर्मज्ञं ब्राह्मणश्रेष्ठं ऋष्यशृङ्गं वरयिष्यति। स नरपतिः, यज्ञार्थं, सन्तत्यर्थं, स्वर्गस्य च कामनया, तस्मात् ब्राह्मणश्रेष्ठात् अभिलषितं फलम् अवाप्स्यति। तस्मात् तस्य चत्वारः अतुलबलाः पुत्राः भविष्यन्ति, ये वंशं स्थापयिष्यन्ति, सर्वेषां भूतेषु च कीर्तिमन्तः भविष्यन्ति। तस्मात्, नरशार्दूल, त्वं स्वयम् यथार्हं सत्कारपूर्वकं, महाबाहो, सेनया रथैः च सह गच्छ। सुमन्त्रस्य वचः श्रुत्वा, दशरथः प्रमुदितः अभवत्; वसिष्ठेन मन्त्रयित्वा, सारथिवाक्यं श्रुत्वा च।