एकदा, राज्यम् प्राप्तः महाबीरः भरतः, तु राज्यं न इच्छति। स वनं गत्वा रामस्य चरणयोः कृते प्रार्थना आरभते। महात्मा रामं, सत्यवीर्ययुक्तं, सादरं च प्रार्थयामास। सः रामं वदति, "त्वमेव राजा, धर्मज्ञः" इति। किन्तु रामः, पिता आदेशानुसारं, राज्यं न स्वीकृतवान्; तस्मिन् स्थले, सः पुनः पुनः तस्य च sandals राज्यम् अर्पितवान्। ततः भरतः, रामस्य भ्रातुः प्रेरितः, स्वगृहम् प्रतिगच्छति; यद्यपि तस्य अभिलाषा न साधिता, सः रामस्य चरणयोः स्पर्शं करोति। नन्दिग्रामे, प्रख्यातः सत्यवादी आत्मनियामकः भरतः रामस्य प्रतिक्षां करोति। किन्तु रामः, नगरवासिनः आगमनं दृष्ट्वा, मनः संकुचितं कृत्वा दण्डकवनं प्रवेशति। दण्डकवनं प्राप्य, कमलनयनः रामः विराधं दानवं हत्वा शारभङ्गं दृष्ट्वा। सः सुतिक्ष्णं, अगस्त्यं च, अगस्त्यस्य भ्रातरं च दृष्ट्वा, अगस्त्येन वचः श्रुत्वा इन्द्रस्य धनु: प्राप्यते। महानन्देन, रामः एकं खड्गं च अनन्तक्विवरं च प्राप्य, तस्मिन् वनं वसति। तत्र सर्वे ऋषयः दानवाः च असुराः च नाशाय आगत्य, रामः तेषां रक्षां वचनं ददाति। "आवश्यकं दानवाः युद्धे नाशयिष्ये" इति रामः प्रतिज्ञां करोति। तस्य वासे, दानवी शूर्पणखा, या सर्वरूपाणि धारयति, जनस्थाने वसति, विकृतं जातवती। तस्य वचः श्रुत्वा, सर्वे दानवाः, खरः, त्रिशिरः, दुषणः च सक्रियः सन्ति। रामः तान् युद्धे हत्वा, जनस्थाने निवसन्तं वसन्तं, चतुर्दश सहस्रदानेन हतवान्। तत्र, तस्य जनानां हतिः श्रुत्वा, रावणः क्रोधेन व्याकुलः जातः। सः मारीचं दानवम् मित्रं कर्तुं यत्नं करोति; यद्यपि मारीचः तं निरुत्साहितुं प्रयासं करोति, रावणः न श्रुते। "त्वं तस्य शक्तिम् अतिक्रमितुं न शक्नोषि" इति मारीचः रावणं वदति। तथापि, भाग्येन प्रेरितः, रावणः मारीचं सह तस्मिन् आश्रमं गच्छति; चतुरं तौ राजपुत्रौ दूरं प्रलोभितौ। सः रामस्य पत्नीं अपहरति, गृध्रराजं जातायुः हत्वा; गृध्रं हतं दृष्ट्वा च सीतायाः अपहरणं श्रुत्वा— रामः, विषादेन पीडितः, दुःखितः जातः; तस्य मनः विकृतं जातम्। तेन दुःखेन, सः गृध्रराजं जटायुः दाहयित्वा अग्निं प्रज्वाल्य तं च शान्तिं प्राप्यते। सीतां वनं अन्वेष्टुं गत्वा, एकं भीषणं दानवं कबन्धं दृष्ट्वा। तं हत्वा, बलशाली रामः तस्य शरीरं दहति; कबन्धः स्वर्गं गत्वा, रामं शबरीं धर्मपत्नीं च ज्ञापयति। "शबरीं गच्छ, या धर्मेण समर्पिता" इति रामः राघवस्य वचः श्रुत्वा, तेजस्वी राक्षसद्वेषी रामः शबरीं गच्छति। शबरीं सम्यक् पूज्य, रामः दशरथस्य पुत्रः, पम्पा सरसि हनुमानं दृष्ट्वा। हनुमतः वचः द्वारा, सः सुग्रीवं दृष्ट्वा; रामः, बलशाली, सुग्रीवाय सर्वं कथयति। आरम्भात्, तस्य सर्वं घटनां, विशेषतः सीतायाः विषये, रामः कथयति; सुग्रीवः वानरः, सर्वं श्रुत्वा। सः रामस्य सखा, अग्निना साक्षीः, हर्षेण सह बन्धनं करोति; ततः सुग्रीवः तस्य शत्रुत्वं वर्णयति। सर्वं रामाय सुग्रीवः दुःखितः च प्रेमपूर्वकं उद्घाटयति; रामः तं वलीं हतुम् प्रतिज्ञां करोति। तत्र वानरः सुग्रीवः वलीं बलं वर्णयति; सः रामस्य शक्तिं विषये सदा संशयं करोति। रामस्य विश्वासार्थं, सुग्रीवः दण्डुभिः, यः पर्वतस्य सदृशः, दर्शयति। बलशाली रामः, हंसतः, तं दृष्ट्वा, तस्य पादेन दश योजनेन प्रक्षिपति। पुनः, एकस्मिन् महाशक्तिम् तीर्य, सः सप्त शाला वृक्षान्, पर्वतं च, अधः पातयति, यः विश्वासं ददाति। ततः, प्रसन्नः च विश्वासयुक्तः, महावानरः रामं सह किष्किन्धा गुहां गच्छति। ततः सर्वश्रेष्ठः वानरः सुग्रीवः, सुवर्णवर्णः, गर्जति; तस्य महागर्जनेन, वानरराजः प्रकटः जातः। तत्र तारा सह परामर्शं कृत्वा, वलीं सुग्रीवः साक्षात् गच्छति; रामः तं एकस्मिन् बाणेन हतवान्। ततः, सुग्रीवस्य प्रार्थनायाः अनन्तरम्, वलीं हत्वा, रामः सुग्रीवं तस्मिन् राज्ये पुनः प्रतिपादयति। वानराणां प्रमुखः सर्वे वानराः, सीतायाः अन्वेषणाय सर्वदिशां प्रेषिताः। ततः, गृध्रराजः सम्पातिः वचः श्रुत्वा, बलशाली हनुमानः समुद्रं शतयोजनं पारं गत्वा। तत्र, रावणस्य लङ्कायां, सीतां दृष्ट्वा, यः चिन्तायाम् स्थितम्, अशोकवनं प्रविष्टाम्।