राज्ञा रोमपदेन ऋष्यश्रृङ्गं, विबन्धानकसुतं, वेदेषु पारङ्गतं, यथायोगं समादिष्टं, शान्तां तस्य कन्यां विवाहाय समर्पयितुं विधिनिषेधं चक्रे। तस्य वचांसि श्रुत्वा राजा चिन्तितः सञ्जातः, किमर्थं तं शक्तिमन्तं ऋषिं इह आनयितुं शक्यते इति विचारयामास। ततः मन्त्रिभिः सह विचार्य, बुद्धिमान् राजा याजकान् च मन्त्रिणः प्रेषयितुं आज्ञापयामास, तेषां प्रति सम्मानपूर्वकं व्यवहारं कृत्वा। किन्तु तस्य आज्ञां श्रुत्वा ताः जनाः, मनःशान्तिं न गत्वा, ऋषिं भयात् न गन्तुं मनोभिलाषां चक्रुः। विचार्य ताः राजा प्रति एषां वदन्ति, "वयं तं ऋषिं इह आनयिष्यामः, अत्र दोषः नास्ति।" एतेन, अंगराजेन ऋष्यश्रृङ्गः नर्तकिभिः सह आनितः; ततः वर्षा पतितवती, शान्ता तस्मै प्रदत्ता। ऋष्यश्रृङ्गः तव जामाता जातः, सुतानां प्रदाने च तं सन्तोषः, यद्वद् सनत्कुमारः उक्तवान्। ततः दाशरथः सुमन्त्रं प्रति हृष्टः वदति, "ऋष्यश्रृङ्गं कथं इह आनितः इति मां ज्ञापय।" ततो सुमन्त्रः राजा प्रति वदति, "सर्वे मन्त्रिभिः सह श्रुत्वा, यथा ऋष्यश्रृङ्गः इह आनितः, ततः श्रुत्वा वदामि।" रोमपादः मन्त्रिभिः च याजकः सह वदति, "वयं सुरक्षितं च दोषरहितं च उपायं समाकल्पितवाम।" ऋष्यश्रृङ्गः, यः वनं गच्छति, तपः साधयति च, स्त्रीणां, भोगानां च अपरिचितः अस्ति। सङ्कल्पितं, "सुखदायिनीं विषयानां द्वारा तं शीघ्रं नगरे आनयिष्यामः," इति चक्रुः। "सुन्दराणि नर्तक्यः, अलङ्कृताः, तत्र गत्वा तं सम्मानपूर्वकं आनयन्तु," इति च समर्पयामास। राज्ञा एषां वचांसि श्रुत्वा, "एवम्," इति प्रत्युत्तरं ददाति। याजकः च मन्त्रिणः च तदनुसारं कार्यं कुर्वन्ति। ततः प्रमुखनर्तक्यः महान्तं वनं प्राप्य, आश्रमस्य समीपे तं दृष्टुं प्रयत्नं कुर्वन्ति। सदा आश्रमं निवसति, सदा पिता सह समर्पितः ऋष्यश्रृङ्गः दूरं न गच्छति। जन्मतः तं तपस्विनं न तत्र स्त्रीं, न पुरुषं, न किञ्चन नगरे दृष्टं। ताः नर्तक्यः, विविधवस्त्रैः अलङ्कृताः, मधुरस्वरैः गानं कृत्वा ऋष्यश्रृङ्गस्य पुत्रं समीपं गच्छन्ति च। "कः त्वं, हे ब्रह्मन्? किमर्थं अत्र गच्छसि? वयं ज्ञातुं इच्छामः।" इत्येवम् आहुः। ताः स्त्रीः, याः पूर्वं अदृष्टवती, मनोहराः, तस्य हृदयम् उत्प्रेरयन्ति, सः च पिता विषये वदितुं संकल्पयति। "अस्माकं पिता विबन्धानकः, अहं तस्य स्वसुतः। मम नाम च कार्याणि जगति ऋष्यश्रृङ्ग इति प्रसिद्धानि।" "अस्माकं आश्रमः समीपे अस्ति, हे सौम्याः। अहं यथायोगं युष्मान् उचितं सत्कारं दास्यामि।" ऋष्यश्रृङ्गस्य वचांसि श्रुत्वा ताः स्त्रियः तं आश्रमं गन्तुं संकल्पयामासुः, सर्वे तत्र गत्वा। यदा ते आगत्य, ऋष्यश्रृङ्गः सत्कारं कृत्वा, "अत्र पाणिप्रक्षालनाय जलं अस्ति, अत्र चरणप्रक्षालनाय जलं अस्ति, अत्र युष्माकं कृते मूलानि च फलानि सन्ति।" इति वदति। ते तस्य सत्कारं प्राप्य उत्सुकाः जाताः, किन्तु ऋषिम् भयात् शीघ्रं प्रस्थानं चक्रुः। "हे ब्रह्मन्, अत्र अपि वयं उत्तमानि फलानि सन्ति—कृपया तानि गृहीतुं, उद्युक्तं च भक्षय।" ततः ताः सर्वे हृष्टाः तं आलिङ्ग्य, मधुरपाकानां च ददाति। ते फलानि चखुर्वन्, तेजस्विनः, "एषां फलानि," इति मननं कुर्वन्, यः सदा वनं निवसति, एतानि कदापि न चखुर्वन्। ततः ताः स्त्रिया ऋष्यश्रृङ्गस्य पुत्रं परित्यज्य, तस्य पिता विषये भयं च ज्ञात्वा, आज्ञां प्राप्य प्रस्थानं चक्रुः। यदा ताः सर्वे गत्वा, ऋष्यश्रृङ्गः, कश्यपसुतः, हृदयेन दुःखितः, भ्रमणं आरभते। ततः अनन्तरदिवसे, तं वीरं विबन्धानकसुतं, रूपेण विशिष्टं, तत्र आगत्य, पुनः ताः स्त्रियः दृष्ट्वा हृष्टाः जाताः। ते सर्वे समीपं गत्वा एषां वदन्ति, "हे सौम्य, अस्माकं आश्रमं गत्वा आगच्छ।" "अत्र अनेकानि अद्भुतानि मूलानि फलानि सन्ति; अत्र तव विशेषं भाग्यं प्रकटिष्यते।" तेषां हृदयवाक्यं श्रुत्वा, सः गन्तुं संकल्पयति, तदा ताः स्त्रियः तं गन्तुं मार्गदर्शयन्ति। यदा तं महात्मन् ऋषिं तत्र आनयन्ति, सहसा देवाः वर्षां प्रक्षिपन्ति, लोकं हृष्टिं ददन्ति। तेन वर्षेण, तपस्वी ऋषिः आगत्य, राजा तं समागत्य, पृथिव्यां मस्तकं वदनं तले निमेषं कृत्वा। सर्वे सम्मानपूर्वकं तं जलं समर्पयन्ति, चित्तं च याचन्ति, यतः ऋषिं क्रोधः न गमिष्यति। तं आन्तर chambers गत्वा, नियमेन, शान्तां तस्य पुत्रीं शान्तां शान्तिमनसा समर्पयामास; तस्मिन् राजा सुखं प्राप्यते।