राजानं प्रियम्, एषः प्रजाप्रतिष्ठितः ज्ञातः, ब्रह्मणैः च सर्वदा कथितः। यदा सः एषः स्थितः, तदा निश्चितं कालः आगतः। तस्मिन् समये, यदा सः यज्ञ अग्निं च पितरं च सेवते, तदा शक्तिमान् रोमपदः प्रसिद्धः अभवत्। अङ्गदेशस्य प्रजाप्रिया एकः महाबलः राजा उदितः भविष्यति; किन्तु तस्य राजा द्वारा एकः भयंकरः आपद् भविष्यति। सः विद्वद् ब्रह्माणः समाह्वयिष्यति, "त्वं यज्ञकर्मणां ज्ञाता, लोके च प्रचलितानि नियमानि जानासि।" इति राजा तान् उवाच। "कृपया मां उचितं आचारं च प्रायश्चित्तं च शिक्षत।" इत्युक्त्वा, सर्वे प्रमुखाः ब्रह्मणः राजा प्रति प्रतिवचनं ददति। तेषां ब्रह्माणः, वेदेषु सिद्धाः, राजा प्रति वदन्ति, "हे राजा, सर्वे साधनैः विबन्धकस्य पुत्रं अत्र आनय।" "अत्र आनयित्वा, विबन्धकस्य पुत्रं ऋष्यश्रृङ्गं, यः वेदेषु सिद्धः, तव पुत्री शान्तां विवाहं उचितकर्मणः सह दातव्यः।" इति तेषां वाक्यं श्रुत्वा, राजा चिन्तितः अभवत्, किमर्थं तं शक्तिमान् ऋषिं अत्र आनयिष्यति इति मनसि विचारं कृतवान्। ततः, मन्त्रिभिः सह विवेचनं कृत्वा, बुद्धिमान् राजा स्वप्रीतज्ञैः पुरोहितैः च प्रेषयिष्यति। किन्तु राजा आदेशं श्रुत्वा, तेषां जनाः, चिन्तिताः च, शिरो नतं कृत्वा, ऋषिं गन्तुं संकोचं कृतवन्तः, तं राजा अन्यथा मन्यन्ते। विचारात्, ते राजा प्रति वदन्ति, "वयं ऋषिं अत्र आनयिष्यामः, एषः दोषः न भविष्यति।" इत्युक्त्वा, अङ्गराजेन ऋष्यश्रृङ्गः, courtesans द्वारा आनितः; ततः वर्षा पतितवती, च शान्ता तस्मिन् दत्ताऽभवत्। ऋष्यश्रृङ्गः तव जामाता अभवत्, सः तव पुत्राणां प्रदाता भविष्यति; एषः सर्वं संनत्कुमारेन उक्तः। तदनन्तरं, दाशरथः प्रसन्नः सुमन्त्रं उवाच, "कथं ऋष्यश्रृङ्गः अत्र आगतः?" ततः दाशरथस्य प्रेरितः सुमन्त्रः एतेषां वाक्यानि उवाच, "सर्वे मन्त्रिभिः सह श्रुत्वा, यथा ऋष्यश्रृङ्गः अत्र आगतः, तद्विषये श्रूयताम्।" रोमपदः, तस्य मन्त्रिभिः च पुरोहितेन सह, "वयं एकं निष्कलङ्कं उपायं योजयामः।" इति उक्तवान्। ऋष्यश्रृङ्गः, यः वनं निवसति, तपः च अध्ययनं कुर्वन्, स्त्रीणां, भोगानां च अनभिज्ञः, तस्य मनः विक्षिप्तं कर्तुं, आकर्षकं सुखदं वस्त्राणि योजयेम। "अयं उपायः निश्चितः।" इति उक्त्वा, सुन्दराः courtesans, अलंकारैः सज्जिताः, तत्र गन्तुं योजयिष्यन्ति। स राजा "यथा भवेत्, तथा भवतु।" इति प्रतिवचनं ददाति। ततः, प्रमुखाः courtesans महतां वनं प्रविष्टाः; तस्य आश्रमस्य समीपे, तं दृष्टुं प्रयासं कुर्वन्ति। ऋष्यश्रृङ्गः, यः सदा आश्रमं निवसति, सः चित्तेन तस्मिन् स्थले नातिवृत्तः। जन्मतः, सः कदापि स्त्रीं, पुरुषं, वा अन्यं जनं नगरं वा राज्यं न दृष्टवान्। ते स्त्रियः, विविधवस्त्रैः अलङ्कृताः च सुगन्धितैः स्वरैः गानं कुर्वन्तः, ऋष्यश्रृङ्गस्य पुत्रं समीपं गत्वा, तं वदन्ति, "हे ब्रह्मन्, त्वं कः? अत्र किमर्थं गच्छसि? अयं दुष्करः, शून्यं वनं—कृपया वद।" ते स्त्रियः, याः पूर्वं न दृष्टाः, आकर्षकाः च, तस्य हृदयम् उत्तेजयन्ति। सः तान् प्रति मनसि चित्तं कृत्वा, पिता विष्यभन्दकस्य विषये वदितुं ठाणुं मन्यते। "अस्माकं पिता विबन्धकः अस्ति, अहं तस्य पुत्रः। मम नाम च कर्माणि जगति प्रसिद्धानि—ऋष्यश्रृङ्गः।" "अस्माकं आश्रमः समीपे अस्ति, हे सुन्दराणि, अहं युष्मानां उचितं आतिथ्यं दास्यामि।" इति वदित्वा, सः तान् आश्रमं गन्तुं प्रोत्साहितवान्। ते तत्र आगत्य, ऋष्यश्रृङ्गः आतिथ्यं कृतवान्, "इदं पाणिप्रक्षालनं, इदं पादप्रक्षालनं, एषां अत्र फलानि च।" ते तस्य आतिथ्यं प्राप्य, सर्वे उत्सुकाः अभवन्, किन्तु ऋष्यश्रृङ्गस्य पिता भयात्, शीघ्रं प्रस्थानं कृतवन्तः। "हे ब्रह्मन्, एतेषां उत्तमानि फलानि, कृपया स्वीकुरु, महोदय, विलम्बं न कुरु।" ततः सर्वे, हर्षिताः, तं आलिङ्ग्य, मधुरान्नानि च विविधानि ददति। ते फलानि चक्षुषां समर्प्य, ऋष्यश्रृङ्गः, "एषः फलः," इति मनसि चिन्तयति, यः सदा वनं निवसति, कदापि एतेषां स्वादं न ज्ञातवान्। ततः, स्त्रियः तस्य पुत्रं वदित्वा, तं प्रस्थानं कृतवन्तः। यदा सर्वे ताः गत्वा, ऋष्यश्रृङ्गः, कश्यप वंशजः, हृदयेन दुःखितः अभवत्, चित्तं च भ्रमणं प्रारब्धवान्। ततः, द्वादशे दिने, बलवान् विबन्धकस्य पुत्रः, दिव्यरूपेण, तत्र आगतः, पुनः मनसि चिन्तयन्। तत्र, तं ददर्श, आकर्षकाः, सज्जिताः स्त्रियः; तं दृष्ट्वा, तेषां हृदयेषु हर्षः प्रकटितः। ते सर्वे समीपं गत्वा, एतेन वदन्ति, "नम्रः, आगच्छ तस्मिन् आश्रमे।" एवं कृतम्।