राजानं प्रजापतिसंमुखे वचनं प्रकट्य मुनिभिः, "हे राजन्, तव पुत्रस्य आगमनं विषये, कश्यपस्य पुत्रः विभाण्डकः अस्ति," इति ज्ञापितम्। तस्य पुत्रं ऋष्यश्रृङ्गं नाम भविष्यति, स च वनं वासयन्, सदा मुनिभिः सह वसति। स श्रेष्ठः ब्राह्मणः अन्यान् न ज्ञात्वा, पिता मार्गं पालयन्, द्विविधं ब्रह्मचर्यं पालयिष्यति। एषः च सर्वत्र प्रख्यातः, हे राजन्, ब्राह्मणैः सदैव कथ्यते; यथा तस्मिन् प्रकारे तस्य नियतकालः आगतः। तस्मिन् समये, यदा स पवित्राग्निं च पिता च सेवा कुर्वन्, तदा शक्तिमान् रोमपादः प्रसिद्धः अभवत्। स शक्तिशाली राजा, अंगदेशे प्रसिद्धः, आगमिष्यति; किन्तु तस्य राजा द्वारा एकः महादुःखः भविष्यति। स विद्वान् ब्राह्मणान् आमन्त्र्य, "भवान् यज्ञविधानं च लोकविधानं ज्ञातः," इति वदति। "यथा उचितं विधिः च प्रायश्चित्तं च कर्तव्यं, तद्विषये मां उपदिशत," इति राजा प्रार्थयति। तेन वदितं, सर्वे प्रमुखाः ब्राह्मणाः राजा प्रति प्रतिवदन्ति, "हे राजन्, सर्वे उपायेन विभाण्डकस्य पुत्रं इह आगच्छतु।" "विभाण्डकस्य पुत्रं ऋष्यश्रृङ्गं इह यथायोग्यं सम्मानपूर्वकं आगच्छन्तु," इति राजा वदति, "अनेन उचितं विधिना शान्तां तस्य सह विवाहं कर्तव्यं।" तेषां वाक्यानां श्रुत्वा राजा चिन्तितः जातः, "कथं शक्तिमान् ऋष्यश्रृङ्गः इह आगमिष्यति," इति मनसि चिन्तयति। ततः मन्त्रिभिः सह विचार्य, बुद्धिमान् राजा तस्य पुरोहितान् च परिषद् च प्रेषयति, तान् सम्मानपूर्वकं समर्प्य। किन्तु राजा आदेशं श्रुत्वा तेषां मनसि चञ्चलता, चित्तं च शिथिलं जातम्; ते ऋषिं डराति, राजा अन्यथा प्रार्थयितुं प्रयासं कुर्वन्ति। ततः ते राजा प्रति वदन्ति, "वयं ऋषिं इह आगमिष्यामः, एवं न कदापि दोषः भविष्यति।" एषः राजा अंगस्य, ऋष्यश्रृङ्गं, मन्दिरात् नर्तकिभिः सह आगच्छति; तदा वर्षा पतितवती, शान्ता तस्मिन् दत्ताऽभवत्। ऋष्यश्रृङ्गः तव जामाता जातः, स तव पुत्रान् दास्यति; एतत् संतानकुमारः सन्तोषः अभवत्, यद्वदति सनत्कुमारः। ततः दाशरथः प्रसन्नः सुमन्त्राय वदति, "ऋष्यश्रृङ्गं कथं इह आगतः?" अनेन प्रेरितः राजा सुमन्त्रः इदं वदति, "सर्वे मन्त्रिभिः सह श्रुत्वा, ऋष्यश्रृङ्गः कथं इह आगतः, तद्विषये मां श्रुणुत।" रोमपादः, तस्य मन्त्रिभिः च पुरोहितः सह, "वयं एकं उपायं विचारयाम," इति वदति, "यः सुरक्षितः च दोषरहितः च अस्ति।" "ऋष्यश्रृङ्गः वनं वसति, तपस्यां च अध्ययनं च समर्पितः अस्ति, स नारीषु, भोगेषु, वा सुखेषु परिचितः।" तस्मिन् चित्ते, "सुखदृश्यं वस्त्राणि, यानि जनानां मनः विचलयन्ति, तेन तं शीघ्रं नगरे आगमयाम," इति निर्णयं करोति। "सुन्दराणि नर्तक्यः, याः अलंकारैः सज्जिताः, तत्र गन्तुं युज्यन्ताम; विभिन्नोपायैः तं आगमयिष्यन्ति, सम्मानपूर्वकं।" एषः राजा वदति। तेन राजा वदति, "एवं भवतु।" पुरोहितः च मन्त्रिभिः च यथायोग्यं कार्यं कुर्वन्ति। ततः प्रमुख नर्तक्यः महान्तं वनं प्रविशन्ति; तस्य आश्रमात् न दूरं, ते तं दृष्टुं प्रयासं कुर्वन्ति। ऋष्यश्रृङ्गः स्थिरः, सदा आश्रमं वसति, पिता सह सदा संतुष्टः, न च तत्र दूरं गच्छति। जन्मतः तस्य तपस्विनः नारीं, पुरुषं, वा अन्यान् जनान् नगरे वा राज्ये न दृष्टः। ते नर्तक्यः, विविधवस्त्रैः अलङ्कृताः च, मधुरस्वरेण गानं कुर्वन्तः, ऋष्यश्रृङ्गस्य पुत्रं समीपं गच्छन्ति च सर्वे तं वदन्ति। "त्वं कः, हे ब्राह्मण? किं त्वं अत्र करोति? वयं ज्ञातुं इच्छामः।" "त्वं एकाकिनं अत्र भयंकरं, निर्जनं वनं च गच्छसि—तव विषये वद।" तेषां वाक्यानां श्रुत्वा, ताः नारीः, याः पूर्वं अदृष्टाः च आकर्षणीयाः, तस्य हृदयं स्पृशन्ति, स च तान् पिता विषये वदितुं संकल्पयति। "आमः, पिता मम विभाण्डकः अस्ति, अहम् तस्य पुत्रः। मम नाम च कार्याणि ऋष्यश्रृङ्गः इति ज्ञातानि।" "अस्माकं आश्रमं समीपं अस्ति, हे सुन्दरीः, अहं युष्मानां उचितं आतिथ्यं दास्यामि।" तेषां वाक्यानां श्रुत्वा, सर्वे नर्तक्यः तं आश्रमं गन्तुं संकल्पिताः, तस्मिन् च गच्छन्ति। यदा ते आगत्य, ऋष्यश्रृङ्गः आतिथ्यं कुर्वन्, "इह पाणिं प्रक्षालनं, इह पादप्रक्षालनं, इह फलानि च भक्ष्याणि," इति वदति। ते तस्य आतिथ्यं प्राप्य, सर्वे उत्सुकाः जाताः, किन्तु ऋष्यश्रृङ्गस्य पिता भयात्, शीघ्रं गन्तुं संकल्पिताः। "हे ब्राह्मण, इह सर्वे उत्तमा फलानि—कृपया स्वीकुरु, आर्य, विलम्बं न कुरु।" ततः सर्वे हर्षिताः, तं आलिङ्ग्य, मधुरकाकानां च विविधं भक्ष्यं ददति। ते फलानि चास्वाद्य, दीप्तिमान् ऋष्यश्रृङ्गः मनसि चिन्तयति, "एषः फलः," यः सदा वनं वसति, एषां पूर्वं नास्वादितः। ततः तासां नर्तक्याः, ऋष्यश्रृङ्गस्य पुत्रं त्यक्त्वा, तं व्रतं ज्ञापयित्वा, पिता भयात्, निर्देशिताः, गत्वा। यदा सर्वे नर्तक्यः गत्वा, ऋष्यश्रृङ्गः, कश्यप वंशजः, हृदये विषादितः जातः, दुःखितः च, भ्रमितः अभवत्।