ततः सर्वे तस्य राजा दशरथस्य आज्ञां प्राप्य प्रस्थानं कुर्वन्ति, ब्राह्मणानां विदायां कृत्वा मंत्रीणां प्रति राजा इव वाक्यम् आलोकयति। "यथा यथोक्तं यज्ञं तद्विषये ब्राह्मणैः सम्पादयितव्यम्," इति तं सिंहं यथा राजा सर्वे मंत्रिणः समागम्य उक्तवान्। तस्मिन् समये, राजा स्वगृहं प्रविष्टः, प्रियाणां पत्नीनां समीपं गत्वा, तान् अतीव प्रियवाक्यैः अभिवाद्य उवाच, "संकल्पं करोमि, पुत्रार्थं यज्ञं करिष्यामि।" तस्य हृदयेन प्रियवाक्यैः तासां मुखानि कमलानि शीतलानि च अभवत्। ततस्तु, वासविकं रामायणस्य बालकाण्डस्य नवमं अध्यायं श्रुत्वा, राजा दशरथस्य रथचालकः तं अतीव पुरातनं कथा कथयितुं प्रार्थितवान्। "पुरातनकाले, यथा श्रूयते, संतानं विषये वदन्ति," इति च। "सत्यं वदामि, संतानं आगमनं विषये सन्तः सन्तः कथयन्ति। कश्यपस्य पुत्रं नाम विभाण्डकः अस्ति," इति राजा उवाच। "सः ऋष्यश्रृङ्गः इति प्रसिद्धः, सदा वनं वसति, ऋषिभिः सह साधु धर्मं पालयति।" "सः ब्राह्मणः अन्यान् न जानाति, सदा पितुः अनुगच्छति, महान् आत्मा द्विविधं ब्रह्मचर्यं पालयति," इति तस्मिन् समये ज्ञातं जातं। "यथा सः एषः वर्तते, तदनन्तरं समयः आगच्छति।" तदानीं, यदा सः अग्निं सेवते, तदा शक्तिमान् रोमपादः प्रसिद्धः जातः। "एकः महाबलः राजा, अंगस्य जनानां मध्ये प्रसिद्धः भविष्यति; किन्तु तस्य अपराधात् एकः भीषणः आपद् भविष्यति।" "सः ज्ञानी ब्राह्मणान् आह्वयित्वा, तान् प्रति वदिष्यति, 'भवतः वेदेषु पारङ्गताः, जगतः आचाराणां ज्ञाता:' इति। 'मम उचितं आचारं च प्रायश्चित्तं च उपदिशताम्।'" एतेषां वचांसि श्रुत्वा, सर्वे प्रमुखाः ब्राह्मणाः राजा प्रति वदन्ति, "हे राजा, सर्वप्रकारेण विभाण्डकस्य पुत्रं इह आगन्तव्यम्।" "सः ऋष्यश्रृङ्गं, ब्राह्मणं वेदेषु पारङ्गतं, सम्मानपूर्वकं इह आगन्तव्यम्, तं शान्तां तस्य पुत्रीं समर्पयिष्यसि," इति तेषां वचांसि श्रुत्वा राजा चिन्तितः जातः। "कथं सः शक्तिमान् ऋषिः इह आगन्तव्यः," इति चिन्तयामास। ततः, मंत्रीणां सह विचार्य, राजा बुद्धिमान् ब्राह्मणान् च प्रेषयति, तान् सम्मानपूर्वकं आह्वयति। किन्तु तेषां वचनं श्रुत्वा, ते चिन्तिताः, शिरः नतं कृत्वा, ऋषिं प्रापयितुं शङ्काम् आवहन्ति। "विचार्य, वदन्ति, 'वयं ऋषिं इह आगन्तुं यत्नं करिष्यामः, तत्र दोषः न भविष्यति।'" एवं, अंगराजेन ऋष्यश्रृङ्गः, ऋषिसुतः, वेश्यम् उपदिष्टः, तस्मिन् समये वर्षा पतिता, तदा शान्ता तस्मिन् समर्पिता। "ऋष्यश्रृङ्गः तव जामाता भविष्यति, सः तव पुत्रान् दास्यति," इति सन्तः संकथयामास। ततो राजा दशरथः सुमन्त्रं प्रति प्रीतः उवाच, "कथं ऋष्यश्रृङ्गः इह आगतः?" "अतः, राजा," इति सुमन्त्रः वदति, "सर्वे मंत्रीणां सह श्रुत्वा, ऋष्यश्रृङ्गः कथं इह आगतः इति श्रुत्वा, रोमपादः तं वदति, 'वयं एकं सुरक्षितं च उपायं द्रष्टुं यत्नं कुर्मः।' ऋष्यश्रृङ्गः यत्र वनं वसति, तपः साधनं च करोति, सः नारीणां, भोगानां च अनभिज्ञः अस्ति।" "तेषां मनोहराणां वस्त्राणां च, याः मनुष्याणां मनः व्यथयन्ति, तेन सः शीघ्रं नगरं आगन्तुं यत्नं कुर्मः," इति राजा वदति। "सुन्दराणां वेश्या, अलंकारैः अलंकृताः, तत्र गत्वा, तं सम्मानपूर्वकं आगन्तुं प्रयत्नं करिष्यन्ति।" "एवं राजा," इति ब्राह्मणः वदति। "ते च कार्यं कुर्वन्तु।" ततः, प्रमुखवेश्याः महान्तं वनं प्रविष्टाः, तस्य आश्रमस्य समीपं तं दृष्टुं यत्नं कुर्वन्ति। "ऋष्यश्रृङ्गः, यः सदा आश्रमेषु वसति, सदा पितुः सह संतुष्टः अस्ति, न तु दूरं गच्छति।" "जन्मतः, सः कदापि नारीं, न मनुष्यं, न च अन्यान् द्रष्टुं योग्यः," इति ताः वदन्ति। "तेषां वाचः श्रुत्वा, ऋष्यश्रृङ्गः तान् प्रति वदति, 'कः भवतः, हे ब्राह्मणि? किं कुर्वथ? अहं एकाकिनं तस्य दुष्करं वनं गच्छामि, कथं वदतु।'" "सः वदति, 'अस्माकं पिता नाम विभाण्डकः अस्ति, अहं तस्य पुत्रः, ऋष्यश्रृङ्गः इति प्रसिद्धः।' अहं तत्र उचितं सत्कारं दास्यामि।" "तदनन्तरं, ताः सर्वे तस्य आश्रमं गत्वा, तत्र आगत्य तं अन्वेष्टुं यत्नं कुर्वन्ति।" एवं च, सः ऋष्यश्रृङ्गः तासां प्रति वचनं दत्वा, तासां प्रति उचितं सत्कारं दास्यति।