तस्मिन् महायुद्धे रात्रौ राक्षसाः पुरुषान् अपाकृत्य, शयानान् च व्यथितान् च बलात् हन्ति स्म। तत्र राजा दशरथः राक्षसैः सह महायुद्धं अकरोत्, तस्य महाबलिनः बाहूः शस्त्रैः विदारितौ। हे राज्ञि! तदा त्वं अचेतनं पतिं रणभूमितः अपानयः, तथा च तत्र शस्त्रैः व्रणितोऽपि पतिः त्वया रक्षितः। तस्य तव सेवया तुष्टः सः तव पतिः, हे सुमध्यमे, द्वौ वरौ दत्तवान्; उवाच च—"यदा इच्छसि, तदा तौ वरौ याचस्व।" तदा त्वं प्रत्यवदः—"यदा इच्छामि, तदा तौ गृह्णीयामि," तस्य महात्मनः पतिः तद् अनुमोदितवान्; अहं तद् न जानामि, हे राज्ञि, यावत् त्वं पूर्वं मम उक्तवती। तव स्नेहेन अहं एषां कथां मनसि स्थापितवान्; अधुनैव, रामस्य अभिषेकस्य यत्नं निवारय, तं प्रत्यानय। पतिं तौ वरौ याचस्व—भरतस्य अभिषेकं च रामस्य च चतुर्दशवर्षाणि वनवासं। यावत् रामः वनवासं करिष्यति, तावत् तव पुत्रः जनस्य प्रियत्वेन स्थिरः भविष्यति। अद्य, कोपगृहं प्रविश्य, अश्वपति-पुत्रेण कोपिता इव भूमौ निलीना मलिनवस्त्रधारिणी भव। न तं पश्य, न तं वद; यदा राजा त्वां कामयमानः शोकग्रस्तः आगच्छति, तदा शोकमग्ना स्याः, न तं भाषस्व। त्वं सदा पतिं प्रियासि—एषा मे न संशयः; तव कृते महा-राजः अपि अग्निम् प्रविश्येत्। सः त्वं प्रति न कोपं कर्तुं शक्नोति, न च त्वं कोपिता इति पश्यति; तव कृते राजा अपि जीवितं त्यजेत्। राजा तव वचनं न उल्लङ्घयितुं शक्नोति; त्वं स्वभावसौम्ये, स्वभाग्यस्य बलं विद्धि। दशरथः तव कृते मुक्ताफलानि, रत्नानि, सुवर्णं, विविधानि मणीनि दद्यात्; तेषु हृदयम् मा स्थापय। तौ वरौ, यौ दशरथः देवासुरसंग्रामे तुभ्यं दत्तवान्, तौ स्मारय, हे सुभगे; स प्रतिज्ञा न भङ्गनीया। यदा रामः त्वां उत्तोलयति, महा-राजः च उपस्थितः, तदा एषं वरम् वृणु। रामस्य चतुर्दशवर्षाणि—नव च पञ्च—वनवासः भवतु; भरतः पृथिव्यां राजा अभिषिक्तः भवतु, हे नरश्रेष्ठ। यावत् रामः वनं वसति, तावत् तव पुत्रः बलवान् भविष्यति, स्थिरः च भविष्यति। हे राज्ञि, एषं वरम् याचस्व—रामस्य वनवासम्; तदा तव पुत्रस्य सर्वे अभिलाषाः साधिताः भविष्यन्ति, हे कामिनी। एवं रामे निष्क्रान्ते, सः रामः न भविष्यति, भरतः शत्रुनिर्मुक्तः तव कृते राजा भविष्यति। यावत् रामः वनात् प्रत्यागच्छति, तावत् तव पुत्रः अन्तः बहिः च दृढमूलः भविष्यति। मित्रैः संगतः, आत्मसंयमी, विश्वसनीयैः पुरुषैः परिवृतः तव पुत्रः सुरक्षितः भविष्यति; अहं मन्ये, राजा तदा निर्भयः भविष्यति। रामस्य अभिषेकस्य निश्चयं निवारय, प्रत्यानय; त्वं तया दुःखं सौभाग्यरूपेण स्वीकृतवती। तस्याः वाक्यैः मोदिता, विश्वासिता कैकेयी मन्तरायाः वचनं उवाच; कुब्जायाः वचनैः बालिका इव मोहितवती। कैकेयी, विस्मिता, अतिशयसुन्दरी, उवाच—"तव बुद्धिं न अवमन्ये, यः उत्तमं उत्तमेषु वदसि।" भूमौ सर्वासु कुब्जासु त्वं विवेके श्रेष्ठा; त्वमेव मम हिते सदा समर्पिता, शुभकामिनी। अहं न अवगच्छं यत् राजा कर्तुम् इच्छति, हे कुब्जे; कुब्जाः सन्ति, ये दुष्टाः, कुटिलाः, अतीव पापाः। त्वं शोभनरूपा, वातेन पद्ममिव वक्रा; ऊरः स्कन्धात् उद्गच्छति, स्तनयोः मध्ये दृढं स्थितः। अधः तव शान्तं उदरं, नाभिवत् लज्जायुक्तं; श्रोत्रे पूर्णे, स्तनौ रम्यौ। तव मुखं निर्मलचन्द्रवत् शुद्धम्; त्वं दीप्तासि, हे मन्तरे; तव शुद्धश्रोत्रे रत्नमयः काञ्चनः विराजते। तव ऊरूः सम्यक् स्थितौ, पादौ दीर्घौ, विस्तीर्णौ; त्वं मन्तरे, उत्तमवस्त्रधारिणी, शोभनऊरूः। यदा त्वं मम पुरतः चलसि, हे अतीव सुन्दरी, त्वं दीप्तासि; सहस्राणि मायाः, याः शम्बरस्य, असुरेश्वरस्य, ताः। ताः मायाः तव हृदये प्रविष्टाः, सहस्राणि अन्याः च; तव पृष्ठम्, रथयुगवद् दीर्घं वक्रं। बुद्धिः, नीतिशास्त्रज्ञानम्, मायाशास्त्रं तव मध्ये स्थितम्; अत्र, हे कुब्जे, अहं तुभ्यं सुवर्णमालां दास्यामि। यदा भरतः अभिषिक्तः, रामः च वनं गतः, हे सुन्दरी, तदा अहं तव शुद्धं सुवर्णं अभिषेचयिष्यामि। यदा तव अभिलाषः सिद्धः, त्वं मोदिता, तदा तव पृष्ठे सुवर्णं लिप्स्यामि; मुखे रत्नमयः तिलकः। तुभ्यं उत्तमाभरणानि कारयिष्यामि, हे कुब्जे; उत्तमवस्त्रधारिणी, त्वं देवीवद् विचरिष्यसि। चन्द्रवद् दीप्तमुखी, अनुपमसुन्दरी, त्वं उत्तमगमनया यास्यसि, प्रतिद्वन्दिनः स्पर्धयिष्यन्ति। अन्याः कुब्जाः, सर्वाभरणधारिण्यः, तव पादयोः सेविष्यन्ति, यथा त्वं मम सदा सेवसि। एवं स्तुत्वा, कैकेयी तस्यै वचनं उवाच, सा शुद्धशय्यायाम् शयानाः, यज्ञवेद्यां दीपशिखेव। Thus, the story flows in reverent Sanskrit prose, strictly following the meaning and order of the provided verses.