अयोध्यायाम् एकस्मिन् समये, ब्राह्मणाः स्वधर्मे नित्यं समर्पिताः, इन्द्रियाणि जित्वा, दानपुण्ये च अभ्यासं कुर्वन्तः, दानानि स्वीकर्तुं प्रतिबद्धाः आसन्। तत्र नास्तिकः, न च मिथ्यावादी, न च अशिक्षितः, न च ईर्ष्यालु, न च अशक्तः, न च मूढः कश्चित् जातः। तत्र न कश्चित् ज्ञातविज्ञानस्य षट् शाखानां अपि अज्ञः, न च प्रतिज्ञायाः अभावः, न च अल्पदाताः, न च व्याकुलः, न च दुःखितः। अयोध्यायां न कश्चित् दुर्बलः, न च अशौचः, न च राज्ञः प्रति भक्ति रहितः। उच्चत्रयकुलानां जनाः देवतानां च अतिथीनां पूजां कुर्वन्तः, आभारी, दानी, वीराः च आसन्। तत्र सर्वे जनाः दीर्घायुः, धर्मे च सत्ये च समर्पिताः, स्वसुतैः, पौत्रैः, पत्न्याः सह सदा सहवासं कुर्वन्तः। कषत्रियाः ब्राह्मणानां सहायकाः, वैश्याः कषत्रियाणां प्रति समर्पिताः, शूद्राः तेषां त्रयाणां उच्चकुलानां कर्माणि कुर्वन्तः आसन्। सः नगरः इक्ष्वाकुवंशस्य प्रभुः, प्राचीनकाले मनुः यथा, उत्तमं रक्षितम् आसीत्। तत्र युद्धकाः अग्निवद्, कौशलवंतः, कृते च नित्यं अडिगाः, कलायाः सिद्धिम् उपगत्य आसन्। तत्र उत्तमानि अश्वानि काम्बोज-भालिकानां देशे जातानि, उत्कृष्टानि च वन-नदी-घोरा। तत्र विंध्यपर्वतादित्याः मद्यपानानि गजाः, महाकायाः, पर्वतानाम् उपमाः। एवं च एरावत- महापद्म-आञ्जन-वामन-गणिताः गजाः तत्र आसन्। तत्र भद्र, मन्द्र, मृग, भद्रमन्द्र, भद्रमृग, मृगमन्द्र-गजाः च आसन्। सदा मद्यपानिताः गजाः, यैः सः नगरः सत्यनामः इति प्रसिद्धः, द्वौ योजनेषु विस्तृतः, राजा दशरथः यत्र निवसति, जगत् रक्षति। तेन महान् तेजस्वी राजा दशरथः तत्र राज्यम् अयोध्यां शत्रून् दमनं कुर्वन् चन्द्रमा इव तारेषु स्थितः। सः सत्यनामः अयोध्यायाः, दृढद्वाराणि, चित्तवृत्तिपूर्वकः, शोभायुक्ताः गृहेषु, शुभा च, सहस्राणां जनानां सह समृद्धः, इन्द्रस्य समानः राजा। तेन सह तस्य मंत्रीः, गुणैः सम्पन्नाः, महात्मनं इक्ष्वाकुम् सेवा कुर्वन्तः, चित्तवृत्तिप्रतिवेदनाय कुशलाः, सदा लाभदायकं च प्रियं च। एषः महात्मा राजा दशरथः अष्ट मंत्रीः, यः स्वकृतेषु शुद्धाः, चिरकालं राजकीयकर्माणि कुर्वन्तः आसन्। धृष्टिः, जयन्तः, विजयः, सुराष्ट्रः, राष्ट्रवर्धनः, अकोपः, धर्मपालः, सुमन्त्रः च, यः बुद्धिमान् कार्येषु। तस्य द्वौ प्रमुखपुत्रौ, वसिष्ठः च वामदेवः च, यः ऋषिभिः प्रसिद्धाः, च अन्ये च परामर्शदातृः आसन्। सुवर्णः, जाबालिः, काश्यपः, गौतमः, दीर्घजीविः मार्कंडेयः, तथा ऋषिः कात्यायनः च तत्र आसन्। एषः ब्रह्मर्षयः, सदा तस्य पूर्वपुत्राः, विद्या, संयम, विनम्रता, कौशलं च युक्ताः। तेषां शक्तिः, धैर्यं च प्रसिद्धिः, मधुरं हासं च वदन्तः, कदापि मिथ्यावाक्यम् उच्यते न, क्रोधादि, इच्छादि, स्वार्थादि। ते सर्वेषां कर्माणां ज्ञाता, कदापि चेष्टायाः अपि ज्ञाता, न कश्चित् गुप्तं च कृतम्। तेषां व्यवहारकौशलं, मित्रता च प्रमाणितम्, समये दण्डं अपि स्वपुत्राणां प्रति ददतीति। ते राजस्वं सङ्गृह्य सेनां च व्यवस्थितुं कुशलाः, निर्दोषं जनं अपि, शत्रुं अपि न हन्तुं। वीराः च सदा शक्तिमान्, तेन राजधर्मं धारयन्तः, स्वच्छजनानां रक्षणं कुर्वन्तः। ब्राह्मणानां च कषत्रियाणां च न हन्तुं, तेषां खजाना पूरयन्तः, जनस्य बलं च दुर्बलता च विचार्य दण्डं ददन्ति। तेषां शुद्धता, एकाग्रता, सर्वत्र विवेकी, नगरं वा राज्यं च कदापि मिथ्यावादः न आसीत्। न कश्चित् दुष्टः, न च परस्त्रीं इच्छन्तः, सम्पूर्णं राज्यं च मुख्यनगरं च शान्तम् आसितम्। सर्वे स्वच्छवस्त्राणि धारयन्तः, सुशोभिताः, शुद्धव्रतानि धारयन्तः, जाग्रत् विवेकसमेताः राजा दशरथस्य कल्याणं च अन्वेष्टुं प्रयत्नशीलाः। तेषां गुरु-गुणाः उपार्जिताः, वीरता च प्रसिद्धाः, विदेशेषु अपि ज्ञाताः, सर्वत्र दृढविज्ञानाः। ते सर्वे गुणैः सम्पन्नाः, न कश्चित् अपूर्णः, सन्धिः च संघर्षस्य सिद्धान्तेषु विशेषज्ञाः, स्वाभावतः समृद्धाः। तेषां मन्त्राणां च विवेचनायां कुशलाः, सूक्ष्मविचारस्य ज्ञाता, सदा मधुरभाषिणः, शासनविज्ञानस्य च ज्ञाता। राजा दशरथः, दोषरहितः, एतेषां गुणद्वारा पृथ्वीं शासति। सः स्वजनानां रक्षणं कुर्वन्, धर्मस्य पालनं च, सदा अन्यायं परित्यज्य, स्वजनानां रक्षणं कुर्वन्। तेन त्रिभुवने प्रसिद्धः, वाक्येषु दानी, सत्ये स्थिरः, तेन नराणां सिंहः इव राज्यम् अत्र शासति। न कश्चित् शत्रुः सः समकक्षः वा उपरि, मित्राणां प्रति स्नेहपूर्णः, दासानां प्रति सम्मानितः, शत्रूनां च बलं च कुचलयन्, तेन राजा देवेषु स्वर्गे यथा शासति। एवं च एतेषां मन्त्राणां च सह, समर्पिताः, कुशलाः, योग्याः च, राजा तेन तेजः प्राप्नोति, सूर्यस्य प्रकाशं यथा। अयं समाप्तः सप्तमोSधिकरणम् बालकाण्डे महाकविः वाल्मीकी रामायणस्य।