अयोध्यायां तदा न कश्चिद् विहीनः कुण्डलैः, न च शिरसि मुकुटं वा माल्यं वा विहाय स्थितः, न च अल्पसुखभोगी, न च अशुद्धः, न च अनलङ्कृताङ्गः, न च सुगन्धिहीनः कश्चित् आसीत्। तत्र न कश्चिद् अशुद्धं भोजनं भुङ्क्ते, न च दाता विहीनः, न च बाहुशोभा-विहीनः, न च हस्ताभरण-विहीनः, न च आत्मनिग्रह-विहीनः कश्चित् आसीत्। अयोध्यायां न कश्चिद् अग्निहीनः, न च यज्ञविहीनः, न च कृपणः, न च चौरः, न च दुष्टाचारः, न च मिश्रजातिः आसीत्। ब्राह्मणाः तत्र सदा स्वकर्तव्ये युक्ताः, जितेन्द्रियाः, दानाध्ययननिष्ठाः, अल्पदानग्रहणाः च। नास्तिकः, न च मिथ्यावादी, न च अल्पविद्यः, न च ईर्ष्यालुः, न च अशक्तः, न च मूढः कश्चित् आसीत्। षडङ्गविद्यायाः अज्ञः न कश्चित्, न च व्रतविहीनः, न च अल्पदाता, न च दरिद्रः, न च चित्तविक्षिप्तः, न च दुःखितः। अयोध्यायां न कश्चित् नरः वा नारी वा भाग्यविहीनः, न च रूपविहीनः, न च राजभक्तिविहीनः। त्रिविधः वर्णः देवताभ्यः अतिथिभ्यः च पूजायाम् युक्तः, कृतज्ञः, उदारः, शूरः, वीर्यसम्पन्नः च। सर्वे जनाः दीर्घायुषः, धर्मनिष्ठाः, सत्यपरायणाः, पुत्रैः पौत्रैः पत्निभिः च सदा सह वसन्ति। क्षत्रियाः ब्राह्मणानां आधारः, वैश्याः क्षत्रियभक्ताः, शूद्राः स्वधर्मनिष्ठाः, त्रिवर्णसेवकाः। सा नगरी इक्ष्वाकुवंशस्य नृपतेः, मनोरिव पूर्वे, उत्तमं रक्षणं प्राप्तवती। सा नगरी अग्निसदृशैः शूरैः, कुशलैः, सौम्यैः, दृढैः, कलासम्पन्नैः, सिंहगुहायामिव नित्यं पूर्णा। काम्बोज-बह्लीक-देशोत्पन्नैः श्रेष्ठैः अश्वैः, वननदीजातैः अश्वैः च सा नगरी पूर्णा। विन्ध्य-हिमालयोत्पन्नैः मदोन्मत्तैः, पर्वतसदृशैः, महाबलैः गजैः सा नगरी शोभिता। एरावत-महापद्मवंशजैः, अञ्जन-वामनगिरिजैः गजैः च तत्र आसीत्। भद्र, मन्द्र, मृग, भद्रमन्द्र, भद्रमृग, मृगमन्द्र नाम्ना गजैः नगरी पूर्णा। सदा मदोन्मत्तैः पर्वतसदृशैः गजैः पूर्णा, सा सत्यानामा नगरी, द्वयोजनाधिकविस्तीर्णा, यत्र दशरथः नृपः वसन् जगत् रक्षति। महातेजस्वी दशरथः तां नगरीं शत्रून् निगृह्य, नक्षत्रेषु चन्द्रमाः इव, शासति। सा अयोध्या सत्यानामा नगरी, दृढद्वारपट्टिका, शुभगृहशोभिता, पुण्या, सहस्रजनसमाकीर्णा, इन्द्रसमः नृपः तत्र राज्यं कृतवान्। एवं श्रीवाल्मीकि-रामायणस्य बालकाण्डे सप्तमः सर्गः समाप्तः। तस्य इक्ष्वाकुश्रेष्ठस्य महात्मनः मन्त्रिणः गुणसम्पन्नाः, सूक्ष्मस्वभावज्ञाः, सदा हितसुखनिष्ठाः, राज्यकार्येषु नित्यं प्रवृत्ताः। स वीर्यसम्पन्नः नृपः अष्टौ मन्त्रिणः, शुद्धाचाराः, नित्यनिष्ठाः, तस्य कार्येषु सततं प्रवृत्ताः। धृष्टिः, जयन्तः, विजयः, सुराष्ट्रः, राष्ट्रवर्धनः, अकोपः, धर्मपालः, सुमन्त्रः च अष्टमः, कार्यकुशलः। तस्य द्वौ प्रमुखौ पुरोहितौ, ऋषिश्रेष्ठौ, वसिष्ठः वामदेवः च; अन्ये च मन्त्रिणः आसन्। सुयज्ञः, जाबालिः, काश्यपः, गौतमः, दीर्घायुषी मार्कण्डेयः, कात्यायनः च; एते ब्रह्मर्षयः पूर्वपुरोहिताः, विद्वांसः, विनीताः, शीलसम्पन्नाः, आत्मनिग्रहयुक्ताः। ते तेजस्विनः, धैर्ययुक्ताः, कीर्तिमन्तः, सौम्यवदनाः, कदाचित् कोपकामार्थादपि मिथ्या न वदन्ति। स्वकीयेषु परेषु च, कृतं, क्रियमाणं, कर्तव्यं, गूढं अपि, तैः ज्ञातमेव। व्यवहारकुशलाः, मित्रनिष्ठाः, पुत्रेष्वपि यथाकाले दण्डं योजयन्ति। सम्प्राप्तधनसैन्यव्यवस्थायाः कुशलाः, शत्रौ अपि निर्दोषं न हिंसन्ति। शूराः, सततवीर्यसम्पन्नाः, राजधर्मनिष्ठाः, शुद्धजनसंरक्षकाः। ब्राह्मणक्षत्रियान् अहिंसन्तः, कोशं पूरयन्ति, बलाबलविचार्य दण्डं योजयन्ति। ते शुद्धाः, एकचित्ताः, सर्वे विवेकिनः; नगरे राज्ये च मिथ्यावादी न कश्चित् आसीत्। दुष्टः, परस्त्रीकामनावान्, न कश्चित्; सर्वं राज्यं नगरी च शान्ता आसीत्। सर्वे शुद्धवस्त्रधारिणः, सुसंस्कृताः, शुद्धव्रतानुष्ठानाः, जागरूकविवेकिनः, नृपहितनिष्ठाः। गुरुगुणान् सम्प्राप्ताः, कीर्तिमन्तः, बाह्यदेशेषु प्रसिद्धाः, सर्वत्र स्थिरबुद्धयः। सर्वे गुणसम्पन्नाः, कोऽपि दोषविहीनः, सन्धिविग्रहविद्यायाः निपुणाः, स्वभावतः समृद्ध्युक्ताः। गोपनीयकार्येषु कुशलाः, सूक्ष्मयुक्तिविदः, सदा प्रियवक्ता, नीतिशास्त्रविद्यायुक्ताः। एवम् दोषविहीनः दशरथः, एतादृशैः गुणयुक्तैः मन्त्रिभिः, भूमौ राज्यं कृतवान्। गुप्तचरोपलक्षितः, धर्मेण रक्षितः, सदा अधर्मं वर्जयन्, प्रजाः शासति।