अयोध्यायां तदा न कश्चित् कामी वा कृतनिष्ठः, न च क्रूरः पुरुषः दृष्टः, नापि मूढः नास्तिकः च। सर्वे पुरुषाः स्त्रियः च धर्मशीलाः, विनीताः, सन्तुष्टवृत्तयः, सन्तुष्टाचाराः, महर्षिसमानशुद्धाः च आसन्। न कश्चित् अयोध्यायां कर्णाभरणविहीनः, मुकुटविहीनः, मालाविहीनः, अल्पभोगः, अशुचिः, अनलङ्कृताङ्गः, सुगन्धविहीनः च आसीत्। न कश्चित् अशुचिः खाद्यं भुङ्क्ते स्म, न च दातारहितः, न काङ्गदविहीनः, न हारविहीनः, न हस्ताभरणविहीनः, न च संयमविहीनः। अयोध्यायां न कश्चित् अग्निहोत्रविहीनः, न यज्ञविहीनः, न कृतनिष्ठः, न चौरः, न दुष्टवृत्तिः, न मिश्रजातिः च आसीत्। ब्राह्मणाः सदा स्वधर्मनिष्ठाः, जितेन्द्रियाः, दानाध्ययननिष्ठाः, अल्पदानग्रहणनियताः च आसन्। नास्तिकः, मिथ्यावादी, अल्पविद्यः, असूयकः, अशक्तः, मूढः च कश्चित् न आसीत्। षड्वेदाङ्गविज्ञानविहीनः, अनियमधारी, अल्पदानः, दरिद्रः, विक्षिप्तचित्तः, पीडितः च कश्चित् न आसीत्। अयोध्यायां न कश्चित् दुर्भाग्यवान्, न च रूपविहीनः, नापि राजभक्तिहीनः आसीत्। त्रिवर्णेषु देवतागौरवपूजकाः, अतिथिपूजकाः, कृतज्ञाः, उदाराः, वीर्यसम्पन्नाः च आसन्। सर्वे जनाः दीर्घायुषः, धर्मनिष्ठाः, सत्यानिष्ठाः, पुत्रैः पौत्रैः पत्निभिः च सह सदा तत्र पुर्यां वसन्। क्षत्रियाः ब्राह्मणानां आधारः आसन्, वैश्याः क्षत्रियनिष्ठाः, शूद्राः स्वधर्मनिष्ठाः, त्रिवर्णसेवकाः च आसन्। सा पुरी अयोध्या इक्ष्वाकुवंशाधिपेन सुरक्षितः, यथा पूर्वे मनुना प्राज्ञेन नराधिपेन। सा नगरी अग्निसमवीरैः, कौशलैः, शीलैः, दृढैः, कलासम्पन्नैः, सिंहगुहासदृशैः सैनिकैः पूर्णा आसीत्। काम्बोजबह्लीकदेशजैः श्रेष्ठाश्वैः, वननदीजैः च अश्वैः सा नगरी पूर्णा आसीत्। विन्ध्यहिमालयजैः मदोन्मत्तैः गजराजैः, पर्वतसदृशैः, सा नगरी शोभिता आसीत्। ऐरावतमहापद्मवंशजैः गजैः, अञ्जनवामनगिरिजैः गजैः च सा नगरी पूर्णा आसीत्। भद्र, मन्द्र, मृग, भद्रमन्द्र, भद्रमृग, मृगमन्द्रनाम्ना गजैः च सा नगरी शोभिता आसीत्। सदा पर्वतसदृशैः मदोन्मत्तैः गजैः पूर्णा सा सत्यनामा नगरी द्वयोजनाधिकविस्तीर्णा आसीत्, यत्र दशरथराजा वसन् जगत् रक्षितवान्। स महातेजस्वी दशरथः सदा शत्रून् विजित्य, तां नगरीं चन्द्रः इव तारेषु अधिराज्यं कृतवान्। अयोध्या नगरी सत्यनामा, दृढद्वारपट्टिका, रम्यगृहशोभिता, शुभा, सहस्रपुरुषसमाकीर्णा, इन्द्रसमः राजा तत्र अधिराज्यं कृतवान्। इति श्रीवाल्मीकि रामायणे बालकाण्डे सप्तमः सर्गः समाप्तः। तस्य इक्ष्वाकुवंशस्य महात्मनः राज्ञः मन्त्रिणः गुणसम्पन्नाः, कौशलसम्पन्नाः, लक्षणग्राहीणः, सदा हितप्रियनिष्ठाः आसन्। स वीर्यसम्पन्नः राजा अष्टौ मन्त्रिणः शुद्धाचाराः, निष्ठावन्तः, सदा राजकार्यनिष्ठाः आसन्। धृष्टिः, जयन्तः, विजयः, सुराष्ट्रः, राष्ट्रवर्धनः, अकोपः, धर्मपालः, तथा सुमन्त्रः – अष्टमः, यः कार्यविशारदः आसीत्। तस्य द्वौ पुरोहितौ ऋषिसत्तमौ वसिष्ठः वामदेवः च आसन्; अन्ये च मन्त्रिणः आसन्। सुयज्ञः, जाबालिः, कश्यपः, गौतमः, दीर्घायुषी मार्कण्डेयः, तथा कात्यायनः च। एते ब्रह्मर्षयः सदा पूर्वपुरोहिताः, विद्वांसः, विनीताः, शमशीलाः, कौशलिनः, जितेन्द्रियाः च आसन्। ते मन्त्रिणः तेजः, धैर्यं, कीर्तिं च धारयन्तः, मृदुहासिनः, कदाचित् अपि क्रोधकामलोभाद् मिथ्यावचनं न कृतवन्तः। स्वकार्येषु परकार्येषु च, कृतं, क्रियमाणं, कर्तव्यं, गूढं च, तेषां न किमपि अज्ञातम् आसीत्। ते आचारनिपुणाः, सख्ये प्रमाणिताः, स्वपुत्रेषु अपि यथाकालं दण्डं ददाति स्म। ते राजकोषसंग्रहणकौशलिनः, सेनायाः व्यवस्थायाम् अपि निपुणाः, शत्रुष्वपि निर्दोषं न हिंसन्ति स्म। ते वीर्यसम्पन्नाः, सदा उत्साही, राजधर्मनिष्ठाः, शुद्धजनान् सदा रक्षितवन्तः। ब्राह्मणक्षत्रियान् न हिंस्यन्तः, कोषं पूरयन्ति स्म, दण्डं च व्यक्तिबलाबलानुसारं यथायोग्यं ददाति स्म। शुद्धाः, एकचित्ताः, सर्वे विवेकिनः; नगरे राज्ये च मिथ्यावादी कश्चित् न आसीत्। दुष्टः, परस्त्रीकामुकः कश्चित् न आसीत्; राज्यं नगरी च सर्वथा शान्ता आसीत्। सर्वे शुद्धवस्त्रधारिणः, सुसज्जिताः, शुद्धनियमधारिणः, जाग्रत् विवेकिनः, राजहितनिष्ठाः च आसन्। ते गुरुगुणान् अर्जितवन्तः, वीर्यकीर्तिप्रसिद्धाः, विदेशेषु अपि प्रसिद्धाः, सर्वत्र स्थिरबुद्धयः आसन्। सर्वे गुणसम्पन्नाः, कोऽपि गुणविहीनः न आसीत्, संधिविग्रहतत्त्वनिपुणाः, स्वभावतः श्रीसम्पन्नाः। ते गोपनीयकार्यनिपुणाः, सूक्ष्मयुक्तिविशारदाः, सदा प्रियवचनप्रवक्तारः, नीतिशास्त्रविदः च आसन्। एवं सा अयोध्या नगरी दशरथराज्ञा, गुणसम्पन्नमन्त्रिभिः, ऋषिपुरोहितैः, धर्मनिष्ठैः जनैः च सदा शोभिता, शुभा, सुरक्षिताः, शान्ता च आसीत्।