दशरथः इक्ष्वाकुवंशस्य महाबलः रथचालकः, यज्ञकर्ता, धर्मात्मा, आत्मनियामकः, महर्षिवत् राजर्षिः च, त्रिभुवने प्रसिद्धः आसीत्। सः शत्रुहानि, स्नेहशीलः, इन्द्रकुबेरसमानधनसंपन्नः, आत्मसंयमः च आसीत्। यथा मनुः महाबुद्धिमान् जगतां रक्षकः, तथा राजा दशरथः जगतां रक्षकः आसीत्। सत्यसंकल्पेन त्रिविधजीवनस्य धर्मस्य पालनं कुर्वन्, सः अमरावती इव तस्य उत्कृष्ट नगरे शासनं कृतवान्। आयोध्यायाम्, कदापि न्यूनधनः न आसीत्; प्रत्येकः गृहस्वामी गवां, अश्वानां, धनधान्यं च सम्पन्नः आसीत्। न कदापि इच्छाशीलः, कंजूसः, क्रूरः, अज्ञानः, वा नास्तिकः च दृष्टः। सर्वे जनाः धर्मशीलाः, संयमिताः, चरित्रे च प्रसन्नाः, महर्षिभिः समः शुद्धाः आसीत्। न कदापि कर्णिका, मुण्ड, पुष्पमाला, न्यूनसुखः, अशुद्धः, अनादर्णितः, वा अप्रियगन्धः च आसीत। आयोध्यायाम् अशुद्धपाकं न कदापि, दाता न कदापि, कर्णिका, हारः, हस्ताभूषणं च न कदापि अभवत्। न कदापि यज्ञाग्निम् उपेक्ष्य, यज्ञं न कुर्वन्तः, न कंजूसः, न चोरः, न दुष्टः, न च मिश्रजातिः च दृष्टः। ब्राह्मणाः सदा तेषां धर्मे समर्पिताः, आत्मसंयमिताः, दानपुण्यं च आचरन्तः, दानं स्वीकर्तुं संयमिताः च आसीत्। न कदापि नास्तिकः, न कपटी, न अज्ञानः, न ईर्ष्यालुः, न अशक्तः, न च मूढः च दृष्टः। न कदापि षड्विधानां विद्या न ज्ञाता, न व्रतम् उपेक्षितम्, न न्यूनदाताः, न दरिद्रः, न च चित्तविक्षिप्तः, न च दुःखितः च आसीत्। आयोध्यायाम् न कदापि पुरुषः वा स्त्री च सौभाग्यं च रूपं च विना, न राजा प्रति भक्ति विना च आसीत्। उच्चतरत्रयजातिषु, ते देवताः अतिथयः च पूजयन्ति, कृतज्ञाः, दानी, वीराः, शक्तिमन्तः च आसीत्। सर्वे जनाः दीर्घायुः, धर्मसत्ये च समर्पिताः, सदा तेषां पुत्रैः, पौत्रैः, पत्निभिः च सह तस्मिन् उत्कृष्ट नगरे वसन्ति। क्षत्रियाः ब्राह्मणानां सहायकाः, वैश्याः क्षत्रियाणां समर्पिताः, शूद्राः तेषां स्वकर्मे समर्पिताः, त्रयाणां उच्चजातीनां सेवाम् अकरोत्। सः नगरी इक्ष्वाकुवंशस्य स्वामी द्वारा सुशक्तं रक्षितं आसीत्, यथा प्राचीनकाले मनुः, मनुष्यम् ज्ञानेन। सः अग्निशामकः, कौशलयुक्तः, दयालुः, चित्तशक्तिमन्तः च योधाः यथा सिंहगर्भे गुफायाम् आसीत्। सः कंबोजबाह्लीकदेशेषु जाताः उत्तमाः अश्वाः, चित्तकोटिषु च सर्वत्र आसीत्। सः विंध्यहिमालयेषु उत्पन्नाः मदमत्ताः गजाः, पर्वतवत् महाबलाः च आसीत्। एते गजाः ऐरावतमहापद्मजाः, अञ्जनवामनपर्वतानां च उत्पन्नाः आसीत्। सः नगरी भद्र, मन्द्र, मृग, भद्रमन्द्र, भद्रमृग, मृगमन्द्रगजैः च परिपूर्णा आसीत्। सदा मदमत्तगजैः परिपूर्णा, सः नगरी सत्यनामिका, द्वयो जनकद्वयं व्याप्ता, यत्र राजा दशरथः वसति च जगतं रक्षति। सः महाबुद्धिमान् राजा दशरथः तस्य नगरे शासनं कुर्वन्, शत्रुं दमनं कृत्वा, तारकाणां मध्ये चन्द्रवत् आसीत्। आयोध्यायाम्, सत्यनामिका नगरी, दृढद्वारैः, सुन्दरगृहैः, शुभा च, सहस्रैः जनैः परिपूर्णा, राजा इन्द्रसमानः शासनं कुर्वन् आसीत्। एवं समाप्तः सर्गः सप्तमः बालकाण्डे महाकविः वाल्मीकी रामायणे। तस्य मंत्रीः, गुणसम्पन्नाः, महात्मनं इक्ष्वाकुम् सेवितवंतः, कौशलयुक्ताः, इश्वरेण च यथार्थं समर्पिताः च आसीत्। एषः प्रतापशाली राजा अष्ट मंत्रीः, शुद्धचारित्री, निष्ठावन्तः च, सदा राजकीयकर्माणि कुर्वन्तः आसीत्। धृष्टिः, जयन्तः, विजयः, सुराष्ट्रः, राष्ट्रवर्धनः, अकोपा, धर्मपालः, सुमन्त्रः च, यः च अष्टमः, यः कार्येषु ज्ञानी आसीत्। तस्य द्रष्टारः, वसिष्ठः च वामदेवः च प्रमुख याजकौ, अन्यः च परामर्शदाता आसीत्। सुःयज्ञः, जाबालिः, कश्यपः, गौतमः, दीर्घजीवी मार्कण्डेयः, तथा ऋषिः कात्यायनः च आसीत्। एते ब्रह्मर्षयः, सदा तस्य पूर्व याजकाः, ज्ञाताः, संयमिताः, विनीताः, कौशलयुक्ताः च आसीत्। ते ऊर्जा, धैर्य, कीर्तिः च सम्पन्नाः, सौम्यस्मितेन वदन्तः, क्रोधात्, इच्छायाः, आत्महितात् च कदापि मिथ्याबोधनं न कुर्वन्तः आसीत्। यत्किञ्चित् तेषां स्वकीयेषु वा परेषु, कृतं, करणीयं, वा अभिप्रायं, गुप्ते अपि, तेषां ज्ञातं न आसीत्। ते सज्जनता, मित्रता, चित्तशुद्धता, च सदा समये दण्डं स्वपुत्रेषु अपि ददन्तः आसीत्। ते राजस्वं संकलयितुं, सेना च प्रबन्धितुं कुशलाः, निर्दोषं जनं अपि न हन्तुं, यदि शत्रु अपि स्यात्, कदापि न आसीत्। वीराः च सदा ऊर्जा युक्ताः, राजधर्मं धारयन्तः, स्वच्छ नागरिकानां रक्षां च कुर्वन्तः आसीत्। ब्राह्मणानां क्षत्रियाणां च न हन्तुं, तेषां धनकोषं पूरयन्तः, व्यक्तिं बलं च दुर्बलता च विचार्य दण्डं निष्कर्षं ददन्तः आसीत्। एते शुद्धसङ्कल्पाः, सर्वे विवेकी, नगरे वा राज्ये कदापि मिथ्याबोधकः न आसीत्।